yaşamak üzerine çok düşünmek

çoğumuzun düştüğü hata.

her zaman her şey mükemmel ya da tam da olması gerektiği gibi ilerleyemez. ne kadar plan yaparsak yapalım bir şeyler ters gidebilir. bazen aslında en doğrusu da böyledir.

öylesine bozmuşuz ki kafayı, ne ân’ı yaşayabiliyoruz ne de yarın’ı.
geleceğin sancılı ihtimalleriyle geçmişin karamsar gerçekliği arasında sıkışıp kalıyoruz.

hayatta kalmayı yaşamak sanıyoruz. sanmayı da bilmek.
yaşamak üzerine çok düşünüyoruz..

unutmadan, bir (bkz: elzem (yazar)) ukdesidir.

ben daha çok ne zaman öleceğim üzerine düşünüyorum ya da hiç var olmamış olmak nasıl bir şey olurdu diye. ergenlik depresyonundan beri şöyleyim:

bu kalp sızısıyla hayattan gram zevk almıyorum ama herkese sahte gülüşler atmak üzerine kendimden iyisini de tanımam

en son skicem kafamı o olucak

bir kere geldiğimiz dünyada telafisi olmayan hatalar da yapmışsak bundan sonrası için ciddiye almak zorundayız elbette.
kaderle seçim arasındaki ince çizgiyi ayırmak çok güç ya da benim kapasitemi aşıyor bunları ayırt etmek o yüzden çok düşünmek zorunda kalıyorum hareket etmeden önce.
dua ederken bile edeceğim duayı çok düşünürüm, gerçekleşince oluşacak ihtimalleri kestiremediğim için.
bazen de düşünmekten yoruluyorum kısa bir mola veriyorum kendime nefes alıp vermelik. o anlarda da allah’a emanetiz.

düşün düşün …tur işin