hatun kişiye seni sevdim dünyam sen oldun demek

bir canda hem kendinizi hem de alemi bulduğunuzu itiraf etmenizdir.

sevgi dolu gönlünüzü açmaktan utanmadığınızı ve hayatın anlamının sevgiden ve sadakatten geçtiğini idrak ettiğinizi gösterir.

(bkz: bir kadına asla söylenmemesi gerekenler)

zamansız bir sözdür bu.
güzel, belli ki dünyanın kaç bucak olduğunu idrak etmiş bu şanslı sevgililer birbirleri vasıtası ile.

zor bir haldir.
bir üst makama talip olmak arzu edilir.
seni sevdim, dünya daha zor ama daha güzel bir yer oldu sayende. kötülükler bile kötü değil sanki, sanki herkes figüran, biziz gerçek olan.

sonra meraklanır daha da insan
bilmek ister teslim olacağı aşkı
bu duygunun kaynağını arar ve sorar:
yoksa biz miydik figüran?

bizdik elbet.

kokunu tarife yetmeyen kelimeler,
ruhuma esen rüzgâra eş olmayan iklimler,
sadece göğsümde uyurken değişen kıtalar,
deniz aşırı masumiyetin ve sesin ilk defa duyan bir çocuğun heyecanı gibi.
müebbete düşkün bir mahkumun hayali kadar güzel gözlerinin,
saçlarının bulutları küstürecek özgürlüğü.
ve seni tarif etmeye cüret edecek bir meczubun hayata olan umudu gibisin...
delice ve imkansız.
sen bir körün sadece bir saniye görmek isteyeceği,
bütün hayatını bu uğurda hebâ edeceği kadar eşssizsin.

bunlar güzel kelamlardır. söyleyen azalmış derler de dinleyen kalmış mıdır, bilinmez.

sorun cümlenin içeriğinde değil, söylendiği andaki dozunda. iki haftalık bir tanışıklığa "dünyam" kelimesi maalesef sığmıyor, karşı taraf da bunu duyunca kendini sevilmiş değil borçlu hissediyor. üstelik bu kadar büyük bir laf edildikten sonra ilişkinin geri kalanı hep o cümleyi doğrulama çabasına dönüşüyor. hâlbuki aynı duygu daha az kelimeyle söylense çok daha ağır basardı. insan zaten sevildiğini bir şekilde anlıyor; ilan etmeye gerek kalmıyor.