pinkshinyultratambourine yazar profili

özellikle yoğun sembolizm içeren yapıtlarla iç içe bir dönem geçirdikten sonra insanın başına gelen ve sembolizme tahammülünün oldukça kısıtlı olmasına yol açan bir şey sembolizmden bıkmak.

insanın bir dönemi var, bu tuhaf bir dönemde james joyce, herman hesse, umberto eco gibi yazarlara bulaşıp bergman, tarkovsky, aranofsky, lynch gibi yönetmenleri izliyor, bir dönem kavramsal sanat gibi estetikten uzak akımlara maruz kalıyor... sonra direkt, doğrudan bir şeyler anlatan yapıtlara hasret olduğunu fark edip daha düz olduğunu düşündüğü şeylere yöneliyor...

misal şu sıralar korku okumayı çok seviyorum lakin mark z. danielewski ve shirley jackson *ki kendisini hiçbir zaman sevemedim* gibi yazarlardan uzak duruyorum, hatta kaçıyorum... king'in bile daha düz olacak eski öyküleriyle ilgileniyorum, neden? çünkü tahammülüm yok benim... yok efendim aslında x canavarı bilmem hangi kesime göndermeymiş, yok efendim burnundaki bilmem hangi detay burjuvaziyi şeediyormuş, cart, curt.

kısacası insan bazen sembolizmin içerisinde boğulmak yerine bunun tadında olmasını istiyor, bunu pek başarabilen insanlara denk gelemediği için sembolizmde boğuluyor ve bu boğulmanın ona bir şeyler kattığı kadar estetik algısını da yok ettiğini görüyor ve diyor ki bana müsaade...

trol ize üzülürüm bu başlık için ismail...

beren saat butik cafe şarkısı yapmış.

en çok özlediğim insanlardan birisi. bana e kitap konusunda çok yardım ettiği gibi sözlük için de çok çabalamış birisiydi...

(bkz: eski bakkal kokusu)

anadolu'ya özgü olduğu düşünülen küçük boyutlardaki lahitler. kemik ya da ölünün yakıldıktan sonra küllerinin konulduğu özel bölmeleri bulunur bu oshoteklerin.

pers imparatorlupunun yunan obolüne eşdeğer olan ve doğu yunanlılar arasında dolaşan küçük bir gümüş sikke.

ölülerin ağzına ya da ritüel nesnelerinin yanına kharon'a verilmek üzere bırakılan sikkeye denmekte.

(bkz: euro truck simulator 2)

tombul yanak

çünkü karşılığı yok hissiyatı oluşuyor insanda...

yazıyorsun ediyorsun ama tüm emeğin uzay boşluğunda kayboluyor, gidiyor gibi... eskiden karşılığı olacak insanlar vardı elbette lakin birçoğu ne yazık ki terk etti gitti, üstte bir yazar denge önemli, ikisinin de olması gerek demiş, kesinlikle haklı lakin son 2 senedir sadece kavga ve boş, kalitesiz bir mizah dönüyor burada... böyle olunca kimsenin bilgi içerikli bir şey giresi gelmez tabi, insanlar emeğini farklı platformlara taşıyor veyahut hiç yazma gafletine düşmüyor....

çok uzun bir süredir aktif olmayan çilekeş'in tekrar birleşerek vereceği ilk konser özelliğini taşıyordu lakin bilet fiyatlarının ani değişimleri ve karaborsaya düşmesi ardından çilekeş dinleyen bir çok insan, ''dönmeseydiniz keşke...'' diyerek uzun uzun küfürler ediyor sosyal mecralarda, haklılar tabi.

konserin giriş fiyatı 1950 idi, *ki yine pahalı baktığın zaman..* bir anda o biletler tükendi ve aynı giriş biletleri 2950'den satılmaya başlandı. diğer sahne önü gibi biletlerin fiyatlarından bahsetmiyorum bile, kazara strokes falan gelse aynı fiyata gideceğiz konsere.

ülkenin müzik grubu bile bu milleti nasıl silksem diye düşünüyor.

net 2021.

sevgili tuğrul sezer'in kaleme aldığı, cinius yayınları tarafından yayımlanan, korku filmi kültürüne ilgi duyan herkesi oldukça doyuracak bir içeriğe sahip, adeta korku sineması için altın değerinde bir yapıt.

altmışların kült olan filmlerini oldukça etkilemiş, o filmlerin yönetmenlerine ilham perisi olmuş yönetmenler ve filmleriyle başlıyor bu güzel kitap, 20.yüzyılın ilk yarısında ortaya çıkan yönetmenlerin ilham kaynaklarını, filmlerin yapılma süreçlerini, yedikleri sansürleri, yayınlanırken yaşadıkları sıkıntıları anlattığı kadar sinemaya kattıkları yenilikleri ve bir kuşak sonrası onlardan etkilenmiş yönetmenlerin filmleriyle devam ediyor.

sevgili hitchcock'un psycho'sundan, sevgili dario argento'nun suspiria serisinde kullandığı renkler, senaryosundaki açıklar ve hatta senaryosuna ilham kaynağı olmuş kutsal kitap canavarlarına kadar bilgi ediniyoruz, günümüzdeki korku filmlerinin neden oldukça çiğ*, neden sadece para kazanma amacıyla yapılmış olabileceğine ve niçin artık korkutmadıklarına dair fikirler edinmiş oluyorsunuz okudukça.

dahası da, hikayesiyle, oyunculuklarıyla insanı gerim gerim germiş filmlerin varlıklarını fark edip onları izlemenize neden olan bu güzel kitap, günümüz korku filmlerinin sadece "böağaaöağ" diye ortaya çıkan, jump scare dışında insanı korkutacak içerikleri olmadığını görmenize, gözünüzün açılmasına da neden oluyor.

gerek ülkelerine göre korku filmleri, gerek içeriklerine, gerek yaratıklarına göre ayırıp güzelce bizlerimizin önüne sunmuş bu kitabı kütüphanede bulundurmak şart, bazı kötü siteler pdflerini yayınlamış, bazı kötü insanlar *hehehe* bazı kötü sitelerden indirip bilgisayarlarında-telefonlarında saklıyorlarmış.

yönetmen koltuğunda alain resnais oturan, emmanuelle riva'nın sergildiği harika oyunculuk bir yana dursun, duru güzelliği ile göz kamaştıran, bir belgesel nidası ile başlayıp dramanın dibine kadar bizi usul usul götüren bu filmden bahsetmeliyim sizlere.

1950'li yılların son çeyreğinde elly ismindeki karakterimiz, atom bombasının atılması sonrası hiroşima'nın durumu hakkındaki bir belgeselde oynamak için hiroşima'ya gelir ve oradaki geçirdiği son günlerinde lui ismindeki bir adamla oldukça romantik başlayan ama her dakika korkunç bir kalp kırıklığına dönüşen olaylar zincirinde bulur kendisini.

biz de lui gibi her şeyi tane tane, adım adım öğrenir, önce şaşırır, sonra üzülür, en sonunda ise gözyaşlarıyla eşlik ederiz elly'ye...

film fransız yeni dalgasının en iyi yönetmenlerinden birinin filmi olunca sinematografik olarak paha biçilemez gözüktü bana, ba-yıldım.

oyunculuklar da çok hoştu açıkçası, kalp kırıklıkları, umut, umutsuzluk, yeri dolmayan ve dolmayacak insanları özleme gibi duyguları tüm oyuncular çok iyi göstermişler bizlere.

filmin biraz sıkıntılı bulduğum kısmı ise belgeselden bir anda dram filmine keskin bir bıçakla kesilmiş gibi kaymasıydı... nasıl desem, ne olduğunu anlayamadan bir anda kendimizi geçmiş zamanın acıları içerisinde debelenirken bulabiliyoruz, hoştu ama, çok rahatsız olmadım bundan.

güzel filmdi.

çingene mitolojisinde vampirler, ama tam anlamıyla bizim bildiğimiz vampirler gibi değil bunlar. birçoğu doğarken ölen veyahut doğalı çok ölmeden ölmüş bebekler. bunlar yeraltı dünyasında otuz yaşına kadar gelişiyor ve 30 yaşından sonra insanlara kan kusturmak için dönüyormuş dünyamıza. bu mulolar çok yüksek dağlarda yaşar ve insanlardan çaldıkları hazinelere bekçilik ederlermiş.

işin tanım kısmı bi yana dursun, bu konuyla ilgili birde hikaye anlatıp girdimi noktalayacağım. büyüdüğüm yer bir roman mahallesi, insanları tanıdığım en müthiş, en karakterli, en gönlü bol ve yardımlaşmayı seven insanlardı.

yaşadığım eve çok yakın olan, hemen arka tarafımıza kalan bir yer var, yaşadığım ev ile arasında 5 metre bile yok. bu ev çok uğursuz anlatılmış insanlara zamanında, girenler barınamadılar, orada çok kötü olaylar oldu gibisinden. bir ara babama sordum, "ne yaşandı burada?" dedim. "burada yaşayan bir aysel abla vardı, aysel abla gençliğinde akli dengesini yitirdi ve yeni doğurduğu bebeğini canlı canlı buraya bir yere gömdü gibi bir efsane var, kimisi de birine evlatlık verdiler bebeğini, o yüzden gömdü gibi yalan uyduruldu, karmakarışık hikaye ama burada oturana rahat vermeyen bir şeyler var." dedi.

bir gün sigara içiyorum bahçede, bir bebek ağlaması almış başını gidiyor, sanki bebeği alıp sıcak bi kazana falan batırıyorlar, acı çektiriyorlar resmen. dedim ne oluyor bu nedir, bir baktım roman mahalle dostlarımız gelmiş bizim tarafa, "mulo bu, yine kim bilir ne yapacak, allah vere de canınızı yakmasa..." falan dediler, ben de güldüm ettim tabi, çok değil, aynı gece bir yangın çıktı bizim burada, arka tarafta o evde oturan insanlardan bir tanesi yaşamını yitirdi, yangın bizim eve sıçradı, çatı tutuştu ama çok çabuk söndürüldü.

aradan 3 sene geçti, yine böyle bir bebek ağlaması duyduğunu söyledi annem. size yemin ediyorum aynı hafta yine kocaman bir yangın, allahtan ki kimse yoktu orada. yangın biter bitmez mahalleli "allahın cezası mulo, rahat vermedin insanlara, nası bir nefretin var." gibi bağıra çağıra beddualar ettiler.

işin tuhaf tarafı şu ki, bu yangınlar ile yıllar önce uydurulan bir dedikodu arasında bir bağ kurmak istemem ama emin olduğum kısım şu ki hala roman vatandaşların korktuğu bir mitlojik yaratık bu mulo.

yönetmen kolltuğunda ben wheatley bulunan, oyuncu kadrosunda ise cillian murphy, brie larson, armie hammer, sam riley gibi yıldızlar bulunan, sanki arkadaş çevresinde "moruk bi film çekelim, eğlenelim, ateş mateş edelim lan canım sıkılıyor, iki ter atarız." fikriyle yola çıkılmış bu filmden bahsetmeliyim sizlere.

konusundan başlayalım. yıl 1978, 2 farklı çete eski bir depoda buluşup silah ticareti yapacaklardır. her şey usülüne göre ayarlanmış olsa da bir şeylerin ters gitmesi üzerine bu iki grup önce gerilir, sonra da birbirleriyle çatışmaya başlarlar, biz de izleyici olarak bu çatışmanın tam ortasında kalırız.

filmin geçtiği tarih yetmişlerin sonu gibi gözükse de bize o zamanları hiç hissettirememiş açıkçası... oyunculuklar güzel gözükse de bazı yerlerde senaryo o kadar saçmalıyor ve yerinde sayıyor ki, bir an "birbirinizi vurun artık, bu kadar kolsuz olmayın yahu!" diye bağırırken bulabiliyorsunuz kendinizi.

film başlarda gerebilecek, aksiyonu bize her kısmıyla yaşatabilecekmiş izlenimi verse de her geçen dakika tempoyu düşürmekle kalmıyor, bir zamandan sonra dağa taşa duvara ateş eden cillian murphy izliyoruz... hayır bak güzel aksiyon sahneleri olsa amenna, izlerim. arkadaş ben bir filmde 15'e yakın insanın birbirlerine en az 500 mermi sıkıp bir tane bile isabet ettiremediğine denk geldim...

diyaloglar da çok eh işte... daha iyi olabilecek bir filmdi bu, hatta ve hatta çok daha iyi olabilecek bir potansiyeli vardı ama ne yazık ki harcanmış gibi geldi bana..

ama yiğidi öldürüp hakkını yiyemem, su gibi akan bir filmdi kendisi..

1 saat 40 dakika boyunca birbiriyle sadece çatışan 14 adam ve 1 kadın izlemek istiyorum diyor iseniz, klişelerde boğulmaya can atıyorsanız tam size göre bi film.

bu benim için wim wenders ve jim jarmusch filmleri oluyor genelde, izlerken dinleniyorum, iyi hissediyorum, rahatlıyorum...

büyük konuşmuyorum ama hizmet sektöründe işe girmek olur bu...

gelmesine sevindiğim bir yazar. burada her geçen gün kaliteli insan görmek zorlaşıyor, belirli bir seviyenin çok üstünde olan birkaç insandan birisi kendisi, hoş gelmiş.

rock'n coke 2011'de kendilerini canlı dinleyip tanışma fırsatı yakalamıştım. gördüğüm en samimi, en cana yakın iki insan... yaptıkları müzik bana olağanüstü biçimde ilham oldu, oluyor... çıkardıkları her albüm bir noktada üzerine koydukları bir şeyler içeriyor elbette ama zirve noktaları benim için 2011 albümleri bloom...