simurg freud yazar profili

insan bedeninin en ciddi anlarda bile kendini sabote etme konusundaki üstün başarısının canlı kanıtıdır. düpedüz acemiliktir. ne olmuş yani buz gibi elektrotlar memenin etrafında hüp diye tutunmaya çalışıyorsa...

fekat başaramıyorum işte. gıdıklanıyorum. ortamın sterilizasyonu, hemşirenin ciddiyeti, kabloların ürkütücü uzantıları falan vız geliyor o elektrot buz gibi gelip de göğsümün etrafında tutunmaya çalışırken. "ayıp olur" diye ilk etapta gülmemi bastırmaya da çalışıyorum ama benim bir kusurum da bunu yapmaya çalışırken daha çok gülmem zira aklıma bir sürü espri geliyor o sira. gıdıklanmam geçse bile onlara gülme isteği geliyor. bastirmaya çalışırken ağzımı çemçuk yapiyorum. sonra bu görüntümü hayal edip "hayatınıza böyle girsem ne yapabilirsiniz ki?" diye aklımdan geçirip bir daha gülüyorum. iki yılda bir maruz kaldığım şey, yani sürpriz de değil ki... niye hâlâ gıdıklandığım hakkında fikrim yok. tıbbın karşısında dikilmiş içsel bir palyaço hâli cereyan ediyor. zaten gülmek için en yanlış ortamlar neyse ben tam olarak o ortamlarda gülüp akışı sabote ederim, buna çoğu zaman engel olamam. bir de ilki olmadı deyip ikincisini istemezler mi? ya sabır.

öyle böyle buz gibi emcüklendim sabah sabah. yarin ılık nefesi de değil ki "yiaa yapmasana" diye cilvelenesin...
rapora "kalp ritmi stabil, ciddiyet yok, fingir fingir" yazmazlar inşallah. sahil sıhhiye'de rezil kepaze olmayalım.

sözlük dinamiklerini alt üst eden birtakım kendini bilmez, edepsiz ve 0,5 hızda konuşan yazarlar tarafından adaletin yerle bir edilerek gidişata yön verildiği ve konseyinin maskeli ve çıplak olarak toplanıp üyelerin birbirini tanımadığı gizli ağdır.

cebren ve hile ile sözlüğün normal akışına etki eden bu kişiler, arkadaş torpili ile yazar yapma, sözlük çiftleri arasına nifak sokma, kanka otoritesi kurma gibi birtakım gayri resmi eylemlerle sözlüğün hareketlenmesi hususunda her yolu mübah kabul etmiş vicdansizlardir.
gerektiğinde bu uğurda cinselliği kullanarak şantaja da başvurabilirler.
allah kahhar adı ile kahretsin
.

30 yaş üstü yazarların çok olmasından kaynaklanandır.

bir ortak sözlüğümüz var
bir de hep açık mesajlar
hep sana yazmıştım diyen
favori bekler tanımlar

karşıma her yerde çıkan
30 yaş üstü yazarlar
hep kuşak farkı diyen
saçma sapan akışlar

kankalara yenik artın favın
bir de hep trol tınlamış adın adın
elinde bir tek nickaltı kalmış artık
herkes için bir linç tanımlık

benjamin seni hapsetmiş
eski bir format kaydetmiş
yüzlerce binlerce yazar aman aman
hep bu formatı çiğnemiş

modlar seni terk etmiş
tanım silip uyarı vermiş
davul gibi gerip de aman aman
üç gün cezayı kesmiş...

eğer karma ihtiyacım var
dersen hemen beğenebilirim
nickaltında linçlendiğinde
destek de çıkabilirim

engeli bastığın zaman
yenilmiş olman fark etmez
lobini kurmadıysan eğer
kimse gerçekten beğenmez...

durduk yere oturup düşünduğümdür. benim ailem multi takım şiarını benimsemiş, kalabalık bir aileydi. babam bjk, abilerim fb, ablalarim da gs. annem ve babannem tarafatar değildi. babannem için kafir icadıydı zira, annecağızım da bu kadar deli ile uğraşmaktan bitaptı.

babama aşıktım çocukken ve babam sadece hafta sonları eve gelirdi. haftasonu kesinlikle beşiktaşlı olurdum. zira hem babama, hem de damak zevki rafine bir boğa bebesi olarak her hafta getirdiği çeşit çeşit çikolataya asla kayıtsız kalamıyordum.

abilerimi de çok seviyordum. babam varken seslerini cıkarmazlardı zaten de, pazartesi oldu mu, henüz işlenmemiş berrak zihnimi fb marşlarıyla doldururlardı. hatta işi büyütüp oyuncak hediye alırlardı ya da ağaç kabuğundan oyuncak yaparlardı. ham zihnimi yoğurmak için hummalı girişimleri vardı.

ablalarımı da severdim ama hiç galatasaraylı olmadım. bir kere yaşları bana yakındı ve yedikleri çikolata bile evin en küçüğü olduğum için benden ötürü idi,beni nasıl ikna etsinlerdi? öte yandan, kendimi bildim bileli de evdeki kadınlarla değil, erkeklerle mukayese ediyordum koşulları. niye hep erkekler fbli diye düşünüp, sırf bu oyunu bozmak için bile bu yola girmiş olabilirim ama öte yandan da bjknin renk ve amblemine de feci düşüyorum falan derken ilk çocukluğum gelgitlerle geçti.

sonra sebebini tam anlayamadığım bir şekilde, beni okul çıkışı falan yakalayıp "söyle bakalım hangi takımı tutuyorsun?" diye soran abilerim arkadaşlarına, eşrafa falan "fenerbahçe" demeye başladım. babamın iki günde yaptığı etki, abilerim akıl almaz maceralarına ek sunduğu hediyelerle yaptığı manipülasyonlar karşısında yenik düşmüştü. ablalarımı bu şartlar altında hiç şansı da yoktu anlaşılan.

sonra gel zaman git zaman ergenleştik her fani gibi ve ergendir, ne yapsa yeridir diye önceden belirtip bir noktayı işaret etmek istiyorum; ben fenerbahçeli rüştü'ye aşık oldum derken baliç'ler boliç'ler.

öyle böyle derken çok da futbol düşkünü biri olmadığım halde fenerbahcelilik üzerime iyice oturdu. mesela sonra alex gibi bir detay eklendi ama aşık olmadım, zira artık ergen de değildim, abilerim de çok şükür evlenmiş ve allah onlara benim hangi takımı tutugumu unutturacak meşgaleler bahşetmişti.

öyle işte.

sözlük kızı, sözlük kızı
geceleri kalbine düşer, yük olur derin sızı
açarsın sözlüğü yazarsın destansı bir yazı
kimi anlar, kimi anlamaz derindir meşazı
kafan atar, atar gider de yaparsın bazı bazı
gül, eğlen, coş; memnun edemezsin arsızı
sözlük kızı, sözlük kızı.

bir sene geçti... koca bir sene. neler yazdık neler.
hayatımın mecrasını bulduğuma inandırıldım önce. meğer hayatımın en büyük hayal kırıklığı olacakmış. çok ögretici oldu ama; kankacılara, favcılara inanmamam gerektiğini öğrendim. kendi kankacılıkları için sol frame'i çekip aldılar ellerimin altından. hiç başlamamış olmayı dilerdim normal sözlüğe... mod/editör olana kadar acıyla, nefretle yazacağım...
* *