hestia yazar profili

çok sevdiğiniz biri başarılı olunca korkunç gelmiyor gözünüze. can tatlı, falan diyor ya hani insanlar. hayatı ve yaşamayı seviyorsanız can tatlı. insan kendine kıyar mı? bu bir kıyım değil ki. tahammülün tükenişi.

artık korkunç gelmiyor bana. önceden intihar edenlere üzülürdüm. hayata onu bağlayan hiçbir şey kalmadığına üzülürdüm, geride bıraktıklarına üzülürdüm. şimdi, şimdi üzülmüyorum. çünkü o tahammülün bitişini, hayatın ve ona tutunmaya çabalamanın sadece bir yüke dönüşmesini anlayabiliyorum. bu kadar iyi anlamak istemezdim.

lanetli şey. asla istediğim şekilde yazamıyordu mesajı. her seferinde harfler arasında gidip kelime düzeltip cümle sonuna geri geliyordum. sabırla eğitmiştim telefonu. ne istersem çatır çatır yazacak kıvama gelmişti ki... dokunmatik akıllı telefonlar çıktı.

burada iki yazar var.

kendi kendime konuşmama sebep olan uzaylılar.

sokakta gördüysem iki çift laf etmeden bırakmam kendilerini.

kaçarken müdür yardımcısına söyleyen hestia'ya sorulmaması gereken şey.

ben okuldan eve kaçıp kitap okuyordum ya.

instagram profilimdeki resimlere baktım da... geçmişteki ben çok içten gülümsüyormuşum. oysa o fotoğraflar çekilirken içten güldüğümü düşünmüyordum. şimdi çektirdiğim fotoğraflarda da gülüşlerim soluk. sebebini de biliyorum. solan gülüşüme üzüldüm ve bu başlığa denk geldim. bu da üzücü.

bazı acılar acı biber yemek gibi bir acı değildir. iyileşme ümidiyle yaptırdığınız bir ameliyatın dikişlerini aynada görmek gibi bir acıdır. benim de ruhum acıdı ve hâlâ acıyor. acımaya da devam edecek. oradaki ipler kaybolup gittiğinde bile izi hep kalacak.

yağlı boya yapıyorum ben.

hayatım boyunca bir kere unuttum, onda da cüzdansız gidilmeyecek her yere gitmiştim. banka, kafe, market... yerin dibine girmek istemek nasıl bir şey, 12 saatlik fragman, oynat bakalım.

neyse ki artık telefon ile ödeme, qr kod falan bir sürü şey var da, o kadar dert değil.

geçen gün gelinlik kaybettim, sayılır mı?

kendisiyle şöyle bir anım var;

bir gün kitap kulübünde okuyacak akıcı bir kitap bulamadığımı, bu nedenle chatgpt'ye kitap sorduğumu, onun da hiç olmayan kitaplar önerdiğini söyleyip sızlandım. ve kendisi bana dedi ki "bana sorsan ben söylerdim" ne yalan söyleyeyim, hiç aklıma gelmemişti kendisine sormak. kendisi öyle diyince de, ne diye meşgul edeyim alt tarafı bir kitap için işi gücü olan adamı, diye düşünmüştüm. sonra yılbaşı çekilişinde kendisini çektim ve "bulurum bir şey" dedim. * fakat... zaman geçtikçe düştüm "ben bu adama ne alacağım" derdine. bakın, bizzat redaksiyonunu yaptığım kitaplara kadar eledim bildiğim bütün kitapları.

size şöyle açıklayayım, insan olun biraz'a okumadığı bir kitap alabilmenin en garanti yolu; kendiniz bir kitap yazıp, onu yollamanız. başka çareniz yok.

"bazen olmaz. sonraki tüm ihtimallerden birinin doğuşudur bu." ~salkım sokak no: 3

sana hiçbir şekilde öfkeli değilim. kararına da saygı duyuyorum. seni engelleme şansım olsaydı elbette engellemek isterdim. ancak eminim ki bambaşka bir yolunu bulurdun. bu nedenle tek seferde bunu yapmış olmanla ve hiçbirimize o "ya tekrar yaparsa" kaygısını yaşatmadığın için teşekkür ederim.

fakat en ufak bir şey olduğunda dönüp sana "bak böyle olmuş" diyememek kalbimi çok kırıyor. aklımdaki yüzlerce anın şahidi sen olmalıydın. elimi tutan, sarılan, "abinim ben senin! lafımı..." derken kahkahalara boğulup cümleyi tamamlayamayan sen olmalıydın. seni görmemeye dayanabiliyorum hâlâ, sesini duymamaya da alıştım sayılır ama adını söyleyip kafamı çevirdiğimde seni bulamamak... o çok koyuyor işte.

şahane pazar vardı. passaparola vardı. mutlaka bilmediğim bir şey çıkar ilkokul öğrencisi beni sinir ederdi.

x.com/i/status/200705843531...

kenan doğulu

15 dakika içinde doğdum, büyüdüm, aşık oldum, ayrılık acısı çektim, ölümü gördüm ve geçmişi özledim.

bir üniversite anımı hatırlatmıştır.

üniversite 1. sınıfta bölümümüz inanılmaz kalabalıktı. 2. sınıfa geçtiğimizde okulu bırakan ya da bölüm değiştiren o kadar çok kişi vardı ki sınıf yarıya inmişti. 4. sınıfta alan dışı bir dersi çok sevdiğim için misafir öğrenci olarak katılıyordum. bir gün derste birinci sınıfta bölüm değiştiren arkadaşlarımdan birine denk geldim. amerikan kültür bilimi bölümüne geçmiş. oturduk başladık sohbete. bir ara şöyle bir cümle kurdu; "akademik olarak dünyanın öbür kıtasına geçtim ama hâlâ mitolojiden bahsederken önce "children of zeus" yazıyorum.

yunan mitolojisi... tüm mitolojilerin ortak noktası. mısır hariç. mısır mitolojisi bambaşka bir boyut.

elbette eleştirilebilir. örneğin sağlığına hiç dikkat etmemesi, ülkesiyle ilgili her şeyi ön plana alırken kendi ile ilgili her şeyi geri plana atması, duygularına dahi mantıkla yaklaşması, evlilik kararı alırken sevdiği kadınla evlenmeyip mutsuz olacağını bile bile halka rol model olacak bir kadın seçmesi... insan olarak pek çok şekilde eleştirilebilir mustafa kemal.

ben kendine karşı bu kadar özensiz olmasını kabul edemiyorum mesela. sağlığına çok daha fazla dikkat etmeliydi bence. hatay'ın türk toprağı olduğunu görmek en çok onun hakkıydı.

fakat tutup da latin harflerinin kabulünü, şapka devrimini, ilke ve inkılapları tartışacaksanız, orada durun. onlar eleştiri konusu olacak şeyler değil. hepsi üzerine uzun süreler düşünülmüş mevzular.

sen gel geceleri bi' de bana sor
özlemek inan yaşamaktan daha zor

iki kere sahpaya çarpıp çay döktüm. sanırım bugün çay içmek bana haram. üzdün allah'ım.

gün sonu editi: 6. kupamı içiyorum. lafımı geri alıyorum, şükürler olsun allah'ım.

öğrenmek istiyorsanız e-yaygın üzerinden öğrenmenizi tavsiye ederim. hiçbir eğitim bu kadar kapsamlı ve detaylı değil.

önce akıl görecek.

sen araba direksiyonu musun, başkası seni idare etsin?

yaşlılığı kapıdan içeri alma, bana da niye aldın diye sorma. aniden geldi.