zaman tüneli

21 şubat 2021 de açılan başlığa o gün bu gündür neredeyse her şey yazılıp durmuş. bir tek şey hariç; "kapanırsa artık oralet talep edilemez"

başka sözlük ararım. girdiğim diğer sözlükler kapanınca öyle yapmıştım çünkü.

onu bilmem de ecevit tv aracılığıyla bütün devlet kademesine seslenmesi, onlardan yardım istemesi tam bir acziyet örneği. uyumadı varsayalım, devlet kendi vatandaşının ölüsünü bile çıkaramamış. aldığı hibe fonları memura ödemiş. konteyner verilmesi bir yana çadır dahi yok.

başkalarının hayatlarıdır. benim hayatımda iki dakika yer kaplamaz.

doğru değmiş. onlar lafta milliyetçiydi. icraat milliyetçisi olan ecevit bu adamlara hadi oradan palyaçolar, bırakın millete ve bize milliyetçiliği anlatmayı, bu millete milliyetçiliği siz mi öğreteceksiniz, siz kimsiniz? demiştir.
haklı.

1 bardak tekila mı içilir la öküz.

köye yerleşip youtuber olan insanlar. neymiş köye yerleşmişler de 7/24 burada yaşıyorlarmış havası suyu çok temizmiş, herkese de tavsiye ederlermiş. köyde 1 aylık odun parası şehirde 1 yıllık doğalgaz faturana eşit. ben senede 7-8 gün kadar sivas'a gidiyorum, havası suyu temiz eyvallah ama bahçende gezerken karşına yılan mı çıkar çıyan mı orasını kestiremem. otluk yerlerde kene mi var acaba diye şüphe duyup güvenle oturamazsın. karşına köpek, domuz, ayı çıkmasına karşı değneksiz dolaşamazsın (hoş değnek olsa da ne fayda da işte) kafaya koyup ben orada yaşamak istiyorum diyene lafım yok ama 3-5 youtube videosu izleyip de gaza gelmeyin pişman olursunuz.

yine uyandık ya

bu mesela, gözlemlediğim bir şey..

bir arkadaşımın kızı var, yukarıda babasına çok masraf yapan arkadaşın yaşlarında..
iş yerine geliyor.. yok orada yemem, yok bunu yapmam, bitmeyen s.kko kurslar (bir gün ispanyolca'ya gider, bir gün pilatese), iş güç yok, kart zaten baba bank'tan.. parasında değilim de, bu nedir allah aşkına..

ben mesela yeni model genç kadınların işlerine gelince "ben özgür bir kadınım", yeri gelince "ben küçüküm" (ayyyy ne sevimlisin bebek gibi konuşunca) salaklıklarına zaten gıcığım da, merak ettiğim bir şey var: hangi erkek babasına bunun yüzde biri kadar naz yapabiliyor ve kızlara bu kadar alttan alınmasının nedeni ne? yani bu aşırı hayranlık, aşırı idarenin mantığı ne?

her insan ufak tefek parasını kazanır, kendi ayaklarının üzerinde durur, hatta kendi hayatını idame ettirecek kadar ev işi bilir ve bunun adı hayata karışmaktır. doğru düzgün hiç bir vasfı olmayan bir bireyi prenses ilan et, bir yumurta kıramamasıyla övün, ondan sonra aynı kız hayata karıştığında işte, evlilikte de aynı muıameleyi beklesin.. ama milletin işi gücü yok, sırtında seni taşıyacak, değil mi?

osimhen olmasa galatasaray şampiyonlar liginde 0 çeker, ligede de olsun olsun 2. ya da 3. olur.

böyle adamın içine işliyor şarkıları maalesef

güzel bir gün bizi beklesin dileklerimizle, günaydın herkese.

karaoğlan sağlam bir racon koymuş. helal olsun.

rome (jerôme reuter) parcasi. turkcesi “iskence mangasi” gibi bir anlama karsilik gelmekte. confessions d’un voleur d’âmes albumunden, demir leblebi kivaminda.

yine de hansa studio sessions’daki canli versiyonu bir baska guzel.

bu versiyonu dinlemek icin tikla

“…this storm has left us stranded
but there's method to this madness
torture me with their ugliness
and their ugly dreams
hidden from the eyes of men
what courage
what foolishness
what strength.

es gibt einen weg in die freiheit… es gibt einen weg in die freiheit…”

düştük yine sevdamızın peşine fenerbahce
günaydın

bana göre 2 tane vaow anım var.

1- tarkan'ın (evet superstar tarkan) annesi biz kozyatağı'nda otururken alt komşumuzdu. annem de tarkan hastasıdır. bize gelmişti bir kez, çayımızı kahvemizi içmişti. o kadar şan şöhret içerisinde normal bir insan evladı gibi oturup saatlerce muhabbet etmişti bizimle. salonda ağırlamıştık, salona da yeni koltuk takımı almıştı annemler o dönem, benim oturmam falan yasaktı. tarkan takvimini imzalarken koltuğu çizmişti ve annem "olsun hayatım senden önemli değil" demişti...

2- ilk konserim küçükçiftlik parktaki epica konserimdi. deliler gibi eğlenmiştik arkadaşımla. konser bittikten sonra babamı bekledik bizi alması için. beklerken de bir karavanın önüne oturduk. arkadan sesler çıktı, bir baktık klavyeci ve ritm gitaristi arkamıza oturdu ve sek rakı içmeye başladı. onlarla muhabbet ettik biraz. sonra simone gözüktü. bütün grup üyelerinden imza almıştık bilete, hala durur. simone'ı da öptüm. :]

tabi bunlara kimse inanmıyor ama benim için güzel ve "vaow" içeren anılar.

benim için bir şey değişmez, 3 gün önceki halime geri dönerim. :)

ahtapotların nasıl 3 kalbi olabiliyor ya? bizde neden yok? birinden kalp krizi geçirsek de öteki devreye girseydi ne olurdu?

gereksiz bir herif.