açıklama yapmayı bırakmak

yitirmektir birçok şeyi. hatta insan öyle bir hale bürünür ki konuşmanın gereksizliği üzerine felsefe yapmaya başlar. bu gereksizlik sendromu çok tehlikeli ve bir o kadar da haz verici bir durumdur.

insanın kendine dair ya da söylediği en basit şeye bile açıklama yapmak zorunda kalmasıyla beraber anlaşılmayı çok önemsemesi ve ilerleyen süreçte bu durumdan sıkılması sebebiyle kaynaklandığını söyleyebiliriz aslında.
karşısındaki insanın yüzünde soru işareti görmeye tahammül edemeyen kahramanımız günün sonunda "bu kadarına gerek var mı?" sorusuyla kapatır günü. bu sorunun cevabını sindirdikten sonra bir daha eskisi gibi ayrıntılara inmez ve etrafındaki insanlar tarafından yüzeysel olarak adlandırılmaya başlar. ilerleyen zaman da malum... o artık bir terminatör olmuştur. hatta migreni bile azalmış olabilir.

bazı şeyler bizim sorumluluğumuz haline getirdiğimiz ama çok da önemi olmayan meseleler olabilir.

günümüzde herkes kendi aklına o kadar çok güveniyor ki anlattıklarının bir karşılığı olmadığını görünce kendini yormak istemiyorsun..

ciddi manada zaman kazandırır. ben bu taktiğe geçeli ömrüm uzadı sanki.

açıklama yapmayı bırakalı epey oldu. kısa ve tek mesaj veren cümleler kuruyorum. yine anlaşılmazsa bir kağıda yazıp eline veriyorum. yeter, olduğu kadar artık.

incilerim olduğunu sanırdım. açıklama yapmaz isem döküleceğini ve ayıplanacağımı, ayıp etmiş olacağımı sanırdım. insandı ya karşımdaki, öyle sanırdım.

asıl ayıbı böyle hissettirenler yapıyormuş sonradan anladım. şimdi anlamak isteyeni anlamak istedikleriyle baş başa bırakıyorum. huzur sessizlikte dostlarım.

kimse kendini açıklamak zorunda kalmamalı. zorunda kalsa da anlaşılmalı en azından.

çok uzun zaman önce aldığım karar. dinlemiyolar çünkü, dinleseler bile yorumluyorlar falan.
kendi penceresinden baktığı sürece yazdığın paragrafın aslında karşı taraf için 2 kelimeden öteye geçmediğini fark ettiğimde saldım mevzuyu. öyle mi anladın, bravo. böyle mi yapmışım, helal bana.
ben söylediklerimden sorumluyum, senin anladıklarından değil. kafanı açmakla vakit kaybedemem.

en acilinden söylemem gerekenleri tek cümle ile özet sunmam gerektiğinden. almam gereken bir karar olabilir.

bunlar hep doğru anlaşılma kaygısı işte.
aman ne güzel?!?!

anlayışsız insanlar ve yıpratıcı süreçlerden ötürü artık vazgeçtiğim durumdur.artık bize altından bir art niyet aranmayacak durumlar ve insanlar lazım.

anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az.

karsinizdaki insan olamamis bir mahluksa, aciklamalariniz da yok hukmundedir.

(bkz: izahtan vareste)

bu sene öğretmenlik mesleğine giriş şartları değiştirildi. öğretmenliğe girişte milli eğitim bakanlığı akademisi sistemi getirildi.

bu sınav ilk defa uygulandığı için önceki sınavlarla kıyaslama imkanı yok.

önceden genel kültür genel yetenek olarak 120 soru ve eğitim bilimleri olarak 80 soru vardı. öğretmenlik alan bilgisi testi de 75 soruydu.

milli eğitim akademisine giriş sınavında 80 soru ve öabt olan branşlarda 50 soru soruldu. soru sayıları tamamen farklı olduğu için alacağınız puanı sayısal olarak yordama imkanınız yok.

hadi diyelim ki ösym soruları görüntülemeye açınca işaretleme yaptığınızı düşündüğünüz seçenekler üzerinden tespit ettiğiniz net sayısı noktası ve virgülüne kadar aynı geldi.

hadi bu netlerle gerçeğe yakın bir puan / sıralama da hesap ettiniz diyelim. bu imkansıza yakın ama tamam diyelim.

kontenjanların açıklanmış olmadığı ortamda sıralamanızı bilmenin bile bir anlamı yokken size atanır mısın gibi bir soru soruluyor.

eskiden burada açıklamaya çalıştığımdan çok daha detaylı olarak izah etmeye çalışırdım ama artık sadece hayırlısı olsun inşallah diyorum.