pinkshinyultratambourine yazar profili

bazı oyunlar insanı yaşadığı dünyadan alıp bambaşka diyarlara görürür, bilirsiniz. bu oyun benim yaşadığım dünyadan kaçış biletim...

nasıl desem, gün içerisindeki gerginliğim, mutsuzluğum, kötü hissiyatım, paranoyam, paniğim... ne varsa alıyor ve fırlatıp çöpün içerisine atıyor sanki...

en az 40 saatlik uzun mesafeli bir iş alıyorum, arkaya serdar gökalp'in korku programından bir bölüm patlatıyorum ve yola çıkıyorum. sonrası mı? dünyanın en sakin, en iyi hisseden insanlarından birisine dönüşüyorum.

hiç unutmuyorum 2021 yılının 10 haziran sabahında ilk kez oynamıştım bu oyunu. o zamanlar ciddi bir uyku problemim vardı, asla ve katiyen uyuyamıyordum... artık bedenim ve zihnim o kadar yorgun düşmüştü ki, yürüyecek halim kalmamıştı evin içerisinde... oyunu 2-3 saat oynadıktan sonra bebekler gibi uyumuştum...

insanın güvenli bellediği bir alanı olur ya, oyun, film, müzik... zor zamanların kurtarıcısıdır bu, hah işte bu oyun da yıllarca taşıdı beni.

dün elime bir direksiyon-pedal seti geçti. inanılmaz mutlu hissettim, sabahın ilk saatlerine kadar tır sürdüm.

şimdi de tek isteğim bir an önce iş bitsin, gece evime gidip saatlerce oynayayım bu oyunu...

kızımıza gururla göstermelik fotoğraf.

yönetmeni olan lynne ramsay'in oldukça temiz ve güzel bir iş çıkardığı, görüntü yönetmeni seamus mcgarvey'in ise filmi oldukça yüksek bir yere çıkardığını düşündüğüm, başrol oyuncuları olan robert pattinson ve jennifer lawrence'ın ise güzel bir performans ile filmde yer aldıklarını düşündüğüm tuhaf olduğu kadar güzel bir film die my love...

özellikle annelik sonrası depresyon, içsel patlamalar, ilişkiye yabancılaşma gibi kısımları çok güzel ama biraz fazla dağınık anlatan bir film.

oyuncu jennifer lawrence filmle kendini fazla mı içselleştirmiş bilinmez ama çok fazla göze sokularak izletiliyor bize, aynı orantıda robert de geri planda kalmış, sanki yönetmen evliliğe karşı ikisinin bakış açısını anlatır gibi ama söylediğim üzere dağınık bir senaryoyla anlatmış bizlere filmi...

konusu gereği kadının deliliği ve adım adım bunu yükseğe taşıması, içsel patlamalarına karşı yer yer kendini kontrol edemediği öfke nöbetlerini o kadar gerçekçi bularak izledim ki, yer yer inanın bazı noktalarda içime öküz oturdu... biraz daha toplayıcı ve insanın odak noktasını tamamen filme adamasına yardımcı olacak bir senaryo ile film çok yüksek bir yerde yer alabilirmiş ama senaryodaki bazı yerler insanı boğuyor ve dağınıklık yüzünden tüm ilgi kayboluyor ister istemez...

filmin müzikleri şahane, daha da şahane kısmı insanın kopan odak noktasını tekrar içine çeken sinematografisi bence... o kadar şahane ki gözlerim bayram etti desem yalan söylemem...

kısacası güzel olduğu kadar eksik bir izlenim bırakıyor insanda.

bilet alabilirseniz gidersiniz dediğim konser.

önce bilet siteleri çökecek, hemen ardından en uygun biletin bittiğini görüp 4-5 katına sahne önü almaya zorlanacaksınız, ''yok abi ben almam, tekrar satışa sunarlar zaten beklerim...'' diyor iseniz 2 katı fiyata satışa sunacaklar ama hayır buna da bilet alamayacaksınız, artık 1 hafta sonra falan 3.dönem en uygun bileti adı altında sahne önü ile 1-2 bin lira oynayan biletleri alacaksınız...

karaborsacılar yüzünden ne yazık ki hiçbir konser heyecanlandırmıyor artık.

benim bitanecik kızım minik bir operasyon geçirdi. boyunluğu takınca çok uslandı, balerin gibi geziniyor evde.

tutuklandığını düşündükçe keyif alıyorum. hapiste bunu evire çevire döveceklerini düşünmekten daha fazla keyif alıyorum...

(bkz: yoldaş benjamin franklin)

iş verenler şunun farkında değiller.

insanlar daha iyi bir hayat yaşamak adına çalışıyorlar. iş yerlerini daha iyi bir yere getirmek adına yaşamıyorlar...

iş verenler farkında olmadıkları gibi çalışanların hayatlarını ellerinden almaya kalktığı için iş burada bir kırılma noktasına dönüşüyor ve ister istemez insan işinden de gücünden de soğuyor ve çalışmak istemiyor.

sigur ros çok tuhaf bir grup... bazen aylarca aklıma gelmiyor, bir kez aklıma gelince de aylarca gitmiyor...

shoegaze'in dibine kadar gelen ama tam olarak yapmayan bu grubun en shoegaze şarkıları...

sean ellis'in en iyi işlerinden bir tanesi cashback... içinde komedi ve dramayı harika bir biçimde harmanlamış senaryosuyla izleyeni mest etmekle kalmıyor, ufak tefek kısımlardaki komedi öğeleriyle insanı gerçekten gülümsetebilmeyi başarabilmiş filmlerden bir tanesi.

konusuyla başlayalım mı, sahi? girilen girdilerde pek bahsedilmemiş budan. korkmayın spoiler olmadan bahsedeceğim.

başrolümüzde olan karakter yakın zamanda sevgilisi tarafından terk edilmiş bir birey... üzerine onu terk eden kadın yakın zamanda sevgili yapmış ve karakterimiz onlar daha sevgiliyken aralarında bir şeyler geçtiği üzerine kendini paranoyanın içerisine kaptırmış bir ruh haliyle dolaşıyor...

güzel sanatlarda resim eğitimi alan bu arkadaşın kadın vücuduna karşı saplantılı bir ilgisi var... öyle ki gördüğü kadınları çizmeyi hayal ediyor... lakin ayrılık acısı yüzünden uyuyamıyor ve kalan boş zamanında para kazanmak adına bir markette işe giriyor, tuhaf biçimde zamanı durdurabildiğini fark ediyor ve film böylece başlamış oluyor.

film aslında zamanın yer yer yavaş, yer yer çok hızlı bir biçimde akmasını öyle güzel anlatıyor ki inanın ben izlerken mest oldum diyebilirim... insanın bazen ihtiyacı olan şeyin hiç olmayacak bir yerden, hatta bazen göremediği ve gözünün önünde olan kısımlardan fırlayarak hayatını değiştireceğini öğretiyor adeta bize.

senaryosu bir roman senaryosu gibi ilmek ilmek akıyor, içerisindeki yer yer romantik, yer yer komedi öğeleriyle dram kısmını bize tam unutturmaya başlamışken birden balyoz gibi tepemize indiriyor...

bu filmin diğer güzel kısmı filmin müzikleri... bang gang'in inside'ının çaldığı bir sahnede inanın hipnoz olmuş gibi filmin içerisine kapılıp gidiyorsunuz.

sinematografisi? eh. izlenir yani ama öyle çok yenilikçi, hiç denenmemiş bir şeyler yok... görüntüler aşırı tatmin edici ve filmin yer yer üzerinde diyebileceğimiz bir şeyi yok, bir numarası yok görüntülerinin...

oyunculuk? doğal ve güzel.

bu filme sadece komedi filmi denemez evet ama içerisindeki janraların arasında kesinlikle komedi yer alabilir.

benim için en iyi ikili...

kendisi abdullah öcalan'dan bile daha büyük bir türkiye cumhuriyeti düşmanı. yeri herhangi bir siyaset sahnesi değil, köpek apo'nun koğuş arkadaşlığı olmalı.

dönemin en iyi post punk revival gruplarından birisi.... to lose my life ve ritual albümleri mükemmel olmakla birlikte big tv ve friends albümleri kusursuz bir grup... çok fazla patlaması gereken bir müzik grubu iken kenarda köşede kalmayı başarıp kalitesinden bu şekilde ödün vermemesi takdire şayan.

malumun ölmesi...

çok güzel festival ama zaman sıkıntısı yüzünden dağılıyor insanlar...

en başından beri sözlüğün insanları önemli olaylar karşısında bilgilendirmesi gerektiğini savunan birisiyim... yılladır burada binlerce entry yazmış bir insanın gönderilmesi de bunlardan birisi...

yıllardır yazıyor bu insan... bakın yıllarını vermiş bir insan, binlerce tanım girmiş sözlüğe. ben de yıllardır buradayım ve bu adamın biriyle skmı sıkıntı yaşadığına denk gelmedim... ne oldu da gönderildi? birlikte yazdığımız bir insanın bir anda yok olması hakkında açıklama beklemek çok absürt bir şey değil...

dün meja'nın nick altına yazmıştı. o sırada birisiyle tartıştığınına denk geldim ama sözlükte pek duramadım... o sırada ve sonrasında ne oldu bilmiyorum ama ortalık bir tık karışmış anlaşılan.

sabah olması gerekenden birkaç saat önce uyandım. güzel bir kahve demledim kendime, yeni albüm keşfine çıktım, sway'in the millia pink and green albümüne benzeyen, insanı alıp daha önce hiç gitmediği bir kenara, bir köşeye bırakan shoegaze-dream pop albümlerine bakınmaya başladım.

her insanın mentalini düzelten şeyler vardır, kimisi oyun oynar, kimisi çıkıp gezer, dolaşır... kimisi saatlerce uyur, kimisi de güzel bir dizi maratonu yapar ya, benim de mentalimin düzelmesine bu yardımcı oluyor işte. bana iyi hissettiriyor... ruhum arınıyor gibi hissediyorum güzel müzik grupları, hoş albümler dinlerken... nasıl desem, sanki çok yorgun bir günün ardından omzuma masaj yapılıyor gibi hissediyorum...

bugünlük mallory'nin not here not now'ını buldum, ileride buna benzer bir sabah acaba hangi albüme denk gelip iyi hissedeceğim, merak ediyorum...

1975'te jake's blend adıyla satışa sunulan bu güzel kahve %80 yukon roast %20 italian roast harmanı.

starbucks'taki tüm core kahveleri denemiş birisi olarak gönül rahatlığıyla benim için en iyisi olduğunu söyleyebilirim. gerçekten bir üstte söylenen entry'ye katılmamak mümkün değil, koyu kavrulmuş olmasına rağmen asla baymayan, bitter çikolata aromasını içinize çeke çeke içebileceğiniz bir kahve.

seviyorum bu kahveyi,.

aile fotoğrafı.