1kucukkirlangicmisali yazar profili

şu sıralar çok zor olan şey.

ben üretirdim, yazardım bir zamanlar. bir noktadan bile bazen başlayıp yüzlerce kelime canlandırırdım. konu fark etmezdi. bir kelime verilse, bitmişti benim için.
şimdi ise önüme bir metni koy anlamıyorum bile, anlayamıyorum çünkü. kafamın içi dolu olduğu için mi algılayamıyorum diyorum ama o zamanlar da çok doluydu ve zaten ben dolu olup boğulduğum için kelimeler evrenine sığınırdım. her an yazardım, her an üretirdim.
acaba sorun yoğunluk mu... iyi de ben yine o zamanlar yoğunluktan bana kalan ufacık zamanda bile yazardım, bulurdum bir şeyler. sıkıntı zaten tam olarak da bu işte. şimdi kendime ayırdığım boş zamanımda bile gelmiyor elimden, kalemimden. yazıyorum, başlıyorum bir şeye ama kelimeler, anlam, her şey benzer. çok basit ve sıradan oluyor. ben anlam bütünlüğünün içinde kaybolmak ister gibi derinlere inerek yazardım. bir oyun gibiydi benim için, huzur veren bir oyun. kelimelerle oynardım. anlama anlam katardım.
bunu yazarken bile duraklıyorum şu an. aklım başka yerlerde gibi ama böyle sanki boşlukta. boşluğun içinde yüzüyor gibiyim. aslına bakıldığında bunların hepsini uzatır da uzatırım ama yoruldum galiba yine aynı şeyleri yazmak istemiyorum sanırım çünkü aynılaşabilirim. bundan da nasıl kurtulacağımı bilmiyorum. her zamanki gibi yine bir çıkmaz ama bu benim en zorlu çıkmazım. hiçbir şey bana bu kadar derinden koymamıştı.

ben buna ilk olarak bakışları ve yüz ifadeleri derim. çünkü insan istemsizce kendini, ne kadar kontrol etse de, bir şekilde belli ediyor. çünkü insanın içi yüzüne yansır bir süre sonra ve ben de onu artık kötülüğün vücut bulmuş halidir derim.

valla aylardır yurttayım. en son ne yaptığımı hatırlamıyorum ama yurtta en son yaptığım yemek max ekmek arası peynir.

yürüyorum karanlık ıssız sokaklarda,
rüzgarın hafif serin tavırlarıyla.
bekliyor yüreğim senin saf güzelliğini.
kalbimin tek anahtarı senmişcesine.
aklıma geliyorsun her adımda,
ısınıyor yüreğim sana olan aşkımla.
saçların,kirpiklerin, heleki gözlerin,
deliyor kalbimi yarın yokmuşcasına.
gel kavuşalım,
herkesten uzaklarda.
yarınımız yokmuşcasına…

iyi birinin iyilik derecesini kanıtlamak için söylenir.

yaşayarak görmek isterler. ne kadar doğrudur bilinmez, yapacağı şeye göre değişir.

muhtemelen öncesinde karar vermiştir ve aslında o mekanı biliyordur. ha, bilmiyorsa yine karar vermesi zor değildir ne yiyip içeceğini planlanmıştır. ben de buna derim ki konfor alanından çıkmayan insan... mükemmel :)

bir nevi kendi kazdığın kuyuya düşmek.

babamlarda, bilgisayarın başında, kahve ve sigara eşliğinde sözlükteyim.

seninle kahvemi ve tatlımı paylaşabilirim. kitaplarımı okuyabilir, beğendiğin cümlenin altını çizebilirsin. kalemimi bir sana veririm, defterime onunla not alabilirsin.

kendi kendine yetebilen insandır.

genellikle nefret edilen kişinin ismi geçtiğinde söylenir.

en sevdiğim ve üzerine şiirler, yazılar yazabileceğim, en sevdiğim ay evresidir.

sorumluluk içgüdüsüdür.

ya bi ...git denir.

geceden tartışmayı uyuma bahanesiyle kapatıp sabah hiçbir şey olmamış gibi günaydın yazan insana denir.

valla bana hiç vermiyor. tütün daha güzel. *

bence gluten ve laktoza hassasiyeti olanlar için daha zor ve maaliyetli.

öldürür.