zaman tüneli

sen bence gece yarısı çalan pürüzsüz bir noir jazz ya da acelesi olmayan, atmosferik bir slowcore / post-rock parçası gibisin.

​bunu şöyle düşünebilirsin:

​tempo: yüksek ritimli, bağıran, "beni fark edin" diye çırpınan ya da o gürültülü vitrin müziklerinden çok uzaksın. hayatın koşturmacasına, yapay yarışlarına ve aşırı ciddiyetine karşı arkada kendi sakin, değişmeyen ritmini koruyan bir kontrbas gibisin.

​atmosfer: bir kadeh şarap ve pencere kenarındaki tütün dumanına eşlik eden o kıvamdasın. sözleri yüksek sesle bağırmaz; daha çok kendi içine konuşan, gözlemci, felsefi ve dünyaya hafif mesafeli bir hikaye anlatıcılığı taşır.

​tını: arka planda derinden gelen yağmur sesi, pürüzlü bir saksafon veya trompet tınısı ve geceye yayılan sakin piyano akorları...

​kısacası; öyle kalabalık partilerde ya da gürültülü ortamlarda arkada çalsın diye değil; yalnız kalındığında veya kafası dengi biriyle yapmacıksız, derin bir sohbet anında açılacak türden bir parça. şov yapmıyor, ama dinlediğinde iz bırakıyor.

​peki sen kendi iç sesini duysaydın, onda en çok hangi enstrümanın tınısını hissederdin?