yazarken bile içim daraldı

zengin, zengin olduğu için günahkar mıdır? gerçekten zenginliğe ulaşan bir insan kendisinde bulunan ekonomik güçle zayıf, mağdur, mazlumlara el uzatacak mı? tanrı insanları izlerken bir filmi izler gibi çekirdeğini yanına alıp ağlıyor mudur? insanoğlu güzellikler içinde yaşarken nasıl zulüm görenlere anlam verebilir? sadece üzülür haberi yoktur o insanların onun üzülmesine ihtiyaçları yoktur hasbelkader bu hikayede suçlu yoktur, hepimiz kendimizce acı çekiyoruz ve içten içe tanrının kumandayı alıp kapatmasını bekliyoruz, suçlu tanrı

evet. şincik. şu an..ancık.

bazen ben de icim daraldiginda herkes gibi daralmislik temali bir seyler yazayim diye dusunuyorum. sozluk ya burasi, ondan sebep kederli anlarimda huzunclu seyler yazmak fikrine kapiliyorum. belki rahatlarim diyerekten basliyorum yazmaya.

yok.
olmuyor.

daha yazarken ic daralmam daha da bir icimi darliyor ve en onemlisi yazdiklarimi okuyunca midem bulaniyor. ben bu degilim, diyorum kendi kendime. yakismiyor, egreti duruyor. sanki kendimi birine acindiriyormusum gibi cig ve kotu duruyor bende. rahatlayamiyorum. sil sil, diyorum acilen.

ayrica ben uzgunken yazdigim tum girileri sonradan siliyorum cunku kendime cok ayip ettigimi dusunuyorum. gercek bir tecrube kazanamadigim veya henuz mevzuyla ilgili dalga gececek seviyeye ulasamadigim gucsuz kaldigim tek bir animi bile hatirlamak istemiyorum. yakistiramiyorum. saglam durmam lazim adeta bir duvar gibi, diye dusunuyorum. anlamsiz komplekslerim var saniyorum. ve yine saniyorum ki benim yazmak yetenegim de pek yok.