elzem yazar profili

tam benlik.

yine karşıma çıkıp ruhumu parçalayan ve hiç sebepsiz tribe sokan, duvarları izlettiren o şarkı..

biraz pilavı elle yiyor gibi olacak imajım ama..

t: madden mümkün olmamakla birlikte kişinin takvimsel olarak bir yıl yaşlanmasına rağmen; yaşadığı yoğun deneyimler, sorumluluklar, ruhi bunalımlar ve duygusal yıpranmalar nedeniyle kendini olduğundan daha fazla olgunlaşmış ve yorulmuş hissetmesini ifade eden mecazî bir tanımdır.

bir yıl bazen sadece “bir” yıl değildir. takvimler her ne kadar herkesçe kabul gören zaman dilimini ve gidişatını gösterse de herkesin bir kişisel takvimi bulunur. ve tezatlıklarla doludur.

bu kişisel takvim bazen bulunulan zamanın ötesine geçer. hızlı yaşanır ve hayatın tüm zevklerinden tat almanızın mümkün olmasını sağlar. kısa sürede birçok deneyim ve lezzet..

zaman hızlıdır ve yormaz. yeni yılı, yeni yaşı heyecanla bekletir.

bazense bu takvim oldukça ağır işler. bir yılı bitirene kadar üç yaşını şimdiden eskitir insana. yavaş çözülen sorunlar, hiç çözülmeyecek duygular, affedilmesi mümkün olmayan kişiler ve kayıplar..

zaman yavaştır ve yorar. yeni yılı, yeni yaşı bıkkınlıkla görmezden gelmeye çalıştırır.

herkesin hesabı kendine göredir ve yaşıtınızı bulmanız oldukça zordur. hiç kimse birbirine denk değildir.

ve kimse yaşıyo’ sayılmaz, en az üç kez ölmeden.
(bkz: yaşıyo' sayılmazsın en az üç kez ölmediysen)

herkese oluyor mu bilmiyorum ama bazen nabzıma odaklanmasam dahi kalp atışlarımın vücudumu çok minimal bile olsa salladığını fark ediyorum.
ritmik bir sallanış.
yaşıyorum galiba farkındalığı oluyor kısa süreli.

iki kişi yürüyorsak sağda olmam gerekiyor. üç kişi yürüyorsak orta ya da yine en sağ. ama asla solda yürüyemem.
karşımda biri burnunu kaşıttıysa benim de burnum istemsiz kaşınır.
eğer bir işi yapmam gerekiyorsa ve mükemmel yapacak mentali henüz kendimde bulamıyorsam o işi yapmam. yarım yamalak olmasındansa olmaması beni daha iyi hissettirir. ya hep ya hiç.
odamı bok götürebilir ama çalıştığım yerde kendimden olumsuz bahsettirmem, sorumluluklarımı eksiksiz yerine getiririm.
varış noktam belliyse, kendime şarkılardan bir zaman sınırı belirlerim ve onlar bitene kadar ulaşmaya çalışırım.
biri bana bir sorunundan bahsettiyse yardımcı olabileceğim bir şey var mı diye düşünürüm ve olmadığına kendimi ikna edene kadar kafamda sorunu çevirir dururum.
biri bir şarkıdan biraz mırıldandığında eğer biliyorsam o şarkıyı içimden sonuna kadar söylemeden rahat etmem.

ben galiba kafayı yemişim.*

t: kelime anlamı olarak net bir bilgi yoktur. yedi uyurlar'dan birinin adı olarak bilinir.
neyzen tevfik'in çok sevdiği köpeğine verdiği isimdir aynı zamanda. ve bedri rahmi eyüboğlu'nun şiirlerinde geçer.

ados ve çağrı sinci'nin düeti olan, lirikalitesi lezzetli bir şarkıdır.

sene 2006, sahil kenarı. yanaklarımdaki ıslaklığı bir elimle yok etmeye çalışırken diğeriyle de başka bir ele tutunuyorum.
ve omzuma bir el dokunuyor,
yüzünde hafif iğreti bir gülümsemeyle omzumu hafif silkelerken bir cümle kuruyor,
kurduğu cümle beni teselli etmek yerine yanaklarımın daha fazla ıslanmasına sebebiyet veriyor.

şimdi o ana dönsem beni üzmesine izin vermez ve onun yüzüne tükürürdüm.

genelde anlatan değil dinleyen taraf olduğumdan duymadım hiç.
ama kastımca pamuk şekerin suya batırıldığındaki yok olma hızı ile aynı etkiye sahip bir keşke hiç anlatmasaydım hissi yaşatır.

derdim sadece kendim olmayı sürdürebilmek.
çünkü (bkz: herkes sonunda olmaktan korktuğu kişiye dönüşür)

hayaletlerimizle varız bu hayatta.
herkes içinde en az bir katili, her duygu ise içinde birden fazla ceseti barındırır.

olmadığını söyleyene özenirim zira bu hayatın mânâ aleminden bi' haberdir. hiçbir şeyden haberi olmadan yalnızca nefes alıp vermekle ilgilenir. maddi varlıklar ve maddi tatlar yeterlidir. bu da kişinin görece daha sorunsuz ve anlamsız bir hayat sürmesini sağlar. yani risk yok, acı yok. anlam yok, sorun yok.
oysa anlamın olduğu yerde daima bir kırılma vardır.
insan bir şeyi gerçekten anladığında, içindeki bir parça da sessizce ölür.
çünkü hakikat bazen bir ışık değil, bir gölgedir.

bizler ise o gölgelerin içinde yürüyen insanlarız.
her adımda geçmişimiz arkamızdan gelir, her suskunlukta bir hayalet daha konuşur.

kimi zaman bir pişmanlık,
kimi zaman yarım kalmış bir cümle,
kimi zaman da öldürmek zorunda kaldığımız bir hayal…
gölgelerimiz ve hayaletlerimiz birbiri ile dosttur.
birinin katiliyken birinin varlığına mâni oluruz. bu ortak sebep onları birleştirirken bize de düşman eder.

ve insan en çok da kendi elleriyle gömdüğü şeylerin mezarı başında büyür.

"gerçek aşk" diye bir şey olduğunu düşünmüyorum.
aşk bana daha ilkel ve kaba bir duygu gibi geliyor. ya da daha çocuksu da denebilir.
benim nezdimde doğru zamanda bulunmuş, denk gelinmiş sevgi ve uyum vardır.
"gerçek sevgi" ise birbirini seven iki kişinin, hiçbir çaba sarf etmesine dâhi gerek kalmadan iyi gelmesidir.
içten gelen bir şifa ve sakinlik. huzura erişme ihtimali de denebilir. yani o kişiyle birlikteyken kafanızın içi biraz da olsa hafifliyorsa, kendinizi daha sakin ve mutlu hissedebiliyorsanız bence bu gerçektir.

aşk, ihtiras, heyecan vs. birçok insanda bulunabilir ama huzur ve dinginlik zor.
ve aşk, iki kişinin birlikte olması için hiçbir zaman yeterli olmaz.

gibi, bence son yıllarda çıkan en özgün ve “benzersiz” bir komedi dizisi.
ilk bakışta çok basit bir hikâye gibi görünüyor: üç arkadaşın gündelik hayatta başlarına gelen absürt olaylar.
ama aslında dizinin gücü tam da buradan kaynaklanıyor. basitliğin absürtlüğü. normalde 5 dakika sürecek bir mesele, karakterlerin garip düşünce yapıları ve gereksiz inatları yüzünden inanılmaz yerlere gidiyor.

dizinin merkezinde üç karakter var ve olaylar bunların çevresinde gelişiyor:
feyyaz yiğit’in oynadığı yılmaz
kıvanç kılınç’ın oynadığı ilkkan
ahmet kürşat öçalan’ın oynadığı ersoy


dizinin en güçlü taraflarından biri, diyalog yazımı. diğer işlerden en büyük farkı bu olabilir. komikliği kanıtlama ve herkesçe kabullendirme gibi dertleri yok.
feyyaz yiğit ve aziz kedi’nin yazdığı diyaloglar çok doğal ama aynı zamanda çok zekice. izleyen herkesin aklında yer edinen sözlerin sebebi de bu bence. günlük hayatta insanların saçma gururlarını, küçük hesaplarını ve anlamsız tartışmalarını çok iyi yakalıyorlar. o yüzden izlerken bazen “gerçekten böyle insanlar var” diye düşünüyorsunuz. çevrenizdeki insanlardan birine bu dizide rastlamanız çok mümkün.

bir diğer güzel tarafı da dizinin gereksiz büyük hikâyeler anlatmaması. büyük dramlar, aşklar ya da komplolar yok. sadece insanların saçma davranışlarının büyüyerek komik bir hale gelmesi var. ama bunu o kadar iyi yapıyor ki her bölüm neredeyse ayrı bir kısa film gibi hissettiriyor. her bölüm birbirinden bağımsız bir olay ama aynı zamanda birbiriyle de bağlantılı da gibi.

hiç sıkılmadan izleyebileceğim ve her bölümü üzerine ayrı ayrı konuşabileceğim, benim için yeri farklı olan bir dizi.
ama tabii ben sizin yılgın bir hoşgörü ile beni benimsemenize kalmadım..*

edepli gelindir. örf, âdet, anneanne ve bilumum gelenek görenekleri yaşatmak uğruna kendini yalnız savaşçı ilan etmiş gelindir.
idoldür. örnek alınası hatta derslerde işlenmesi gereken gelindir.
kaynanasının minnoşu, göz bebeğidir. doğumu ile bir ata altını hak edecek olan gelindir.
gözlerim doldu, devam edemeyeceğim..

iki bok sanacak kadar hadsizleşmemiş insandır. en iyisini yapar.*

ben bugünden hiç cımırtısı havası alamadım da bi’ tekrar perşembeye dönüp gelsek olur mu?

yine bir güzel uyudum ben. işim olmasa daha da uyurdum ama bu dünyayı daha iyi bir yer hâline getirmek gerekiyor diye kalktık yataktan mecbur. bazılarının bedeli çoktan ödendi.
yüküm ağır, yolum uzun..*
gününüz mü aydın olur gözünüz mü gönlünüz mü yoksa kafanız mı bilmiyorum ama günaydınlar eyy sözlük.
cici geçsin gününüz.*

çok sevdiğim bir dostumun sözü ile bu durumu özetleyebilirim,

“afrikada mızrak düşse gelir bizim g*te girer”

arkadaşlar fikrimi belirtmem gerekiyor açılın! benim hayat tarzıma uymadığını belirterek cümleye başlıyor ve alkol nezdinde değil, vücudunuza zarar veren her ne var ise içmeseniz keşke demek istiyorum. ramazanda değil, ötekileştirilen diğer aylarda da içmeseniz keşke.

yani bana sorsanız ben izin vermem, bok için derim**
ama bana ne?
yani bu sizin seçiminiz, bana uyup uymaması gram umrum değil.
kendinize cici bakın hayatın tadını çıkarın, naparsanız da yapın ama iyi olun.

..ve bir daha bütün hâle gelemezler diye devam eden cümle.*

bana göresi; iyi biri olmayı seçenler ve iyi biri olmayı beceremeyenler.