saygı_duydum yazar profili

ankara’nın x şehre dönüşü diyenler; vallahi biz de gidişinizden mutlu oluyoruz.
orada yaşamıyor oluşum diyenler; inanın biz de bundan çok memnunuz.
gezilecek yer yok diyenler; demek ki kötü bir rehberiniz var.
uzun yıllardır burada yaşayan biri olarak söyleyeyim: ankara baba ocağıdır.
biz can sıkıntısında denize değil, kızılay’a gideriz. o kocaman caddelerde kafamızı boşaltır, kalabalığın ayaklarının altına atarız derdimizi.
herhangi bir sokağında bir çay içer, sigara dumanıyla haberleşiriz. en salaş mekânlarda ekmek arası yer, turşu suyu içer; akşama doğru balık kokusu ve türkü eşliğinde demleniriz. muhabbetin rengi koyulaşır.
trene, otobüse ya da metroya kadar yürürken o geniş kaldırımlarda bütün kötü enerjimizi bırakırız. parktaki suya bakar, içimizi serinletiriz.
ankara güzeldir. gösterişli değil samimidir.
gerçekten aşktır, dosttur.
karşınıza çıkmadıysa, yanlış sokakta… yanlış çevredesinizdir.
al sana güzelleme
(bkz: sana gül bahçesi vadetmedim)
(bkz: beni siz delirttiniz)

imanı e-devlet’ten sorgulamak.
oruç durumu: sistemde yaşanan teknik aksaklık nedeniyle...

hayatın yükünü sevgiyle taşıyan, hayatın her alanında sevgiyle var olan. emek veren dünyayı güzelleştiren güzel kadınlar… gücünüz, sabrınız daim olsun.

bi yerde okumuştum ; bende onun yalancısıyım eskiden “evde kimyon varsa bereket ve huzur eksik olmaz.” denirmiş . kimyon; negatif duyguları uzaklaştıran, evi koruyan ve huzur getiren bir baharat olarak görülürmüş. yeni eve taşınanlar yanına kimyon alır, yolculuğa çıkanlar cebine bir tutam koyarmış.
ayrıca sadakatin ve bağlılığın simgesi sayılırmış.
al şimdi bu bilgiyi naparsan yap

patates salatasında bir deneyin. beğenirseniz bi artınızı alırım.

boğulduğunu sandığın nehir belki de sana yüzmeyi öğretiyordur.

iyileşeceğiz ama unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok.
geride kalanlara güç ve sabır diliyorum.
saygıyla...

bu gıda fiyatları da kalbimden daha hassas, hiçbir şoka direnemiyor. üretim, depolama olmayınca gerçi o da bir yerde haklı.
bir de bu yıllık bazda gerileme nereye doğru geriliyor acaba? benim vicdansız market fişleri hiç öyle demiyorlar.

insanın, içindeki boşluğa ve o boşluğa bakacak cesareti olmamasına düşman olmak.

naz kadınlara ait bir şey değil.
ilgi herkesin hakkı; yeter ki o ince çizgi geçilmesin. “beni idare et” gibi duygusal kaçışlar insani şeyler ama netlik ayarı bozulmasın, beklenti de karşı tarafa yıkılmasın.
aksi halde mesele, olgunluk eksikliğine dönüyor. (bkz: cıvıtma) .!

bu sapık bir milyarder hikayesi değil gücün, paranın ve siyasetin kirli bir sistemde iç içe geçtiği bir düzen. ve malesef adalet yine güçlülerin etrafında dolaşıyor, bu yüzden gerçek suçluları yargılanırken göremeyeceğiz.

(bkz: burak oğraş)
(bkz: ensar vakfı)
(bkz: bebek çetesi)
(bkz: holanda bulunan depremzede çocuk)
(bkz: hatayda kaybolan çocuklar)

mavi oğlum ve yeni arkadaşı sarı güzellik.
kardeşleri tarafından ciddi ciddi zorbalanıyordu ürkek yavrum. kanadında ve kafasında hafif yaraları var. dayanamadık. kızı kaçırdık.
(bkz: pezevenklerin elinden gittim aldım)

her şeyi vitrin olarak gördükleri için ; akıl dışı tüketim anlayışlarına hayatlar, ağaçlar, ormanlar, binlerce yıllık miraslar kurban gitti. ve hâlâ doymuyorlar.

işte o an anladı . sorun deli olması değildi, beyninin fazla yaratıcı olmasıydı. düşünceler şekil değiştirdikçe o da üşüyen bu hamurun içinde sabit bir “ben” bulmaya çalışıyordu.

kuzu incik soğurken masada, o ilk kez beklemenin bir kaçış değil, kendine tanıdığı sessiz bir mola olabileceğini düşündü.

ben güçlü durmayı seçtim, çünkü başka şansım yoktu. beni ayakta tutan bildiklerimdi.
beni insan yapan ve uykusuz bırakan ise hissettiklerim oldu. her şeyin farkındayım.
suskunluğumun, mesafemin, gecikmiş ve yazılmamış cümlelerimin… cahillikten değil, farkındalıktan.
yürümeyi seçtiğim yol inkâr ettiğimden değil;
bir kaçış da değil aslında, bir koruma.
değerli olduğunu hiç sorgulamadım,
sadece kendi yorgunluğumla baş etmeye çalıştım.
ben kazanamadığım savaşları taşıyarak olgunlaştım.
kimseyi de kazanamadığım bir savaşa çekmek istemedim. ve bil ki en zor olan, vazgeçmekti.
çünkü bazı şeyler taşınmıyor ve her savaş kazanılmıyor.
ama biliyorum bir son değil, kendimi iyileştirip
daha doğru bir yerden yeniden başlayabilmek için bilinçli bir duruş bu.

karakterine, yüreğine, babalığına kısaca insanlığına büyük saygı duyduğum , sözlükte beni büyük samimiyetle karşılayandır kendisi... saygılar (bkz:vivazapata) efenim

ısrarla ben böyleyim ve ben biliyorum demek.

duruşunu, tabiatını samimiyetle anlatana saygım sonsuz; ama bunu genelleyip farklı yaşayanları üstü örtük biçimde değersizleştiren her cümleye de okkalı itirazım var.
insan bu şaşar, yanılır, sever, vazgeçer ,evlenir bosanır; kelimeler sayıyla değil niyetle, ilişkiler de ağırlığıyla anlam kazanır.

(bkz: ben bunu hep yapıyorum)
(bkz: n'apim tabiatım böyle) (bkz: aşkım)