silencio yazar profili

salman rushdie’nin booker ödüllü başyapıtı.
hindistan’ın bağımsızlığını ilan ettiği 15 ağustos 1947 gece yarısı tam 00.00'da doğan saleem sinai ve onun gibi doğaüstü güçlerle dünyaya gelen 1001 çocuğun hikâyesini anlatır. büyülü gerçekçilik ile sert politik hicvin iç içe geçtiği romanda saleem’in kaderi, bağımsızlık sonrası hindistan’ın ve pakistan’ın çalkantılı tarihiyle birebir paralel ilerler; ülke parçalandıkça saleem’in bedeni ve zihni de çözülür.
daldan dala atlayan, doğu masallarını andıran geveze üslubu ve tarihin nesnelliğini kıran güvenilmez anlatıcısıyla hem okuması sabır isteyen hem de zihinde devasa bir karnaval kuran benzersiz bir modern klasiktir. bence çok çok başarılı. bırakan arkadaş çok gördüm ama sabırla okunmalı.

benim için hayatın gürültüsünü biraz kısıp kendi ritmime dönme çabası sanırım. genelde elimde makineyle sokaklarda kaybolurken buluyorum kendimi; özellikle siyah beyaz karelerin o yalın, dramatik havası ve insanların habersiz anları bana inanılmaz bir sakinlik veriyor. denk geldikçe çektiklerimi buralarda da paylaşıp üzerine iki kelam etmek ayrı bir keyif zaten. ama sonra siliyorum paylaştıklarımı. kalıcı olmuyor burada.
kafa dağıtmanın bir diğer yolu da koşmak. sabahın köründe ya da günün sonunda kulaklığı takıp asfaltı adımlarken zihnin hafiflemesi, günün tüm ağırlığını geride bırakması paha biçilemez bir his.
bunun yanına bir de yola çıkma arzusunu koyuyorum. dünyayı gezmek derken turistik mekan kovalamaktan ziyade, hiç bilmediğim sokaklarda plansızca yürümeyi seviyorum. gittiğim her yerde de mutlaka o coğrafyanın içecek kültürünün peşine düşerim; mesele kesinlikle alkol değil bu arada. yerel bir bitki çayı olur, köşe başındaki küçük bir dükkanda yapılan üçüncü nesil bir kahve olur, hatta o bölgeye özgü garip bir gazoz ya da geleneksel fermente bir tat olur… damakta daha önce bilmediğim bir tadın izini sürmek, o kültürü anlamanın en dolaysız ve keyifli yolu gibi geliyor bana.

antik yunan'da eşcinsellik gizli saklı değil, bildiğin devlet onaylı staj programıydı. olgun abi erastes genci eromenos hem eğitiyor hem de tavşan, horoz falan hediye ederek peşinde koşuyordu. yani kısacası "eti senin, kemiği benim" felsefesinin vizyoner versiyonu…



bu görsel louvre müzesi / dünya tarihi arşivi (world history encyclopedia - scene from a symposium)nden . kırmızı figürlü çömlek tekniğiyle yapılmış bu kraterler, dönemin sosyal meclisleri olan symposion (içki meclisleri) ortamlarını ve ilişkilerini gözler önüne seriyor

hafta ici çok bölündüm ve kafamdaki makaleyi bitiremediğim için kalktım ofise geldim. bence de iyi ettim. sakin sakin çalışıyorum .

tek kelime ile samimiyetsiz. oraya insanların acısını paylaşmaya geldi ise, cenazeye uygun giyinmeli insan.

tatil için bulunduğu çanakkale ayvacık'ta rahatsızlanmış . . göğüs ağrısı şikayeti olan cem yılmaz , ayvacık devlet hastanesi acil servisindeki ilk müdahalenin ardından çanakkale onsekiz mart üniversitesihastanesi'ne sevk edilmiş , anjiyo olacakmış
kaynak : buradan

uyurum ben

şimdi buzz gib beypazarı maden suyu içiyoken bu başlık önüne düştü. napıyonuz beni mi takip ediyounus *

herkese günaydın. ben 5.30 da dinlenmiş olarak kalktım. şimdi koşmaya gidiyorum. bekle beni alsancak.

erdim şükür gördüm şükürşeklindeki duyguları ifaden bir durum bence.

dizimin ağrısı sebebiyle koşamadığım , o zaman içeyim bari derken etol içtiğim için üstüne içemediğim durumda, sadece ekranlara bakarak mutlu olduğum başlık

bahçemde oturmuş bilgisayarda birşeyler yapıyorum. gözüm de hala bitiremediğim annem şefika isimli kitaba kayıyor. ama uzaklardan taşınan bu kesif sokak düğünü sesleri arasında bu kitabı ziyan etmek istemiyorum. ya neden çevrenizdeki insanlara bu işkenceyi çektiriyorsunuz? burası sizin köyün meydanı mı? daha içimden birçok şey geçiyor ve susuyorum...
sanırım benim yine bir yurtdışı yapma zamanım geldi.

cin tonik. tartışmasız ferahlatır, buz ile uyum sağlar.
sevmezseniz , aperol spritz de olur

her deniz kazasının bir hikâyesi vardır ama bu kazanın hikâyesi yok, sadece bir adamın kendini gösterme isteği var.

francesco schettino 13 ocak 2012 akşamı civitavecchia'dan 4229 kişiyle kalktığında elinde 290 metrelik, 114 bin gros tonluk bir gemi vardı. yani yüzen bir kasaba. şirketin verdiği rota giglio adası'ndan millerce açıktaydı, çünkü mantıklı olan buydu. schettino bu rotayı beğenmemiş*

21.30 civarı: inchino diye bir gelenek var, gemiyi kıyıya yaklaştırıp siren çalıyorsun, karadakiler el sallıyor, güvertedekiler telefonla video çekiyor. hoş bir şey. selamlama yani … schettino bunu yapmak istedi, çünkü adada emekli bir kaptan oturuyordu (bkz: mario palombo) ve ona hava atmak istiyordu. rota dümen evinde, elde, son dakikada, kabaca çizildi. adanın önündeki le scole kayalıkları haritada zaten işaretliydi. mahkemede o kaya haritada yoktu dedi. denizde 30 yılını geçirmiş bir adamın ağzından çıkabilecek en utanç verici cümledir bana göre *

21.44: gemi 15-16 knot ile ilerliyor. burası kazanın kalbi. bilmediğin, sığ, kayalık bir suya giriyorsan tek yapman gereken makineyi kısmaktır, çünkü hem manevra payı kazanırsın hem de bir şeye değersen hasar değil çizik alırsın. adam kısmadı, aksine hızı artırdı(15.3 knottan 16 kmot a ) . sonra da dümene geç ve yanlış anlaşılan komutlar verdi. o hızda dönüş yarıçapı zaten senin dostun değildir
dostum *.

21.45: kaya, iskele bordayı 53 metre boyunca yardı. teneke kutuya bıçak sokmuş gibi. üç su geçirmez bölme birden doldu. burada bilinmesi gereken şey şu: bu gemiler iki bölme kriteri ile tasarlanır, yani iki bölme dolsa yüzer, üçüncüde matematik biter, gerisi sadece zamanlama meselesidir. baş mühendis bunu dakikalar içinde kaptana bildirdi. yani schettino, gemisinin öldüğünü daha ilk beş dakikada biliyordu.

21.50 - 22.55: ve işte 32 kişiyi öldüren aralık burasıdır. kaptan sahil güvenliğe ve yolculara elektrik arızası masalını anlattı. insanlar kamaralarına yollandı. gemiyi terk emri yaklaşık 70 dakika sonra verildi. o 70 dakikanın maliyeti şudur: gemi çarptığı anda hâlâ dimdikti, her iki bordadan da filika indirilebilirdi. gemi yattıkça bir bordadaki filikalar sırayla kullanılamaz hale geldi, insanlar iple, halatla, kayalara atlayarak inmeye çalıştı. o gece ölenlerin çoğu kayaya çarptığı için değil, bir adam "idare ederiz" dediği için öldü.

sonrası bilinen kısım: kaptan gemiyi bıraktı çıktı. gregorio de falco'nun telsizde ona söylediği cümle italya'da artık bir deyim. adam karada, kayalıkların üstünde, tahliyeyi "koordine ettiğini" iddia ediyordu. koordine ettiği tek şey kendi tabanlarıydı.

"ben gemiyi karaya oturtarak binlerce kişiyi kurtardım" savunmasına da tek cümle: raporlar geminin kıyıya rüzgâr ve akıntıyla sürüklendiğini söylüyor. yani sağ kalanların minnet borcu ona değil, o gece esen rüzgâra.

bu noktada birileri çıkıp efendim sistemik sorunlar da vardımdiyecek. evet, mürettebat eğitimsizdi. evet, şirket bu gösteri geçişlerine yıllardır göz yumuyordu. evet, dümen evinde dil kargaşası vardı. hepsi doğru. ama bu deliklerin hiçbiri o gece açılmazdı, eğer bir adam gemiyi kimsenin istemediği bir yere, kimsenin istemediği bir hızla sokmasaydı. sistemik sorunlar bir kazayı büyütür, başlatmaz.

ez cümle: denizde kaptanın görevi kahraman olmak değildir. görevi sıkıcı olmaktır. schettino sıkıcı olmayı reddetti, faturayı 32 kişi ödedi.

dünya, karşılaştığın fırtınalarla değil, gemiyi limana getirip getirmediğinle ilgilenir.
william mcfee

bu akşam biraz şarap, biraz caz , biraz klasik , biraz ella fitzgerald, biraz louis armstrong

cumartesi gecesi prag dan canlı bildiriyorum. baştan söyleyeyim: mimari aşığıysanız burası tam size göre. her köşe başı ayrı güzel, fotoğraf çekmekten yürüyemiyorsunuz.
prag kalesi olayın merkezi gibi, yukarı çıkıp şehre bakınca anlıyorsunuz neden herkes prag prag diye tutturmuş. içindeki aziz vitus katedrali’ne girince de bambaşka bir duygu, o yükseklik insanı eziyor resmen (iyi anlamda). hemen yakında altın sokak var, minicik renkli evler, kafka da bir ara orada yaşamış. eski şehir meydanı’ndaki astronomik saat’i de kaçırmayın, her saat başı çalışıyor, etrafı turist kaynıyor ama gene de bir görmek lazım.
mimari demişken: dans eden ev diye bir bina var, şehrin o klasik dokusunun içinde alakasız duruyor, ben de tam o yüzden sevdim. ulusal tiyatro da nehir kenarında çok hoş, hele akşam ışıkları yanınca.
şunu özellikle yazıyorum çünkü çoğu kişi bilmiyor: resslova caddesi’ndeki aziz kiril ve metodius ortodoks katedrali. dışarıdan sıradan görünüyor ama ikinci dünya savaşı’nda direnişçilerin saklandığı yer, oradaki hikayeyi okuyunca tüyleriniz diken diken oluyor. bir de yahudi mahallesi, ağır bir atmosferi var ama mutlaka uğrayın.
yorulunca cafe louvre’da soluklanın, eski ve şık bir mekan. cafe slavia da efsane — nehir manzaralı, üstelik nazım hikmet’in takıldığı yer, fotoğrafı duvarda hâlâ duruyor. absinth merak ediyorsanız yine cafe slavia’da absinthli kahve var, onu deneyin.
gezerken bir ara şaşıracaksınız: kalabalık erkek grupları, içlerinden biri etekli, dantelli çoraplı, peruklu, yüzünde de tarifsiz bir çaresizlik. panik yapmayın, kimse kaçırılmadı. bekarlığa veda partisi olayı bu, prag avrupa’da bunun adeta merkez üssü. damat adayı bütün gün rezil ediliyor, siz de yolda denk gelip eğleniyorsunuz.
yemeğe gelince çok umutlanmayın, çek mutfağı bizim damağa pek hitap etmiyor. ama domuz kaburga fena değildi, onu kurtarabilirsiniz. cüzdan açısından da türkiye’den sonra biraz batıyor, uyarayım.
bir de etrafta o kadar türkçe konuşuluyor ki bazen izmir demiyim diye düşünüyorsunuz. turist yoğunluğu da cabası.
ama tüm bunlara rağmen: kesinlikle görün. pişman olmazsınız.

havayı koklayangillerden biri (bkz: havanın elçisi) tarafından takipçilerine verilen bilgiye göre, bugün itibarıyla izmir'in donduğunu tescillemiştir
bugün ölçülen 10.8 derece, 1938'den beri kayıtlara geçen en soğuk mayıs günüymüş. 1944'teki 14.8'lik eski rekoru tam 4 dereceyle resmen gömmüş.
peki ben ne yaptım? bu güzel havada koştum…

lorna hajdiniolayı 2026'da jpmorgan'da yaşanan ve bu kadın adamı sex slave'e çevirmiş, rohypnol verip seks yaptırmış diye twitterin tamamını işgal eden davada, hiç kimsenin en önemli detayı okumaya zahmet etmemesinin mükemmel örneği.

olay şu şekilde gelişti: adam dava ediyor → daily mail haber yapıyor → megyn kelly ya bu adamın ağladığına ben inanmam, azıcık da inandırıcı olsa diye sosyal medyada espri yapıyor → meme yağmuru başlıyor. 72 saat sonra ortaya çıkıyor ki:

kadının adamın teşvikin de , terfisinde bilmemnesin de hiçbir söz hakkı yokmuş. tamamen uydurma ...
jpmorgan zaten içerde soruşturmuş, hiçbir şey bulamadık demiş
avukat 48 saat sonra dosyayı teknik hata var diye geri çekmiş ama haber zaten o zamana kadar viral olmuş, patlamış gitmiş.
adamın hikayesi beni zorlayıp elbiselerini çıkardı türünden şeylerden ibaretti ama kimsenin üzerinde durduğu yok tabi bunun.
adam şimdi zaten başka bir firmada çalışıyor filan...

sonuç: kadının adı google'da selamiye sex slave rohypnolve cinsel tacizkelimeleriyle kalıcı olarak yerleşti ama adamın adı çıkmıyor, kanıt olmadan sosyal medya yargıladı, dava geri çekildi ama kadının adı internete mıh gibi kazındı.

hukuk öğrencileri için ders niteliğinde bir olay.twitter'ın seks hikayelerine ne kadar aç olduğunun da göstergesi ayrıca.
kaynak

koşun , enerji yakın , hareket edin

te quiero
şilili şair pablo neruda'nın eşsiz şiirine dayanan ve aşkın en saf halini ifade eden bir şarkıdır efem..
neruda'nın "yirmi aşk şiiri ve bir çaresizlik şarkısı (bkz: veinte poemas de amor y una canción de desesperación) adlı eserinden ilham alınmıştır.
basit ama derinden duygulu olan te quiero (bkz: seni seviyorum) , sözel olarak karmaşık değil, ancak anlamı sonsuzdur bana göre . şairin romantizmi ve dış doğanın güzelliğiyle harmanlanan bu eser, pek çok müzisyen tarafından da ayrıca yorumlanmıştır.
şarkı, sadece aşkı değil, sevginin yanında gelen acı, özlem ve nostaljiyi de taşır. romantik şiirlerle beraber, bu melodik yorum, ispanyolca edebiyat ve müzik tarihinin en değerli hazinelerinden biridir.