hestia yazar profili

ece çikolata

bir klasiktir.

toplum içinde sık kullanılan tabirler yerine daha yaratıcı ve bana ait cümleler kullanırım. örneğin "kolay gelsin" demem, "gazan mübarek, şaftın kaymaz olsun" derim. birinin gereksiz yere üzüldüğünü düşünüyorsam "dertlerin derya sen de sandal değilsin. dökme yüzünü" derim. küçük çocuklara "minyatür", sevdiğim birinin çocuğu varsa "onun minik insanı var" derim.

celal şengör

ama o yaşla birlikte büyük bir birikim sahibi. ondan farklı olarak herhangi bir birikime sahip olmadan her konu hakkında fikri olan insanlar var ki onlara da farklı bir şey deniyor.

koşup bubbles of death'a haber vermeliyim, dedim. tabi ki çoktan yorumunu yapmış.

dune sevmek böyle bir şey işte sayın yazarlar.

bir anahtarla kırk kilit açmaktır. ne kadar tatlı ve kıymetli olduğunu da ancak gerçekten sosyal fobiyi yaşayıp gerçekten üstesinden gelirseniz anlarsınız. anlatmayla anlaşılacak bir şey değil.

okuduğunuz bütün masallarda prenslerin adı var sayın yazarlar, sadece siz bilmiyorsunuz.

ariel - prens eric
mulan - general li chang
külkedisi - prens charming
rapunzel - flynn rider
uyuyan güzel - prens philip
kurbağa prens - prens naveen
pamuk prenses ve 7 cüceler - królewicz
karlar ülkesi - kristof & prens hans

sıcak sütlaç
kuşburnu çayı
ballı ıhlamur
ballı yoğurt

anneannemin "aman yavrum, pis pis şeyler yemesin" çırpınışları.

saçma uykululuğumun ve bundan ötürü çektiğim baş ağrımın geçmesini dilemek sureti ile yatıyorum.

uyumaya uyudum, hastaydım geçti. şimdi ne bu baş ağrısı?

uzmanlık sınavına çalışan birinin sürecine tanık olduysanız asla okumak istemezsiniz. ben tanık oldum. o masanın görüntüsü gitmiyor zihnimden.

neyse ki o anestezi ve reanimasyon uzmanlığını kazandı ve bir daha aynı stresi yaşamadı, ben de hali hazırda bildiğim doktor olmama isteğimi bir kez daha "hiçbir güç beni tıp okumaya ikna edemez!" diyerek tescilledim.

yurtdışında doğup türkiye'ye gelen ve tıp okumak istediğini söyleyen birine "türkiye buna değmez. gerçekten tıp okumak istediğine emin misin?" demiştim. anlam verememişti. hazırlık döneminde kazanamayacağını düşünüp "mühendislik mi yazsam" demişti fakat o kadar istiyordu ki doktor olmayı "saçmalama, sen doktor olmazsan ruhun şişer, dert sahibi olursun" demiştim. okulu kazandıktan sonra defalarca bırakmak istedi. en nihayet bitirdi ve fizik tedavi ve rehabilitasyon uzmanı oldu.

okumak isteyeni vazgeçirmek mümkün değil ama içinizde azıcık da olsa şüphe varsa mümkün değil okuyamazsınız.

nezaket.

günümüzde insanlar birbirlerine o kadar kaba davranıyorlar ki nazik ve saygılı bir şekilde davranan karşı cinsi "flört ediyor" olarak algılıyor.

karşılaştığım bir mezunu mesleğini şöyle açıklamıştı; en az maliyetle en fazla verim alma mühendisliği.

arap yarımadası, ortadoğu... ne derseniz diyin iran dışında sağdan sola doğru yazı yazan hiçbir ülkeye gitmek istemiyorum.

yatak, çay, kitap

lazer uygulaması her göze uygun olan bir şey değil. kiminin korneası çok ince oluyor, bu nedenle yapılamıyor. kiminin retinası sorun çıkarıyor vs. örneğin gittiğim bir doktor ne lazer ne de lensin bana uygun olmadığını, ileride katarakt problemi yaşarsam ancak göz içine yerleştirilecek lens ile gözlüklerimi bırakacağımı söyledi. hatta gözlüğü bile bu koşulları kabul ediyorsam yazacağını söyledi. bu nedenle yıllardır ev dışında gözlük kullanıyorum.

bir şey istediğim gibi olunca "ödül maması" adı altında çikolata yemek.

tüm yazar kasalar ve yazar kasa kullananlar vatan haini ilan edilir, davalar açılır, dava günü gelene kadar da gözaltında tutulurlardı.

en son hatırladığım maçı izliyordum. o kadar sıkıcı bir maçtı ki uyuyakalmışım ikinci golü yemeden. ne ara koltuktan kalktım da yatağıma geçtim, onu dahi hatırlamıyorum.

siz arkadaşlarınızı nerede bekliyorsunuz?