elzem yazar profili

bir çağrı sinci ve indigo şarkısıdır.
severek dinlerim, sözleri sinir bozucu derecede anlamlıdır.
hangimiz hesapladık sence yarını?
hayatta kalmak artık günün kârıdır..

(bkz: elzem (yazar)) ukdesidir.

hiçkimse kimseyi gerçek anlamda tanıyamaz düşüncesi. bu konuda birazcık fazla mesai yapmaya kalktığınızda korkunç bir farkındalık yaşayacaksınız.

evet, bilinilebilen bir durum.
ama benim bahsettiğim cidden, gerçekten kimsenin kimseyi tanımıyor oluşu.

kendimden pay biçiyorum mesela; çevremdeki insanların tanıdığı, benim yansıttığım, ailemin bildiği ve kendi içimdeki ben bambaşka.
kimsenin bir şey bildiği yok.

kimse kendini tam anlamıyla dökmez, anlatmaz. kimse kimseyi tanıyamaz.
korkunç, değil mi?

bu bilinmezlik biraz ürkütüyor ama olması da gereken bir şey, garip.

öyle işte.

komik mi trajikomik mi bilmiyorum ama bir anda aklıma geldi kendi kendime güldüm..

lisenin ilk günü kendime opsiyonladığım bir arkadaşım vardı sürekli görüşüyorduk* ama öyle böyle bir görüşme değil.
okula beraber gidip geliyoruz, okuldan sonra görüşüyoruz yetmiyor bir de wpden fıtı fıtı yazışıyoruz. aramızdan su sızmıyor yani.
onun annesi biraz pimpirikli ve temizlik hastasıydı evlerine hiç misafir almazlardı o yüzden kızım kendisi bile kendi evinde rahat olmadığı için hep bizde görüşürdük.

çok nadir de olsa ben de onlara giderdim. ama şöyle, tek koltukta otururduk çünkü diğer koltukların örtüsü kaymasın ve göçmesin diye.
mutfakta yemek yapmazdık mutfak kirlenmesin diye.
arkadaşımın yatağında oturmazdık örtü kaymasın diye.
yatağının örtüsünü iğneyle tuttururdu hatta..

neyse bu ayrıntılar gereksiz ama yeterli.
yine bir gün okuldan çıkışta bir şeyler yapalım dedik. bacım, “bu sefer bize gidelim” dedi, geçenlerde annesi izin vermiş ve salçalı yumurta yapmış bize de ondan yapacakmış.
zaten kurt gibi açız, salçalı yumurta bize iskender pideli köfte falan.

dedim ama “bak annen sonra bizi şişlemesin yok orası pis burası şöyle diye”
“yok kız kendi izin verdi hatta elzemle de yapar yersiniz sonra dedi” dedi. besmele çektik ve şaşkınlıkla gittik eve.

mutfakta da yumurta, salça, tava ve yağ dışında hiçbir şeye elimizi dâhi sürmeden yemeğimizi yiyip ortalığı topladık pakladık sonra da dağıldık.

akşam yine wp konuşmalar devam tabi.
şimdi düşünüyorum da bu kadar sohbet edecek konuyu nerden buluyorduk bilmiyorum..

muhabbetin arasında arkadaşım şöyle bir mesaj attı,
“elzem sen bizim buzdolabını öpmüş olabilir misin?”

pardon?

hayatımda aldığım en garip soru ve en garip mesajdı.

“hayır, ne alaka?” dedim.
bu sefer aradı.

“ya elzem bizim buzdolabında bi öpücük izi var da annem fark etti şimdi, bulamadık kimin yaptığını o yüzden sordum.”

“tek şüpheli ben miyim?”

“suçlamak için sormadım sadece bizim eve senden başka kimse girmiyor ya bir de dolabın alt kısımlarında, biri oturup dolabı öpmüş. sen de hep yerde bağdaş kuruyorsun diye annem sor dedi”

“oturup dolabı mı öptüm yani?” öptüm mü acaba ya..

“ya yok bi soralım dedik, kim öptü sence?”

“öpmedim ben dolabı falan niye öpeyim..”

“bir baksana allah aşkına bildiğin öpücük izi, kim öpmüş olabilir bu dolabı?”
diyip fotoğraf attı. harbiden biri dolabı öpmüş.

baya muah diye öpülmüş hatta. ve dedikleri gibi birinin yere oturup öpmesi lazım.

babası uzun boylu otursa bile o kısma gelmez, annesi böyle bir şey yapmaz,
arkadaşım da yapmaz derken cidden tek şüpheli ben kalıyorum.

zihnimi o kadar zorladım ki acaba ben mi öptüm diye, size anlatamam..
bir ara dedim belki de öpmüşümdür ya, benden beklenir çünkü. zaten beklenir diye sordular.

ama yok ben öpmedim dolabı, hatırlarım. bir de buzdolabı yani, öpsem kesin hatırlarım.

neyse bu olay böyle kaldı. kimin öptüğünü bulamadık. yakın zamanda çocuklu birini ağırladılar mı onu da hatırlayamadılar, bir çocuğun öpmüş olması çok mantıklı bir seçenekti çünkü. ama yok faili meçhul olarak kaldı.

bacım hâlâ arada beni yoklar,
“elzem bak kaç sene geçti doğru söyle sen mi öpmüştün bizim buzdolabını?”

baştan aşağı tüm sözlerine bayıldığım bir albadeep* şarkısıdır. ben de omzumun üstünde cenaze taşıyor gibi hissediyorum sanırım.

ay gökten düşer, sen düşme. onlardan olma.
ölüm bile ölür, sen ölme. onlarla doğma.

bir farazi ve kodes kahra şarkısıdır.

bir (bkz: elzem (yazar)) ukdesi.

bir hidra şarkısıdır. sözleri şu şekildedir;

bir sokrat st, pit10 ve beta berk bayındır* şarkısıdır.
nakaratı sizi ele geçirebilir.
de ki polis yok!

yine nerden baksan 2 hafta olmuş kız sözlüüük, ben günaydın demeden ayamıyosun di mi??

elzem bacınız zabanan uyandığında uykusunu alamadığı için etrafa nemrut ve her an birini ça ça diye öldürebilecek vibelarda bakışlar attığından günaydın demek aklına dâhi gelmiyor maalesef.

bu ara en çok güzel dileklere, huzurlu bir hayatın umuduna ve her şeyin rayında tatlı sevimli bir biçimde gideceğine dair inanca ihtiyacım var. umarım tüm bunlar tohumlar fidana, fidanlar ağaca misali büyüyüp serpilir içimde.

bazen gerçekten hayatın ne kadar boş olduğunu düşünüyorum. dertlerimiz ve sıkıntılarımız bir toz tanesinden farksız gibi. bugün beni üzen bir şeyin etkisi yarın da aynı olmayabiliyor. bundan mütevellittir ki hayatı çok da ciddiye almamak gerekir.

günleriniz aydın, içiniz ferah, kalbiniz çiçek gibi olsun.
günaydınlar sözlük.

bir frkn şarkısıdır.
bir de şey, (bkz: elzem (yazar)) ukdesidir..

ben fazlaca “evet, tamam.” diyorum. fark etmeden sürekli bunu yaparak geçiştiriyorum insanları. hatta biri bir şey anlatırken tamam diyip kesebiliyorum. çok sinir bozucu olabiliyor ama cidden bilerek yapmıyorum..

mümkün olduğunu düşünmediğim durumdur.
zaman zaman belki bastırabiliyorumdur ama devamlılığı hiçbir zaman olmuyor.
zihnim hafta sonu iznini alamadan çalışmaya devam ediyor.
aynı anda o kadar fazla şeyi kafamın içinde halletmeye, çözmeye, anlamaya ve unutmaya çalışıyorum ki hiçbirine yetişemiyorum.

bir hastamızın bizim için toplayıp getirdiği çiçekler..

bu aralar benim için günler çok çabuk geçiyor. artık erkenden kalkıyorum ve günü yoğun bir şekilde geçiriyorum. geceleri de erkenden uyuma ihtiyacından mütevellit fazla düşünme mesaisi askıda kalabiliyor en çok da bundan memnunum.

bugün hepimiz için güzel ve sorunsuz geçer umarım. pek tabii de çabucak biter. ama günlerimiz hep aydın olsun.
günaydın sözlük.

#3903380
bayıldığım bir şarkıdır. her sözü, her versiyonu ayrı güzel ve özeldir.
beynimin tam ortasında kâinatın sesi..

son zamanlarda sözlükteki garip havanın herkes kadar ben de farkındayım. mevzu açıklığa kavuştu mu sonuç ne oldu bilmiyorum ama severek tanımlarını okuduğum çoğu yazarın ya dondurmuş ya da sessizliğe gömülmüş olduğunu görmek beni üzdü.

burayı bir sosyalleşme platformu olarak görmüyorum. sohbet ettiğim ya da tanım üzerinden istişarede bulunduğum yazarlar var elbette ama her şey sınırında güzel.

herhangi bir protestoda ya da taraflı bir yorumda bulunmayacağım. yazmaya devam edeceğim ama sanırım seyrekleşecek.
burası benim için sanal günlüğüm görevi görüyor o yüzden ara ara buralarda olacağım yani.

yine de bu tatsız hava hiç hoşuma gitmiyor. keşke bazı şeyler olmasaydı diyorum. sanki samimi bir yerden görümce ve elitlerle dolu bir yere dönüşmüş gibi hissettiriyor.

neyse, geçmiş olsun sözlük.
bu ara hayatım oldukça yoğun, biraz dinleneyim.
sonrası sonra.

allame, aspi ve harim şarkısıdır. beat yine allame eseri olarak enfestir.
nakaratı çok garip şekilde sarıyor.

..mersoyu caddede sürüyoruz ağaar ağaarrr
senin anan ağlar ..
*

trabzon ağzı.