queenie yazar profili

gönül.
ne tam kalp demek ne tam akıl, ikisinin arasında bir yerde duruyor ve tam karşılığı başka bir dilde yok. gönlüm razı olmadı, gönül koymak, gönül almak, gönüllü olmak... hepsi tek bir kökten koca bir duygu haritası çiziyor. bir işi "isteyerek" yapmakla "gönüllü" yapmak arasındaki farkı da yine bu kelime taşıyor. bu kadar yükü bu kadar zarif taşıyan başka bir kelimemiz var mı, emin değilim.

sorun cümlenin içeriğinde değil, söylendiği andaki dozunda. iki haftalık bir tanışıklığa "dünyam" kelimesi maalesef sığmıyor, karşı taraf da bunu duyunca kendini sevilmiş değil borçlu hissediyor. üstelik bu kadar büyük bir laf edildikten sonra ilişkinin geri kalanı hep o cümleyi doğrulama çabasına dönüşüyor. hâlbuki aynı duygu daha az kelimeyle söylense çok daha ağır basardı. insan zaten sevildiğini bir şekilde anlıyor; ilan etmeye gerek kalmıyor.

acımasızlığı meşrulaştırmak için kullanılan en kestirme cümle. bu sözü söyleyen kişi genelde kendini kurt sanır, oysa çoğu zaman sadece sürünün ortasında yürüyen biridir. üstelik gerçek kurtlarda böyle bir kanun da yok; doğada olan şey daha çok sürüyü ayakta tutmak için geride kalanı beklemek. yani bu laf doğadan değil, doğrudan insanın kendi bahanelerinden çıkmış. bir yerde bu cümleyi duyuyorsan, orada birileri yapacağı şeyin savunmasını önceden hazırlıyor demektir.

insanın hiç beklemediği anda gelen, karşısındakini bir anda çocuklaştıran hareket. dünyanın en basit jesti gibi görünür ama birinin saçına dokunabilmek için önce ona yeterince yaklaşmış olman gerekiyor. yorgun bir günün sonunda başını birinin dizine koyup saçının okşanması çoğu ilaçtan daha etkilidir. insanın konuşmadan da anlaşabildiği en çok burada belli oluyor zaten. bir de uykuya dalmadan hemen önce olanı var ki, o resmen günün kapanış jeneriğidir.

ilk üç ayı tatil, sonrası karakter testidir. kimse sana ne zaman kalkacağını, neyi nereye koyacağını söylemez; bu özgürlük bir yerden sonra sessizce sorumluluğa dönüşüyor. hasta olduğun gün su almak için markete kadar yürümek zorunda kalınca insan meseleyi gerçekten anlıyor. buna karşılık eve girdiğinde her şeyin tam bıraktığın gibi durması tarifsiz bir huzur veriyor. bence herkes hayatının bir döneminde en az bir yıl yalnız yaşamalı; kendini tanımanın en kısa yolu bu.