elzem yazar profili

döner dolaşır yine buna tutulurum ben.

“kör ve sağır olmak vardı biyolojikman sağ olup da
hiçbir şey görmeden, duymadan yaşayıp gitmek
yaşım kaç tam emin değilim, 25 falandı belki ama
böyle giderse erkenden savaşım bit’çek”

bissürü seviyorum kendisini ve kalemini..

artık nefesinizin boğazınıza batamayacak olması.

alttaki yazar için edit: sigara kullanmıyorum.

emine erdoğan.

bir iki gündür akışa çok bakmıyorum o yüzden kimler kimleri yedi, çiğnedi ve tükürdü haberim yok. ama resmen ferahlık oldu böyle de.

birkaç gündür uykumu almakta çok kötüyüm yani ben mi alamıyorum uyku mu kendini veremiyor tam bilmiyorum ama bir sorun var yani belli.

neyse, daha önce de söylediğim gibi çarşambaları çok severim, canım çarşamba. bugün tatlı geçecek diye ümit ediyorum, inşallah. kafiye de yaptım kız gördün mü??

güüüü naaaaay dıdıdıdıdıdın sözlük!

şu anda beta olarak kullanımda olan sözlük.*
beta.avaresozluk.com/bugun

herkes ayağını denk alsın, bu çaylak yazar oldu.

kutlama için akşam 20.30’da sözlük meydanında pamuk şeker dağıtılacak. herkes kendi pamuk şekerini getirsin, toplayıp dağıtacağız.
katılım için şimdiden teşekkürler.

ıy pis, kaka, dışkı, tezek ve bilimum kokan atık gibi bir gündü. çok şükür bitti.

şimdi çok hastalıklı bir düşünce gibi gelebilir ama ne zaman siyah maskara sürsem günüm berbat geçiyor. nasıl fark ettim bilmiyorum ama gerçekten böyle. kahverengi deneyeceğim yarın da. eğer iyi geçerse kesinlikle işliyor demektir.
gelişmeleri de size aktaracağım tabii ki manyak mısınız?

iyi geceler sözlük.

bir sayedar ve ceza ve önder şahin şarkısıdır. tamemen bir duyu şölenidir.

benim burda bayağı görkemli bir evim var. hatta mahallem ve ormanım da var. bazı insanları sadece burada tanıyorum mesela. köy evim bile var.

bilmiyorum herkeste böyle mi ama cidden ayrı bir dünyam var orada. çoğu rüyamda aynı evdeyim. bazen kaldığım yerden devam ettiğim oluyor. bir iki tane insanı kesinlikle gerçekte görmedim tanımıyorum ama orada figüran olarak varlar, tanıyorum.

bir sokak var mesela kesinlikle gördüğüm hiçbir sokağa benzemiyor ama var. garip bir durum.

iki gündür sabah 8.30’da uyanıp suyumu içip geri yatıp 11’de kalkıyorum. bugün de 7’de kalkmak beni mafetti. kafam tam olarak kazan gibi, salça yapmak isteyen varsa buyursun hayrına kullanabilir.

aaaayrıca bir allah kulu da dememiş, “eeeyy elzem her gün günaydın derdin neden yoksun” diye. yazıklarım olsun size, ölsem kalsam kimsenin ruhu duymayacak demek ki.
iyi dostlar falan biriktirmemişim ailem de olmamış.

beklentilere bakar mısın ya, manyak eder insan kendini.
şaka kız sözlük, n’aparsan yap.
günaydın falan ayrıca.

geliyor gelmekte olan..
anlamadan yine bu saat dilimine gelmişiz. uyku ile kucaklaşalım zira bizden hiçb-

örümcek adam bir gün hiç ağ atamamış çünkü ağ bağlantısı kopmuş..

zaman zaman bünyeme sinsice zuhur eden his. göğsümün tam ortasına oturan ağır ve fazlasıyla sinir bozucu derecede tanıdık olan bu hissi tarif etmek zor ama deneyeceğim.

sanki herkesin çoktan bindiği o son treni, peronda nefes nefese koşmama rağmen sadece birkaç saniyeyle kaçırmışım gibi bir duygu bu.
trenin uzaklaşan arka ışıklarına bakarken hissettiğim o çaresizlik ve "şimdi ne yapacağım?" paniği...

sanki bütün dünya benim dışımda bir ritim tutturmuş, kendi senfonisini çalıyor da ben o sahneye çıkmayı unutmuşum, kuliste öylece sıramı bekliyormuşum gibi hissediyorum.

etrafıma bakıyorum; herkes bir yerlere varıyor, bir şeyleri tamamlıyor, kendi hikayelerinin son taslağını temize çekiyor.
kimi kariyerinde koşuyor, kimi hayatını birleştiriyor, kimi dünyayı geziyor.
bense sanki hala giriş bölümünde kalemimin ucunu açmaya çalışıyorum.

onlar hayatın o büyük, görünmez sınavını çoktan bitirip kağıtlarını teslim etmişken, ben daha adımı soyadımı yazmayı yeni bitirmişim hissinden kurtulamıyorum.

zaman benden bağımsız, acımasız bir hızla akıyor. takvim yaprakları ben fark etmeden dökülürken, sanki bir yerlerde bir dönemeçte yanlış yola saptım ve asıl yola, olmam gereken o yere dönmek için artık çok geç.

bu sadece bir şeyleri başaramamak veya bir yerlere gelememek değil; kendi hayatıma, kendi potansiyelime, hatta kendi yaşıma bile yetişememek..

aynaya baktığımda gördüğüm yüzle, içimde bir yerlerde hâlâ hazırlık yapan o insanın takvimi bir türlü uyuşmuyor.

bazen geceleri sessizlik çöktüğünde bu his daha da büyüyor. zihnimde sürekli bir saat tıkırtısı yankılanıyor ki bu tıkırtı beni delirtiyor; bana bir şeyleri kaçırdığımı, sürenin dolduğunu fısıldıyor.

kendi kendime "neden daha önce başlamadım? neden daha cesur olmadım?" diye sorup duruyorum.
keşkelerden kocaman bir duvar örüyorum kendi önüme. ya da bir yorgan örüp atıyorum üstüme.

ama sonra, o nefes kesen paniğin ortasında çok cılız bir ses duyuyorum içimden.
belki de gerçekten geç kalmamışımdır.
belki de herkesin aynı güzergahta, aynı bitiş çizgisine doğru koştuğu o görünmez, anlamsız yarışta kendi adımlarımı, kendi hızımı bulmaya çalışıyorumdur.
belki de benim trenim henüz o perona hiç yanaşmamıştır.

mümkün müdür böyle bir şey gerçekten? yoksa kendimi mi kandırıyorum böyle, bilemiyorum..
lakin bildiğim çok net bir şey var ki o da bu dünyadan ne zaman olursa olsun en az herkes kadar buruk ayrılacağım. hiçbir zaman hiçbir başarım beni tatmin etmeyecek.

ben döverim. turuncu kuşağım var, 12 yaşındayken almıştım duruyor hâlâ. ayrıca güreşe de gitmiştim ama dövmeyi tercih etmem ikisini de ensesinden öperim.
sonra da beni attı tuttu yaparlar mutlu mesut dağılırız.

kasmadan takılıyor buralarda, seviyorum kendisini.

elzem konusuna kesinlikle katılıyorum.*

evlilikle ilgili iyi bir örneğim olmamasından dolayı kaygılarımdan bahsettiğimde psikologum bey şöyle demişti,
“elzem hanım siz gayet aklı başında birisiniz, anlattığınız kadarıyla eşiniz yani eşiniz olacak kişi de öyle, gayet güzel bir hayatınız olacağına inanıyorum.
ama olur da bir şeyler ters giderse inanın ilk boşanan kişi de siz olmazsınız son boşanan kişi de. şimdi size sevdiğiniz kişiyi boşamak garip gelebilir ama o zaman sevmiyor olursunuz zaten. tabi ben yine de buna gerek kalacağını düşünmüyorum. lütfen iyi düşünelim.”

böyle bir motivasyon bir yerde doğru ama pek de iç açıcı değil. kimse boşanmak için evlenmiyor elbette lakin insanlar ya çok güzel saklıyor gerçekte oldukları kişiyi ya da çevre etkenlerini ilişkilerine çok dahil ediyorlar.

evlilik bir kumardır gözüyle bakıyorum. ya güzel olacaktır ya da imtihan, arası yok. kimse imtihanı olacak bir sevginin muhattabı olmaz umarım.

tam yazıyordum ki daha önce de yazdığımı fark ettim #3930282
çevrede kimse yoksa dışımdan baya baya kendime bir şeyler anlatıyorum cevap da veriyorum, katılmadığım yerler oluyor bazen, yine kendimle muhasebe yapıyorum.

böyle olmasa kafayı yerim herhalde. herkes konuşuyor di mi böyle?

bir sayedar ve sansar salvo şarkısıdır. nakaratı beni felfena sarıyor. oldukça akıcı ve leziz bir duyu şöleni.