eylülduru yazar profili

bu mesanesine tam anlamiyla güvenen cesur yürekli, güzel kardeşimiz hayatında hiç ilk yardım kursuna gitmemiştir. ancak milletçe her konuda uzmanlastigimiz mahalle mektebinin koca karı tıbbından mezun olmuştur. tedavi yöntemleri direkt olup, karşıdaki kisiye kısa çaplı travma yaşatarak iyileştirme seklindedir.
sidiğine sağlık yigidim.

genelde koştukları kızlardan olumsuz yanıt aldıkları için yedek kulubesinde oturup, sahada olanlara "kadın pesinde koşulur mu? diye nasihat eden eziklerdir. size ne adam belki forvette kalmayı seviyordur ve hayattaki başarısı gol atmaktır. rahat bırakın istedikleri gibi dört nala koşsunlar.

whatsapp’ta ayar var yazar arkadaşlarım bunu hepimiz biliyoruz. giriyorsun, “son görülme" hiç kimse” diyorsun, millet senin ne zaman çevrimiçi olduğunu göremiyor. keşke kalpte de boyle bir durum söz konusu olabilse.
ama bizim kalp öyle değil ne yazik ki.
bizimki tam bir merakli mahalle teyzesidir.saklayacağın ne varsa çıkarır ortaya.
akıl diyor ki:
“bitti o iş, kapat konuyu.”
kalp arkadan bağırıyor:
“yoo bitmedi, lanet olsun şu kalbime. dün gece 02.14’te yine aklına geldi bu"
hatta bazen deli gibi kendi kendine rapor veriyor:
“bilgilendirme: bugün toplam 7 kere düşündün(en az üç katı da ben yine rezil olmayalım diye yazdim.)”
insan cool takılmaya çalışıyor dışarıda:
“yok ya ben çoktan unuttum.”ama içerdeki kalp pencereden kafayı uzatmış merakli mahalle teyzesinin sesiyle:
“kız unutmamış, sabah da baktı telefona!
ya teyze allah aşkına bir düş yakamdan. ben de farkındayım ne haltlar karıştırdığımin. ne yapayım söküp kedilerin önüne mi atayım hic bir halta yaramayan kalbi mi? ayrica ne yapsinlar benim işe yaramaz kalbimi?
kısacası whatsapp’ta son görülmeyi kapatabiliyorsun ama kalp var ya
kalp hem son görülmeni açık bırakıyor hem de herkese duyuruyor. yaşa bununla yaşayabilirsen.

bazı insanlar sahnede güldürur, bazıları sahne kurar, bazıları da o sahneden onlarca oyuncu çıkarır. müjdat gezen üçünü birden yapmış adamlardan.

topuklu ayakkabıyla dört nala koşan ben askerlik mi yapamayacağım? çok rica ediyorum bu bahsi kapatalım.

ölüp, tekrar dirilmiştir. baska açıklaması yok. olur öyle şeyler kusuruna bakmayacaksınız, alttan alın. yazdi ya buna şükür.

"dört kitap üstüne yemin ederim ki , böyle bir sey yok komutar bey."
çünkü bazıları iki alınti okuyup dört kitaptan vaaz verme seviyesine geliyor.( gerçekten verebilenleri tenzi ederim ama çoğu şövenist, bilgi derinliği yok ne yazik ki.)

yaşanmamış ihtimallerin yasını tutanlar olabilir ama ben yaşanmışların bile üstüne çok düşünmeyen biriyim. bana ağır geliyor, yürüyüşümü, dengemi bozuyor.
hayat zaten yeterince ağır, bir de gerçekleşmemiş senaryoları sırtlanıp, kendimi boş yere üzecek değilim.

çok geciktin.

bazı ejderhalar var sevgili yazarlar boy pos yerinde, yaş 30’u geçmiş, hatta bazıları 40’a dayanmıs ama hala ateşi nereye püskürteceğini bilmiyor. toplum içine salınmış ama kullanım kılavuzu okunmamış model gibi önüne gelen yere ateş açıp, cehaletiyle başka insanların hayatında kıyıma sebep oluyor.
bu noktada yapılması gereken şey ejderhayı suçlamak değil, bana göre eğitmektir. evet, biraz geç kalınmıs olabilir ama umut her zaman vardır. ben şahsen böyle bir ejderhayla karşılaşınca “gel bakalım güzelim ” deyip nazikçe kolundan tutup yeniden egitime yazdırma taraftarıyım.müfredat da gayet net:
1. ders: ağzın doluyken konusmamak ve sofrada köy yakmamak(kavga çıkarmamak).
2. ders: her tartışmada ateş püskürtmenin çözüm olmadığı gerçeği(hakaret vari konuşma yapmamak).
3. ders: sıraya girmek, insanlara çarpmadan yürümek ve “afedersiniz, özür dilerim” kelimelerini telaffuz edebilmek.
4. ders: her fikir ayrılığında ortaçağ savaşı başlatmamak( ya da cahiliye donemini yasatmamak).
5. ders: “teşekkür ederim” ve “günaydın, iyi akşamlar ” gibi ileri seviye büyüler.
programın sonunda ejderha hala köy yakma eğilimindeyse yapılacak şey basit: topluma salmadan önce bir süre daha rehabilitasyonda tutmak(ıslah olana kadar).
çünkü bazı ejderhalar uçmayı öğrenmiş olabilir ama insan içinde nasıl yaşanacağını hala öğrenememistir. bu da modern çağın en tehlikeli ejderha türüdür.
hayatımızda kendini geliştirmiş, görgülü, iyi insanlara rastlamamız dilegiyle...

ben elbise kadınıyım, sen seversin sevmezsin bilemem. ama ben şifon elbiselere, böyle uçuş uçuş olanlarına bayılıyorum.

"kendisine saygısı olan, kalbini pansiyon işletmesi gibi önüne gelene açmayan erkektir."

ağlarken peçete verseniz yeter, gözyaşlarımızı öpmenize gerek yok.

ahtapotlarin üç kalbi var. iyi ki bizim gibi aşık olup aşk acısı cekmiyorlar. çünkü üç kalp, üç kat daha fazla dram demek.

(bkz: kurşun adres sormaz ki)

görmemişin bir sevgilisi olmuş, o da çekmiş şeyini koparmış. yok yok! oyle degildi ay afedersiniz yanlış oldu bu .
görmemişin bir sevgilisi olmuş, onu da her konuya dahil etmiş. konu ne olursa olsun iki cümle sonra sevgili mutlaka sahneye giriyor. nasıl bir başarıdır bu anlayabilmek mümkün değil.
ekonomi konuşuluyor:
“ ay benim sevgilim de zaten çok tutumlu.”
futbol konuşuluyor:
“ ay benim sevgilim de küçükken iyi top oynarmıs.”
bir süre sonra insanın kafası karışıyor.
bu arkadaşın sevgilisi mi var yoksa her sohbetin ortasına sandalyeyle oturtulmuş misafir gibi mi anlamıyorsun.
konu nereye gitse sevgili de peşinden geliyor. sanki sohbet değil, sevgilinin sürekli adı geçen bir basın toplantısı yapılıyor.
bir değil, iki değil hayır kıskanıyorsam namerdim. al ablacığım sevgilini de yürü bir git. sanki erkek soyu tükeniyor da, tek bu adam kaldı, bu nasıl bir açlıktır, anlamadım gitti.

ıyi ki bağlamam geldi.

beni görüp yüzün öte dönderme
yine benim gönlüm sendedir sende
yıkıp hilal kaşın da yavrum yere indirme
yine benim gönlüm, sendedir sende

en sevdiğim türkülerden biri bu.

masallarda prensi bulmak için bir kurbağayı öpmek yeterliydi. hayat ise biraz daha gerçekçi davranıyor. kurbağayı öpüyorsun, prens çıkmıyor. "olsun ya belki bu stajyer prenstir” diyorsun, bir tane daha. o da kurbaga. sonra bir bakıyorsun olay prens aramak olmaktan çıkmıs, adeta amfibilerle saha çalışmasına dönmüş.
bir noktadan sonra insan düşünmeden edemiyor."biz gerçekten prens mi arıyoruz yoksa yanlışlıkla doğa belgeseli mi çekmeye çalışıyoruz?"
velhasıl kadınlar prensi bulana kadar birkaç kurbağa öpüyor olabilir ama asıl mesele şu: bazı kurbağalar da öpülünce prens olacağını zannediyor.halbuki maksimum ulasacakları yer, dere kenarında biraz özgüven kazanmak ve viraklamaya devam etmek.

dün gece yine rüyama girdi. insan özlediğini rüyasında görünce mutlu mu olur, daha mı çok özler emin olamıyor. insanin aklı sussa da kalbi susmuyor bu bir gerçek.