mihmandar yazar profili

bittiği için üzüldüğüm dönemdir. görsellerin uyumuna mı güleyim yoksa bu görseli görüp nasıl aklına o söz gelmiş diye mi düşüneyim hep şaşardım.

sevdiğim bir ablamdır kendisi. uzun zamandır sözlükte değildim, kapatmış mesajları. halbuki neler yazacaktım ona. ben geldim diyecektim haberler verecektim.*

"hakim olamadığımız yer bizim değildir"

yetişkinlerin, sırf çocuklarının kendilerince boş gördükleri (genelde resim, yazı, müzik vs) işi yapmasın, kendi istedikleri işi yapsın diye kullandıkları çocukların bütün hevesini kıran cümledir. hayatımda daha bu kadar bencilce çok az hareket gördüm. iyi uymamışım bu "seni düşünüyoruz yanlış anlama"lı devamlı söze.

"eh, müzmin bir ateist yetiştirmek istiyorsan," dedi mcallister, "ona katı bir din eğitimi ver. her zaman işe yarar."

ölü ozanlar derneği

ben bu kulakların dinleyeceği ağız değilim diyip susmak çoğu zaman en iyisidir. gerek yok kendini paralamaya.

çok dertli, mahlasından bile anlaşılıyor.

aramıza yeni katılmış bir yazar tanesi. hoş gelmiş sefalar getirmiş. keyifli sözlükler dilerim.

"merk etme, ilk gün her zaman zordur," dedi neil. "ama hallederiz. nasıl oluyorsa her zaman hallediyoruz."

ölü ozanlar derneği

3 klasik soru, 1.30 saat süre, istediğin kadar ek kağıt kullanmak serbest dediley...

kurtlar vadisi'ne yeniden başladım. şansıma internet de gayet güzel çekiyordu.

2020. ne mutluluk kaldı ne de başka bir şey. keşke 2010'lara filan dönebilsem tekrar.

kedileri en iyi anlatan mahlasa sahip güzide bir yazar.

bi ders çalışma uygulamasından bildirim geldi "yks açıklandı" diye sabah sabah. neyse gireyim dedim nasıl olsa sonuç ekranı açılmaz diye uykulu uykulu siteye giriş yaptım, tak diye girdi dağ başında. hani normalde sitenin yüklenmesi için bile beklemek zorunda olursunuz ya dağ başındayken, o da olmadı. şans mı kötü şans mı bilemedim açıkçası...

bulmuşum mis gibi mahlası, bırakır mıyım kimseye?

yarısına kadar bile zor dayandığım görüntüler. izlerken nefesim kesildi resmen. şunun gibi şereften yoksunları barındırmayacaksın bu ülkede. geri gönder suriye'ye de görsün dünya kaç bucak. el kadar bebek ya, ne yapmış olabilir ki sana? umarım geri salınmaz ve en ağır cezayı alır.

ahmet ümit'in başkomiser nevzat serisinin son kitabıdır. o kadar akıcıydı ki üslubu, yalnızca iki gün içinde kitabı bitirmiş bulundum.

başkomiserin diğer vakalarının aksine bu sefer peşinde olduğu vaka kendi geçmişine dayanır ve daha şahsidir. tam 7 sene önce, karısı güzide ve kızı aysun'u kaybetmiş olan başkomiser nevzat bu sefer ağva'da şans eseri bir heyelanla ortaya çıkan iskeletle yeniden yedi sene öncesinde yaşanmış defterleri açmak zorunda kalır. lakin 7 sene önce yaşadığı olayları bir sis perdesi ardından zar zor hatırlamakta hatta bazı şeyleri hiç hatırlamamaktadır. vaka boyunca en yakınındaki dostlarından hatta kendinen bile şüphe edecek duruma düşmüştür başkomiser nevzat. olaylar arapsaçına dönmüş ve hatırlamadığı olaylar yakasını bırakmamıştır. bir sis bulutu ardındaki anılarını bırakıp mantığıyla olayları çözmeye çalışmıştır. başkomiserimizin ruh hali gayet güzel betimlenmiş, hava durumu sanki yaşanmış olayın laneti gibi hep aynı kalmıştır.

her ne kadar kitabın ortalarında suçluyu tahmin etmiş olsam da gerçekten çok sürükleyiciydi ve kendini sonuna kadar okuttu.

çekilişe katıldım! numaram:46

“duyguların mantıkla alakası yoktur ki saçma olsun.”

ahmet ümit ~ yırtıcı kuşlar zamanı