yirmi yıldan fazla aynı yerde çalışmak

türk insanının istemesede içinde olduğu bir durum.

yıllar boyunca aynı yerde çalışabilen insana imreniyorum. bunu okuyan kişi evet sen... nasıl yapabiliyorsun? helal lan sana.

bulunduğum yerde bu şekilde bir ömür geçirenleri görünce içimi değişik bir darlık kaplattıran durum. bir insanın konfor alanına bu kadar bağlı kalıp bir noktadan sonra hevesini de motivasyonunu da bitirmesi, bana üzücü geliyor. sonuçta giden zaman bir daha gelmeyecek ancak sen aynı il, aynı ilçe, hatta aynı masada yaşlanıp benzer telaşlarda boğulup gidiyorsun.

yalnız bu olayı içsel olarak ne kadar kınadıysam, mezun oldum olalı aynı yerde iki buçuk seneden fazla çalışamadım hiç.

üç ay sonra tekrar atanacağım.
her gittiğim yerde birilerini tanımaktan, iş tanımımı tekrar anlamaya çalışmaktan, kendimi tekrar tekrar tanıtmaktan yıldım.
gideceğim yerde de bir aksilik olmazsa fazla kalmayacağım mesela.

şa ka gi bi. ama değil.

dürüst olayım, ben uzun süre aynı yerde yaşamayı bile beceremiyorum. öyle evcil hastalıklarımdan biri işte. bazı insanların kökleri vardır, benimkiler sanki tekerlekli.

bir yerde yeşerip kök salmak aslında konforlu bir şey. insan aynı sokaklardan geçer, aynı yüzleri görür, aynı masada oturur. zamanla hayat bir ritme girer. tanıdık çevre, aşina insanlar, bilindik sorunlar… hepsi birlikte güvenli bir atmosfer oluşturur. insan biraz da kendini tekrar ederek yaşar ama bu tekrarın içinde bir huzur vardır.

ama ben galiba aynileşemiyorum sözlük.

bir süre sonra içime bir sıkıntı çöker. sokaklar fazla tanıdık gelmeye başlar, kahveler aynı tadı verir, konuşmalar aynı yere döner. o zaman içimde görünmez bir rüzgar esmeye başlar. bavul fikri yavaş yavaş zihnime yerleşir.

birçok şehirde yaşadım. her seferinde tamam artık dedim, galiba bu kez durulurum, burada kök salarım hayata. ama o cümle hiçbir zaman tam olarak içime oturmadı. bir yerde fazla kalınca sanki ben kendime fazla geliyorum.

ben daha çok şöyle diyorum, anda kalayım, kader nereyi gösterirse...

annem küçükken bana bu yüzden kızardı. aman derdi, folluğun ısınmasın hiç! çocuk aklımla gülüp geçerdim ama yıllar sonra fark ettim ki kadının teşhisi gayet yerindeymiş.

içimde huzurlu bir ada yok. sanırım huzursuzluğun peşinde koştururken şehirler eskitmeye devam edeceğim..

yani aslında olması gereken. düşünsene mesela, iş hayatına başlarken çalıştığın süre boyunca ne kadar kazanacağını, emekli olduğunda neye sahip olacağını aşağı yukarı biliyorsun. böyle bir durumda daha iyisini arayarak zırt pırt iş değiştirin mi değiştirmen çünkü geleceğin garanti.

bizim ülkemizde bu tam böyle olmadı belki ama 60-70 sene önce batılı ülkelerde baya böyleydi. emeğin bir üretim girdisine indirgenmesi ve emeğin sahibi üzerindeki koruyucu önlemlerin tedricen kaldırılıp yok edilmesi neticesinde güvencesiz ve sürekli arayışta olan bir hale gelmesi son 30-40 yılın olayı.

yaşamamak demektir.
müebbet gibi geliyor kulağa.
iş yerin bir adanmışlık gerektirmiyorsa elbette.