acı versede doğruyu yapmak

dünyanın en zor şeylerinden biridir.
çünkü bazan akıl ve mantık duygularla tabana çelişir.
ve o an duygularla hareket etmek kısa vadede seni mutlu eder ancak uzun vadede acı durumlara yol açar, ama duygulara rağmen mantıkla hareket etmek kısa vadede sana acı versede uzun vadede mutluluğa götürecektir.
sürekli duygularıyla hareket eden insanın en sonunda yaralanması ve incinmesi ise bence garantidir.
mantıklı olanı yap, o an duygusal acıyı çek, sabret ve sonunda mutlu ol....

meta versede yapılması daha makbul olan eylem.. günün şakası komikliği..

yaparken güzel çünkü afferin bana filan diyorsun. içinden kendini alkisliyorsun ortalama 3 sn kadar. sonra üzerine set çekip yoluna bakıyorsun. arada hatırlayıp acıyan yaranın kabuğunu kaldırıyorsun.

rahatsız edici bir sahne.

tek kelam ile ifade edilecek olursa, erdem.

"verse'de çekilen verse'de kalır" kuralının bir sonucu.

ayrıca
(bkz: versedes)

ya ben hayatımda böyle iğrenç bir hisle karşılaşmadım. doğru beni mutsuz ediyor, ne yapayım. acılar içinde öleyim o zaman. lan bırak yaşayalım hayatı işte, herkes doğruluktan kırılıyor da sanki. enine sonuna zaten öleceğiz. hayata keşkeler eklemekten başka bir boka yaramıyor. yapmayın.

birçok şeyden beni alıkoyan durum tam olarak bu. doğruyu daha doğrusu kendi doğrumu kutsal kılanın ona karşı oluşturduğum inanç olduğunu biliyorum. çoğu zaman insanlar tarafından eline fırsat geçse yapacak kişi olarak tanımlanabilirim ama ben kutsalimi kendime bile yedirmiyorum. garip doğrusu, yanlış bu kadar kolay ve tatliyken doğrunun acı vermesi.