venuste yazar profili

sevmekten,
hayatı doya doya yaşayamayıp ölmekten,
vedalardan
çok korkuyorum.

"çok zekisin."
ironi mi yapıyor yoksa beni gerçekten zeki mi buluyor? benim zeka seviyemi ölçebilecek kişi mi kendisi?
sorularını aklımda 15 tur koşturan cümledir.
ayar oldum bak yine.

the life we could have had

söyleyecek çok şey var. ama anlatsam da anlamayacağını, beni ve annemi suçlayacağını biliyorum. çok üzgünüm baba. bana seni sevmem için hiçbir sebep vermediğin gibi, sevmemem için itinayla tüm hareketlerini serdin önüme sanki. ileride çocuğumun senin gibi bir babası olmasından, benim görmuş olduğum şeyleri görmesinden çok korkuyorum. babasının tüm huylarından nefret eden, sevmeyi deneyip sevemeyen ve babasından çok korkan bir çocuğum olmasından çok korkuyorum. bana verdiğin bu kaygılardan dolayı senden nefret ediyorum. hiçbir şeyi telafi edemeyecek olmana ve seni asla affedemeyecek olmama çok üzülüyorum. tek isteğim benden uzakta mutlu olman. yeter ki bulaşma daha fazla. annemi ve beni rahat bırak artık, yalvarırım.