veni vidi vici yazar profili

zannettim ki bulunduğum yerden uzaklaşırsam sorunlarım çözülür.1 yıl içinde üç şehir değiştirdim.tabi kafam da benimle geldiği için hem hiçbir şey değişmedi hem yorgunluğumla kaldım.umuyorum ki son çareyi dünyayı terk etmekte bulmam.içimde bir ses sürekli buraya ait olmadığımı fısıldıyor.burası dediği yer neresi bilemiyorum.

hem maddi hem manevi son temizliğin yapıldığı yer.

bazı insanlar dünyaya sevilmek için bazıları da sevmek için gelmiştir.herkes üstüne biçilen rolü kabullenecek.yoksa bu karşılanmamışlık onu kül eder.

ben babamı diriyken gömdüm maalesef. o sevmedi bizi,kabullenemedi. çok ağladım

beni banka olarak görmesi.

en çok özlenen kişi ya çoktan hayatınızdan gitmiştir ya da henüz hiç gelmemiştir.

üzgünken biraz masumlaşıyorlar ya işte o an.

hiç gitmediğin yerlere özlem duymaktır. kendimi o kadar hiçbir yere ait hissedemiyorum ki ölsem mezarda bile yerimi yadırgarım.

babam sağolsun bitmez tükenmez bencilliği sayesinde 23 yıl varlık içinde yokluk çektik.orta halli bir aile olmamıza rağmen asla bitmeyen isteklerine asla yetişemedik.şuan ise elimizde koca bir sıfırdan başka bir şey yok.insan başka babalara imrenmiyor değil.

eşşeğin sıpası kör müsün?

ev arkadaşımın diş fırçasını klozete sokuyordum.pişman değilim.

olağandır.dünyaya mutlu olmak için gelmedik.

yalnız olmaktır, tek kişilik hayaller kurabilmeyi öğrenmektir, yaptığınız en ufak hatada aptal muamelesi görmektir çünkü çirkinseniz beceriksiz yaftası daha hızlı yapıştırılıyor.nahoş bir durumdur ama dünyanın sonu da değildir.yapmanız gereken diğer kadınlardan daha farklı bir hayat yaşayacağınızı, onlar kadar kabul görmeyeceğinizi, kabul görmeniz için ise en az 3 konuda güzel kadınlardan daha iyi olmanız gerektiğini anlamanız ve uygulamanızdır. kendim için söylemem gerekirse hala ara sıra bu durumu kabullenemediğim oluyor. çevrenizdeki kadınlar birer birer evlenirken ve “ay kuzum inan hiç beklemediğin anda oluyor, darısı sana” şeklinde teselli verirken gerçekten insan çok zorlanıyor. o da biliyor işte olmayacağını sahte sahte konuşuyor bu da durumunuzu daha zavallı ve içler acısı gösteriyor. tabi özgüven, özsaygı falan kalmıyor.

acınası bir durumdur.
bende olan durum şu şekilde gelişti;
önce insanlara saygı duymayı yitirdim ki ne kadar mide bulandırıcı şeyler yaptıklarını düşününce haksız sayılmam. sonra insanlar bana saygı duymayı bıraktı ama onların o iğrenç altyapılı saygılarını zaten hiç istememiştim. toplum benim saygıdeğer bir birey olmadığıma kanaat getirince tamamen görmezden gelindim. görülmeyen, toplumdaki yeri belirsiz olan varlığım en sonunda kendini reddetti. özsaygı, kimlik egosu ne varsa hepsi yok oldu gitti.

negatif bir eylem çeşidi.aslında insanlar intihar etmez ettirilir.
bugün ölsem zannedilenin aksine çevremdeki kimse kendini suçlamaz.o aptal beyinlerinde 30 saniyeyi geçmeyen bir nöronlar arası etkileşime sebep olurum en fazla.

israil’in bir terör örgütü olduğunun kanıtı olan eylem. devlet değil “örgüt”. tüm dünyaya da bize de yazıklar olsun.

tüketmek. yarınlar yokmuşçasına ve bencilce tüketmek.

köçeklik diyerek noktayı koyuyorum. *

dirilerin ölülerden daha tehlikeli olduğu gerçeğine bakılırsa çok da nahoş olmayan eylem.

tamamen içgüdü ve dürtülere dayanan, ödül-ceza sistemine göre şekillenen, dopamin bağımlı beyin yapısıdır.