viento yazar profili

uzun bir süredir ben. yabancılarla çok çabuk muhabbet kurarım normalde ama bir kişiyi kalıcı olarak hayatıma dahil etmek çok zor geliyor. olanları çıkarmaya yer arıyorum zaten.

sinir bozar. bu yüzden genelde kitap ödünç vermem hediye ederim. hediye edemeyeceğim bir kitapsa ve hayır diyemeyeceğim biri istiyorsa önce derin bir iç çekerim sonra da zamanında geri vermesi hususunda tehdit ederim.

aklıma efe akman arda güler'i geçer söylemini getirmiş tespittir. ben pek katılamadım maalesef.

çok fena oynarım. elim zar işine çok yatkın herhalde, istediğim zarı yüksek oranda atabiliyorum. 17-18 yaşlarındayken babamın arkadaşlarını falan yenip delirtiyordum. belli bir yaştan sonra tavlada yenilmek çok koyuyor bu dayılara. sonra babam uyardı da dayıları rahat bıraktım.

pek entelektüel ve nüktedan kişiliğiyle bilinen sırrı abileri pek sevmezdi halbuki, niye öyle yaptılar ki? adamcağızın kemikleri sızlar şimdi.

bazılarıyla iyi geçinebilmenin tek yolu.

bunlar esas oğlan, diva, ana karakter, prenses falan. biz de diğer normal insanlar olarak bunlara böyle hissetirmekle yükümlü figüranlarız. böyleleri allah aşkına benden uzak, allaha yakın olsun.

insanların beni kendi elleriyle getirdikleri, sonra da aa ne çabuk geldik diye şaşırdıkları eşiktir. halbuki hiç de çabuk gelmedik ama insanlar kendinde suç aramaya alışkın olmadıkları için sizi sevmemekle veya bencillikle suçlayarak bütün ihaleyi size bırakmak istiyorlar. varsın ihale size kalsın. kafanız rahat olsun yeter.

gıcık olduğum insan tipi. kardeşim birkaç iyi dilekte bulun devam et işte. hiçbir şey yapamadın, ben kaçayım falan bi şeyler de. niye ebleh ebleh suratıma bakıyorsun. böyle yapanlara genelde neyse ben seni tutmayım diyorum. yeter ki sen iyi hisset kardeşim, ben senin yerine bitiririm sohbeti.

aklıma bir şey gelmemesinden değil de şu anda yaşadıklarım, duyduklarım gerçek mi? şüphesinden başıma gelen durum. inanamıyorum bazen gerçekten. ayan beyan ortada olan şeyleri nasıl böyle anlatabilir insanlar. ya birisi gözlerime baka baka bana yalan söylüyor ya da bunlar beni salak sanıyor.

yapmadığım hareket.

arkadaşlarımla en çok ters düştüğüm konulardan biri. ortama sevmediğim biri gelirse yalandan nezaket takınamam. ya kalkar giderim, ya da telefona bakarım o kişi ortamı terk edene kadar. arkadaşlarım da sürekli viento ayıp oldu, niye öyle yaptın diyip darlıyorlar. herifin yüzüne söylemişim onu sevmediğimi, benimle muhattap olmamasını. ee ne gerek var sahte nezaketlere?

durduk yere işitilen bazı sözler. arkadaş, canın sıkkın sanki dedi. yok bi şeyim, iyiyim dedim. ordan yine bi başladı mesele, vay efendim bir şey var söylemiyorsun diye. niye güvenmiyormuşum da, benim sınırlarım insanlara kendisini değersiz hissettiriyormuş da, akıntıya karşı kürek çekmek gibiymiş de, niye kendimi geri çekiyormuşum da, bunları kabul etmek zorunda değilmiş insanlar da bilmem ne. bir sürü şey... benim de işim gücüm yok, size kendinizi değersiz hissettireceğim... ne saçma sapan şeyler.

bakanlar... mal mal, dik dik bakanlar. eleman gözleri dikmiş bana bakıyor, kısa bi göz teması oluyor, gözlerini kaçırıyor, sonra tekrar dik dik bakmaya başlıyor. oğlum challenge mı yapıyorsun, hasta mısın? bu modelleri hiç anlamıyorum.

daha önce tartışıp hallettiğimiz bir konunun tekrar açılması. bel altı vurmak gibi geliyor bana. ben senin kazanmak için her yola başvurmalarınla uğraşamam.

kütükle yapmayı daha çok sevdiğim hareket. ormana koşuya gidersem, muhakkak bi ağaç kütüğü veya kalın dal bulur 3-4 set shoulder press atarım.

lisede fizik sınavı sonuçları açıklandıktan sonra arkadaşlarımdan rica ettiğim durum.

bu meseleyi nazara bağlamak da biraz zorlama olacak ama arkadaşım öyle söyledi, bilmiyorum.

işten çıkarken bi arkadaş gördü, ooo vientocuğum nereye böyle, çok yakışmış üstündeki, iyi gördüm seni ehehe dedi ve uzun uzun süzdü beni. üstümde de beyaz polo yaka tişört var ha. smokin falan değil yani. neyse yemek yiyelim dedik diğer arkadaşımla. yemek yerken arkadaşımın tabağından üzerime yemek sıçradı. nasıl becerdiyse bunu, bıçakla keserken bana sıçrarttı. sonra eve geldim, şu tişörtü de yıkayım dedim ve diğer beyaz gömlekler, tişörtlerle beraber attım. makine bitirince kapağı bi açtım, bi de ne göreyim? gömleğin tekinin cebinde tükenmez kalem kalmış ve makinedeki her şeyin anasını ağlatmış. her şey masmavi... tam o ara arkadaşım aradı ya sana ne dicem falan diye. olayı anlattım, iş yerindeki arkadaşa attı suçu, onun nazarı değmiş sana dedi. bana göre düpedüz benim mallığım da, hadi nazar diyelim. gömleklere üzüldüm ama ya.

farkında olması değil de güzelliğiyle herkesi etkileyebileceğini sanması ve herkesin güzelliği için onun yanındaymış yanılgısına kapılması bir miktar antipatik hareketler sergilemesine sebebiyet veriyor. he çevresindekilerin 10'da 9'u güzelliği için yanındadır o ayrı ama hanımabla kişisinin her hareketini diğer insanlara lütufmuş gibi göstermesi, yapılan her hareketin onu etkilemek için yapıldığını sanması beni çok itiyor.

odundur. hiç kusura bakılmasın şimdi. kapıyı tutmayan erkek ne kadar odunsa, teşekkür etmeyen hanımefendi de o kadar odundur.

sözlüğe cinlerin de kayıt olmasıyla beraber isim değişikliği elzem hale geldiği için, derhal alması gereken isim.

katıldığım kampanya. adı üstünde normal sözlük. diğer alemlerden yazar alsaydık paranormal sözlük olurdu.