anesthetize yazar profili

ölüm ansızın fakat pek sık kapımızı aşındırıyor bu ara. kimi, nerede, nasıl ve ne zaman yakalayacağı o kadar belirsiz ki, insanı sınırlı bir düşünce baloncuğuna hapsedip, yeterince yükseldiğinde patlatıyor. yok oluveriyor insan; “yok oluversem” diye de iç geçiriyor zaten bazen. hikâyelerinin aksine, hiç değilse anlatacakları yarım kalmasın istiyor. eksikli küçük dünyasının boş bıraktığı kutucuklar doldurulsun, altını çizdiği birkaç iyiliği anımsansın, kocaman bir yaş olmak yerine minik bir tebessüm de olsa belki geriye kalsın istiyor. geriye kalanı olsun istiyor.

hiç anlaşılamamış olmak ne fena… hemen anlatası geliyor, birine dahi olsa. o halde düşündüm; anlamı olsun istedim ve buldum. işin aslı, bu bir kayboluş değil; artık bulunmayış gibidir. “kalmadı” demek gibi… elimizde ondan kalmadı ama daha nicesi var. bu bir kaybediş değil; biraz da yer açma meselesidir. dünyaya kendimi sığdıramadığımdan, kendi içimde, küçücük bir yerde var oluşumun hikâyesidir.

gördün mü? buna ölüm denmez.
en fazla teşekkür edilir.