hestia yazar profili

babamın whatsapp'ına "göremem, yalnızca sesli konuşma" yazmayı çok düşündüm. * sonra türkçe'ye tam olarak uygun olmadığına karar verip "mesajları okuyamıyorum. lütfen yalnızca ses kaydı ya da arama yapın" olarak değiştirdim.

ama içimde kaldı, yalan yok.

engelli bireylerin de kullanımına açıksın whatsapp. otomatik başka bir şey bulmalısın.

beni de yanınıza alın.

aha! sen şimdi naneyi yemedin mi? *

islam sanatına tövbe etme sebebi. şahsi nefretim dahil değildir.

ama işçiliği güzeldir, ona söyleyecek sözüm yok. sanat tarihçisi, arkeolog, restoratör değilseniz daha güzel olabilir.

hayat bilgisinde bir sahne vardı. sınıfta herkes tarih sınavına harıl harıl çalışıp tarihleri ezberlemeye çalışırken ortega arkadaşlarına dert yanarak "keşke fenerbahçe tarihi sorsa" demişti. kopil de ortega'nın bu fenerbahçe hayaline ve şampiyonluk umuduna "oğlum, sizin şampiyonluklar zaten tarih oldu ya!" diye cevap vermişti.

boğaziçi'nin gizli tarihi

iyi bayramlar ölümlüler, lütfen adaklarınızı vesta tapınağıma bırakınız. kabullerim 3 gün sonra başlayacaktır.

adi, şeref yoksunu, pislik herif

tam olarak bunu söylemek istiyorum alt kat komşuma.

sabah biraz erken olmak üzere gayet güzel minnoş minnoş uyandık, kahvaltımızı yaptık. salonumuzda televizyon karşısında tatlış tatlış çayımızı içerken bir anda bir kavga gürültü... alt kattaki komşu yine birbirine girdi. buna alışkınız. küfürleşmeler de olur fakat bir anda kadın "imdat yardım edin" diye çığlık çığlığa bağırdı. o yardım edin'i duyduktan sonra ben ne yapacağımı şaşırdım. hemen 112'yi aradım. onu da hatırlamam birkaç saniyemi aldı, çünkü o da değişti malum. elim ayağım titriyor, adresi veriyorum (orada da şehir ve ilçeyi vermemişim çünkü sanıyorum ki bana en yakın yere bağlandım. genel bir yermiş meğer), bana diyor ki "silahlı mı saldırgan", "bilmiyorum alt kat komşum" diyorum "tamam, ambulans geliyor. sizi de jandarmaya aktarıyorum" dedi. neyse ki jandarma çabuk açtı. onlara da adresi verdim. "hemen geliyoruz" dediler. gelmeleri yarım saat falan sürdü. (jandarma üst sokağımın devamında) yalnız bir kapı çalışları vardı... jandarmayı ben çağırdım ama o sesten yine ben ürktüm. kapıyı adam açtı ve jandarmaların sordukları ilk şey; "hanımefendi iyi misiniz?" o kadını görene kadar başka hiçbir şey sormadılar. kadını gördükten sonra ancak "hakkınızda şikayet var" dediler. peki buna cevaben adam ne dese beğenirsiniz? "ben cumhurbaşkanlığında çalışıyorum" (biz evi alırken eski ev sahibi ikisi de öğretmen demişti. eğer adam doğru söylüyorsa kuvvetle muhtemel mit mensubu, çünkü yakınlarda mit kampüsü var. yani adam gerçekten silahlı olabilirdi) tam bu noktada ambulans da geldi. ambulansı görünce bir de diyor ki "bu kadar abartılacak ne var?" kadın çığlık çığlığa yardım istemiş, paşama abartı geliyor. neyse, ardından jandarmalar birkaç soru sordu. bu sorulardan birine ise beyefendinin cevabı "yeni çocuk sahibi olduk. ilk bir yıl bu tarz sürtüşmeler oluyor" sanki ikinci, üçüncü çocukları da ilk bir yılını yaşadı. ez cümle; tutanak tutuldu ve jandarmalar gitti. o zamandan beri ses yok.

daha önce de buna benzer birkaç kavga daha yaşandı. hatta birinde kadın karnı burnunda hamileydi. tartışma sırasında kadın bela okuduktan sonra "bırak canımı acıtıyorsun" diye bağırmıştı. sonrasında da cam ya da porselen bir şey kırıldı, kapı çarpıldı ve adam çıktı gitti. onda "yardım edin" gibi bir şey söylenmediği için "aile içi kavgadır, karışmayalım" diyip iki ayıplayıp geçmiştik ama bugünkü bambaşka bir olaydı.

kades ilk çıktığında meraktan indirmiş, sonrasında "aman ne işime yarayacak. çok şükür çevremde kadeslik olaylar yaşanmıyor" diyip silmiştim. bugün "acaba 112'den daha mı kısa sürerdi" sorusu 2 saat içinde beni yiyip bitirdi. en nihayetinde tekrar indirdim. bir de kadına yardım çağırayım diye panikle ses kaydı almayı da unutmuşum. eğer tekrarlanırsa ses kaydı da alacağım.

sevgilimin en yakın arkadaşına, mesaj yoluyla ve yine sevgilim aracılığıyla bir soru sordum. soruyu soranın ben olduğumu "bu niye mükemmel bir türkçeyle yazıldı" dedikten sonra algıladı.

uzun zamandır hiçbir şey bu kadar mutlu etmemişti beni. "yaaa mükemmel mi gerçekten?" diyip şımarmak istedim.

geçmişte kalan şeylerden ne kadar uzaklaştığını hatırlıyordur.

en sevdiğim ressamdır. edouard manet ile özellikle çok karıştırılır. çünkü ikisi de izlenimcidir. tek farkla; monet genellikle doğadan ilham alan, uçsuz bucaksız manzaralar sunarken; manet resimlerinde çoğunlukla anı yaşayan figürlere yer verir.

monet'i gördüğünüz yerde kalmak istersiniz. zihniniz "burada bi' duralım, dinlenelim" der.

favorim değildi ama şu şarkıyla sözcükte yapı ya da cümlenin ögeleri testi çözmek favori etkinliklerimden biriydi.

müzecilik ve redaktörlük

ikisini de yaptım evet. çünkü, neden yapmayayım? istedim ve yaptım hıh!

son 1 yıldır depresyon belirtilerim mevcut. bunu toparlamak için süreç içinde pek çok şey deniyorum. bu denemelerden biri de günlük tutmak. fakat yazmak konusunda aşırı tembelim maalesef. bu nedenle duygularımı görselleştirdiğim bir uygulama * kullanmaya başladım. gelin görün ki onu da doldurmayı unutuyorum sık sık ama olsun, kotarıyoruz bir şekilde.

az önce "o da mı çevrimiçiymiş" diye diye listeye bakıyordum. sonra şu an sözlükte olmadığına emin olduğum bir isme denk geldim ve fark ettim ki takipçi listemi açmışım. ben uyuyayım artık. belli ki gözüm açık beynim kapalı.

gecenin şu saatinde hıçkırık krizi. ona bu yeterli bence. hem yalnız da kalmamış olurum.

ödevi sınavı olana, haber bekleyene sıkça kullandığım söz.

youtube.com/shorts/yN6IvvOF...

kuzenlerimden birinin böyle bir durumu var. dün kendisiyle birlikteydik. bir araya geldiğimizde de öyle sessiz sakin oturmayız, mutlaka bir şeyler yaparız. en kötü ihtimalle saçma sapan bir konu bulur onu konuşuruz. dün de dedik ki kart oyunu (hani şu durumlar karşısında hangi tepkiyi verirsin tarzındaki internet esprilerinin olduğu oyun) oynayalım. ilk el kartları ben eşit sayıda olacak şekilde dağıttım. ikinci el "haydi sen dağıt şimdi de" dedim ama bunu derken onun dehb olduğunu unuttum. kartları dağıtmaya başladı, bir taraftan da sayıyor ama sıralamayı o kadar farklı saydı ki bir noktada takip edemedim ve kafam karıştı. bu yüzden durdurdum ve o an aklıma geldi dehb olduğu. kartları bir saydık ki bende 9, kendisinde 15, başka bir kuzenimizde 7 kart var. sayıları ona eşitleyip oyuna devam ettik ama o el boyunca sürekli sıralamaları karıştırdık. bir an bulaşıcı olduğuna dair saçma bir hisse kapıldım ama neyse ki genetik olduğunu hatırladım.

birilerini ziyaretteyiz