ekg çekilirken gülme krizine girmek

insan bedeninin en ciddi anlarda bile kendini sabote etme konusundaki üstün başarısının canlı kanıtıdır. düpedüz acemiliktir. ne olmuş yani buz gibi elektrotlar memenin etrafında hüp diye tutunmaya çalışıyorsa...

fekat başaramıyorum işte. gıdıklanıyorum. ortamın sterilizasyonu, hemşirenin ciddiyeti, kabloların ürkütücü uzantıları falan vız geliyor o elektrot buz gibi gelip de göğsümün etrafında tutunmaya çalışırken. "ayıp olur" diye ilk etapta gülmemi bastırmaya da çalışıyorum ama benim bir kusurum da bunu yapmaya çalışırken daha çok gülmem zira aklıma bir sürü espri geliyor o sira. gıdıklanmam geçse bile onlara gülme isteği geliyor. bastirmaya çalışırken ağzımı çemçuk yapiyorum. sonra bu görüntümü hayal edip "hayatınıza böyle girsem ne yapabilirsiniz ki?" diye aklımdan geçirip bir daha gülüyorum. iki yılda bir maruz kaldığım şey, yani sürpriz de değil ki... niye hâlâ gıdıklandığım hakkında fikrim yok. tıbbın karşısında dikilmiş içsel bir palyaço hâli cereyan ediyor. zaten gülmek için en yanlış ortamlar neyse ben tam olarak o ortamlarda gülüp akışı sabote ederim, buna çoğu zaman engel olamam. bir de ilki olmadı deyip ikincisini istemezler mi? ya sabır.

öyle böyle buz gibi emcüklendim sabah sabah. yarin ılık nefesi de değil ki "yiaa yapmasana" diye cilvelenesin...
rapora "kalp ritmi stabil, ciddiyet yok, fingir fingir" yazmazlar inşallah. sahil sıhhiye'de rezil kepaze olmayalım.

ilk defa ekg çekilecek insanın memeleri açması gerektiğini o an öğrenmesi ile de gerçekleşebilir elim hadise.

iş bu entry yazılırken kim bilir hangi kapalı perdeler ardında kimler bu gerçekle yüzleşip gülmeye başladı..

meme açma hadisesine istinaden: açarız açmaya da o yapışkanlar çekilirken insana mini bir epilasyon yapıyorlar.

ekg çekilirken değil de çekerken gülmek daha beter olur. hasta can çekişiyor sen gülüyorsun. adam vururlar bu sebepten. bazen oluyor, hastanın tiki oluyor dokununca patlatıyor küfürü kendini zor tutuyorsun gülmemek için.