örnek vatandaş yazar profili

osimhen yokken bizim pres de yok. adam gol atmakla kalmıyor, rakip stoperi yoruyor, bekleri kovalıyor, deyim yerindeyse attığı goller sonrası rakip takım kalesinde hasar tespit çalışması yapıyor. o olmayınca takım 10 metre geriden başlıyor oyuna.

sahamızda oynayacağız, bu maçı da bahane üretmeden almamız gerek. ligde yenilgimiz olacak illaki. ama o maç bu maç olmamalı, hele sahamızda hiç olmamalı.

yani vaaz camideyken serbest, internette yasak. camide dinleyen 100 kişi duyabiliyor, internette 1 milyon kişi duyamıyor.

insanlar düz ve düzgün insan bulunca över, takdir ederler. sonra gizemli insanı görünce merak edip peşine takılırlar. umdukları çıkmayınca da yine düz ve düzgün insana gelip ağlarlar.

bir zamanlar "seni seviyorum" diyenler şimdi evlenmiş, çocuğa karışmış, kredi ödüyorlar. o zaman "sensiz yaşayamam" diyen adam, şimdi bebek arabası itekliyor. o zaman
"senin için ölürüm" diyen kız, şimdi kocasına
"markete uğra" diye mesaj atıyor.

aşık olunca insanın karnına ağrılar giriyor orası kesin. ağrı da acıkmayı unutturuyor.

80'ler nostaljisi

eskiden hırsız gece girerdi, şimdi hırsız gündüz ihaleye giriyor. biri ihaleden götürüyor, biri rüşvetten köşeyi dönüyor, biri kıbrıs'ta aklıyor, biri villada oturuyor, peki bedelini kim ödüyor?
sabah 7 de dükkan açan esnaf, asgari ücretle ay sonunu getirmeye çalışan işçi, pazarda domatesin fiyatına bakıp geri bırakan emekli.
o yüzden bu hırsızlık değil, kader oluyor. biz susunca onlar devam ediyor, susunca da kaderimiz oluyor işte.

2026 yılında msn'i canlandıracak projeye benzer . sözlük komşuları çoktan taşınıp gittiler. ilk açıldığında öyle bir asaleti, zarafeti, çekim gücü vardı ki burayı en az 1000 tane yazarın dolduracağı beklentisi oluştu neredeyse. ama o tren çoktan kaçtı. olanı da kaçmasın yeter. 5-10 kişi kalmış, onlar da birbirine laf atıyor, canlanmasından vazgeçtik, öldürmeyelim yeter.

90'lar popu şarkıdan çok çağrışım bırakıyordu. her biri ayrı bir mevsim, ayrı bir koku, ayrı bir akşam gibiydi. 90'ları yaşayan pek çok insanın içinde buna benzer renkli hafıza odaları vardır.

yonca evcimik = parlak yaz günü, deniz kenarı enerjisi, mahalleye yazlığa gelmiş güzel abla

tarkan = hareketli metropol gecesi, istanbul gecesi enerjisi.

pınar aylin = açık camdan içeri giren yaz rüzgarı, yazlık pop, güneşli sahil kasabası, dolunaylı yaz akşamı

çelik = şehirli erkek havası, takım gömlek, deri ceket, stüdyo mikrofonu hissi.

nazan öncel = kapalı ve gri hava, yağmurlu şehir gecesi, sigara dumanı, sarı abajurlu apartman dairesi, yalnız ve depresif kadın.

hakan peker = neon ışıklı disko gecesi.

levent yüksel = eski istanbul akşamı, yağmur yemiş arnavut kaldırımı, sarı sokak lambası, eski beyoğlu.

sertab erener = boğaz ışıkları, biraz sanat galerisi, biraz tiyatro sahnesi.

aşkın nur yengi = ikindi vakti ve perdeleri kapalı bir ev ve o evde " susma, sıramı bekliyorum, sevgiliye" şarkıları çalıyor.

harun kolçak = akşam üzeri günbatımı çöken melankoli ve acısını yaşayan ama başını dik tutan bir adam.

mustafa sandal = yaz tatilinin en hareketli günü, disko çıkışı, arabanın camı açık son ses müzik.

#4107576
senin mantıktan bakarsak zengin adamın mezarlığa da yolu düşmez, parasıyla toprağı da atlatır.

hocam havuzdan çık artık, zira o havuzun suyu soğumaya başladı. 40 yaş krizini sözlükte atlatmaya çalışırsan, 50'sinde de aynı tanımı yazarsın, o zaman da sadece puding vanilyalı olur.

bir arabada veya otobüste blaupunkt marka görmek kaliteli araç göstergesidir. yakın zamanda otobüslerde blaupunkt marka televizyonlar vardı, o dönem için ciddi markaydı, çünkü içinde alman mühendisliği ve sağlam yapı var. otobüsün tavanına monteli, önde bir adet, ortada da bir adet. yolcular kafasını kaldırmış, seyrediyorlar. kaset dönemi olduğundan şoför veya muavin vhs kaset koyarlar, ya komedi ya yeşilçam ya da aksiyon filmi veya bazen de müzik kasetleri, artık hangisi varsa. otobüsün sarsılma ve titremesiyle de ekranda karıncalanma olurdu, tabi o şartlar içinde başka alternatif de yok. tabi sesini biraz açtırmak veya başka bir film seyretme isteğiniz olursa da muavine kolay kolay bu isteği iletemezdiniz.

memurlar arasında gerçekten de yardımcı olmaya çabalayanlar var ama sistem o iyiliği boğuyor çok zaman.

zamanın farklı aktığı, evrakın tükenmediği ve sabrın sınandığı mekandır. dışarıda 2026 yılı yaşanıyorsa içeride de 1994 yılı yaşanıyor. formlar, mühürler, o mürekkep kokusu hep aynı.

park, yakıt, ceza, vergi sorununun olmadığı ulaşım sistemi. en fazla " yolun ortasından niye gidiyorsun kardeş " derler. sonu da sağlığa çıkar.

en çok bilineni, en çok satılanı çilek reçeli. ama ev yapımı olanla aradaki uçurum fazla. marketteki çilek reçeli ne çilek kokusu ne de tadını verir. kırmızı şeker ezmesi gibi duruyor.

çilek ve vişne reçeli gibi popüler ve favori reçel olmamıştır. seveni azdır ama sevenler de derinden ve tam severler. ama pişerken yayılan kokusu bambaşka. çilek gibi aromatik ve vişne gibi ekşimsi kokunun aksine sıcak, sarı ve ballı bir koku. kavanozu güneşe tutunca o amber sarısı renginin içinden ışık geçer. masaya getirildiğinde kahvaltıyı aydınlatır.

kendi ağırlığı olan, kiminin beğendiği kiminin de şikayet ettiği reçel. şikayet ve beğenmeme konusu anlaşılır, zira reçelin tohumları dile yapışıyor, çıt çıt sesler geliyor yerken. şikayetçi bunun iyi temizlenmediğinden dertlenir. beğenen kişiye göre de reçelin rustik yapısı değişmemiştir. ezilmiş, yumuşamış, marmelat kıvamına ulaşmamış bir reçeldir. beğenen de, eleştiren de tutarlıdır.

market reçeli değil, köy reçelidir. birinin anneannesi yapmış, kavanoza koymuş ve hediye etmiştir. arkasında maddiyat değil, sevgi vardır.

doğal rengi sarı olan ayva, reçele dönüşünce pembeleşiyor. buna da içeriğinde bulunan ve ısıyla reaksiyona giren tanenler belirliyor. tamamen doğal, katkısız ve boyasız, başka reçeller yapamıyor bunu.