percewell yazar profili

hayat, acı ile can sıkıntısı arasında gidip gelen bir sarkaç gibidir. çünkü insan, istediği şeye sahip değilse acı çeker; sahip olduğunda ise kısa süre sonra ona alışır. ardından daha fazlasını ve ulaşılması daha zor olanı istemeye başlar. çünkü arzu doymaz; yalnızca yön değiştirir.

bugün uğruna uykularını kaçırdığın şey, yarın sıradanlaşır. uğruna kendini tükettiğin bir başarı, kısa süre sonra başka bir hedefin başlangıç çizgisine dönüşür. aylarca peşinden koştuğun insan ise bir süre sonra gözünün alıştığı sıradan bir yüze dönüşebilir.

insan, mutluluğu aradığını sanır. oysa çoğu zaman yaptığı tek şey, kendi açlığını beslemektir.

ve belki de en acı tarafı şudur:

insan, sahip olduklarıyla değil; sahip olamadıklarını beklerken ömrünü tüketir.

arthur schopenhauer.

dün akşam 10 kasım atatürk yas köşesi hazırlarken bi şef arkadaştan aynısı veya benzeri bi alt kata da hazırlamasını istedim.
sabah yerli misafirin şikayeti üzerine gidip kontrol ettiğimde hıyar 10 kasım yas matemi 23 nisan şenliğine çevirmiş.

lan olm, hadi bunu yapan ben olsam allah'ın krosu daha başka ne beklenir dersiniz. şehrin en katı milliyetçi ilçesinden adamın atatürk sevgisi ve günün anlam önemini ancak bu kadar güzel resmederdi diyip kızıp bağırmam sonucu günümün sinirle geçmesine sebep oldu.

ipek kozası gibi yazar saf temiz. tanımlarına göz atın anlarsınız.

sağsalim git gel inşallah, mümkünse orada hıbıki viski fiyatları incele ve bilgi ver lütfen, çünkü tr de biraz tuzlu. hatta mümkünse bir iki kadeh içip tadına bak seveceğine inanıyorum.

kimsenin seni beklemediği bir ev, aslında dört duvar değil, insanın içine çöken bir sessizliktir. kapıyı açtığında geçmiş karşılıyor seni, bir zamanlar her şeyin daha sıcak olduğu zamanlar, ama o geçmişe dönemiyorsun, dönsen de bıraktığın gibi bulamayacağını biliyorsun, işte en çok o acıtıyor.

geleceğe bakıyorsun, bir kaygı var, başaramadım mı, geç mi kaldım mı diye içinden sorup duruyorsun. karamsarlık bazen çöküyor üzerine ama yine de kapıyı kilitleyip dışarı çıkıyorsun, çünkü isyanın da var, kimse beni beklemiyor diye ben de kendimi beklemekten vazgeçmem diyorsun.

yani o ev hem huzursuzluk hem özgürlük, hem özlem hem öfke, hem yokluk hem de kimsenin seni bozamadığı tek yer.

her şeyin tam eksiği ve fazlası zarardır.
çok az su içmek en başta böbreğe zarar verir, fazla su içmenin zehirlenmeye bile sebep olur.
ya cahil, ya aşırı okuyup araştıran yoldan çıkar.
her şeyin ortası ve ölçüsü evla olandır. allah bizi şaşırtıp raydan çıkarmasın.

geçmiş olsun sevgili yazar, suya bile mide ağrısı çekiyorsanız tavsiye dinlemeden lütfen doktora başvurunuz. inşallah önemli bir durum değildir acil şifalar dilerim çok çok geçmiş olsun.

bi ara şehirler arası otobüsüne benzerdi, uzun süre yüzlerin değişmediği aynı yerde yenilip içilen mola yerleri ve son durağa kadar yola sadık kalınan kader ortaklığı.
şimdi ise şehir içi minibüse döndü, her durakta birileri inip birileri biniyor, işin garip tarafı minibüs içi gibi dışarısıda karanlık kim kimdir nedir necidir anlaşılmadan inip gidiyor.

hiç sevmem çocukluğumu, meraklı ve merhametliydim hâlâ daha meraklı ve merhametliyim. hiç sevmem bu yönümü çünkü dilsiz hayvan dışında insanların bu duyguyu haketiğine inanmıyorum.

mahalledeki bakkal her sigara alışımda para üstü yerine sakız veya kibrit verirdi. sakızla kibriti biriktirip bir paket ederi kadar toplanınca gidip bi sigara istedim karşılığında bir poşet kibrit sakızı tezgaha bıraktım.
bu ne lan? dedi bakkal.
abi sen bana para üstü yerine kav kibriti şıpsevdi sakızı verirken sorgusuz dayadın hep, al buyur şimdi de ben sana veriyorum bunları dedim.
s*tir git lan dedi.
bütün mahalleye metin abi vurduruyor dedikodusunu yayıp sahte gıda sattığını yayınca metin bakkala önce tuhaf tuhaf adamların uğrak yeri sonra da mahalle teyzelerin dedikodu konusu oldu.
en son çağırıp bi karton sigara hediye edip durumu düzeltmemi istemişti.
sahte gıdayı toparladık ama metin abi delikanlıdır vurdurmuyor mevzusunu düzeltmek zaman almıştı..

metin abi bir daha hiç kimseye para üstü ne sakız ne kibrit verdi.
hakkını helal et metin abi, en son iki paket sigara veresiye aldım ertesi gün ani yolculuktan sonra bir daha mahalleye dönmedim ama borcumu unutmadım, olurda uğrarsam söz borcu ödiyeceğim.

net bizim müdürdür, piyasada adamın hakkında bilgi sahibi olan kimse yok, 15 yıllık tecrübenin sadece 5 yılı berbat bir yerin geçmiş gerçeği var.
aynı zaman da malülen asker emeklisi olması nedeniyle kendini bir şey sanır ciddiye alırdım.
adamın mottosu, gemiyi en son fareler terk eder ve ekipteki tek karga benim demesi.

gördüğüm en dangalak, mal, az gelişmiş lağım faresi müdür.
kendine karşı olan gizem ve saygı duygumu çürütmesi tam bir fiyasko idolu.
bir müdür bir lider ancak bu kadar yalaka dangalak ve şaklaban olabilir.
yavşak herif.
tam bir yavşak.
yavşağın vucut bulmuş hali.

böyle bir yavşağın şefi olmak zoruma gidiyor.
koordinatör yalaması güven yoksunu operasyon cahili puşt herif.
aklıma gelince sinir bastı.

seni seviyorum derken, onların daha önce hiç görmedikleri ve göremeyecekleri bir sevgiyi göstermek içindi.
ama onlar neden daha önce böyle bir sevgiye sahip olamadıklarını bize gösterdiler.

büyük kahraman adolf hitler der ki!
"zayıfa acımak doğaya aykırıdır"
işte bu tam da ( birilerinin hırsızlığı neden bizim kaderimiz oluyor?) diyen biz acizler için söylenmiş muazzam ve üzerine uzun uzun düşünülmesi gereken bir söz.

yalnızlık mı? bence böyle bir şeydir, en azından ben böyle düşünüyor ve hissediyor ve hiç şikayet etmiyorum.
yalnızlık bazen kimse olmadığı için değil, etrafındaki insanların sana uymadığını fazlasıyla fark ettiğin için başlıyor. her şeyi görüyorsun, kimin samimiyetsiz olduğunu, kimin karakterinin, ahlakının, kültürünün sana ters düştüğünü, ama hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmak zorunda kalıyorsun, çünkü söylesen kavga, sussan içini yiyen bir bunalma oluyor.

o yüzden geri çekiliyorsun, yalnızlık önce bir kaçış gibi duruyor, içinde bir huzur var, kimseye hesap vermemek, kimseye uymak zorunda kalmamak bir özgürlük gibi geliyor. ama arka tarafında bir baskı var, kendi kendinle baş başa kalmanın sessiz acısı, kimse seni yakmıyor ama sen kendi içinde yanıyorsun.

ve işin garip tarafı, başkası seni yaksa günah arardın, hesap sorardın, ama kendini yaktığında hesap soracak kimse kalmıyor, bu da tuhaf bir hafiflik veriyor. yani yalnızlık ne tamamen ceza ne tamamen ödül, hem tiksindiğin kalabalıktan kurtulmanın huzuru hem de o huzurun içinde kendinle kalmanın acısı.

not ve düzeltme: bunların hepsi bir araya gelince aslında tek bir cümleye çıkıyor, sen kalabalığa değil kendine sadık kalmaya çalışıyorsun, bedeli de yalnızlık oluyor.

40+ yaşı şöyle düşün sevgili sivri zekalı deli-kanlı yiğidim.
çift sürerken tecrübeli öküz her zaman sağa "toy" olan ise sola bağlanır, sebep? toy olan tecrübesiz dengesiz davranır sağa sola gider hat yamulur.
sağda ki tecrübeli öküz hattı düz tutar.
bi de bazen sağa yine teceübeli öküz, sola genç toy öküz bulunmazsa öküz yerine eşşşek bağlanır, eşek eşşşeklik yapmasın diye sağda ki tecrübeli öküz eşeği yönlendirir.

umarım bu tanım açıklama için yeterli olmuştur. olmadıysa da, sırtına semer vursanda eşek yine eşektir diyor ve atasözüyle noktalıyorum. nokta.

bazı insanlara "çok" iyi biri çok kalitelide ki (çok) çok az gelir bu arkadaşta onlardan biri.
adını bile bilmem, tabii ki kişinin adından çok eylem iletişim etki tepki ve mantığı önemli.
kişiliği samimiyeti ve düşüncesi çok kaliteli.
seviyoruz kendisini.

harika bir mücadele müthiş bir galibiyet çok zevkli geçen bir maç oldu...
sevgili fenerbahçemi tebrik eder, nice başarılar dilerim inşallah.

yetersizlik, insanın yapamadıklarından çok yapabileceğine inandığı halde yapmadıklarının toplamıdır ve asıl yük oradan gelir. kendi farkındalığı ise bu yükü görmeye başladığın andır, artık bahane bulamazsın çünkü neyin eksik olduğunu bilirsin ama o eksikle ne yapacağını henüz bilmiyor olmanın huzursuzluğu başlar. bu yüzden farkındalık insanı bir anda güçlü yapmaz, önce rahatsız eder, sonra düzeltir.

bazı insanlar vardır, ne tam uslu durur ne tam dağılır, içinde hem saklamak istediği hem de silip atmak istediği şeylerle yaşar. kızgınlığı da duygusallığı da aynı kalpte taşır, kaybettiği şeyler için üzülür ama duruşundan ödün vermediği için de içinde sessiz bir gurur taşır.

bazen haykırmak ister, bazen de susmak en büyük isyanı olur. herkes tarafından anlaşılmak gibi bir derdi yoktur artık, sadece yanlış anlaşılmak ister, o da yetiyordur.

ne çok kırılgan ne çok sert, işte öyle bir çizgide, kendi halinde ama kimseye eyvallahı olmayan bir halde durur.

aslında her dersi çabuk kapan ezberleyen ve hızlı ilerleyen bir talebeydim ama benden her zaman daha iyisi daha fazlası istendi ama ben fazla sorgulayıcı ve ince gözlemci biriydim.
çok dayak yedim bazen aklıma geldikçe hepsini bulup toplu giyotine yatırmak isteği doğuyor.
neyse... hepsine lanet gelsin.
neyseki viski var ve orada şarap yerine viski yazmıyor!
bir gün hepimiz geberip gidicez, merak etmeyin orada ateş yok. ateş denilen şey sadece vicdan azabıdır. keyfinize bakın ve hesabı sorulacak herhangi bir hata ve haktan kaçının.
cümleten afiyet olsun...