ankara şoförlerinin kırmızıda sağa dönmeyi serbest sanması

kültürel bir kazmalıktır.

kırmızıda beklerken sağa dönüş için yeşil yanmasa da korna, selektör yemenize neden olur. şehir kültürünün hediye ettiği bir haktır resmen kırmızıda sağa dönmek. hatta en arkadan başlayarak kırmızıda bekleyen tüm araçları sollayıp en öndekinin önünden sağa dönenler var.

diyeceksiniz ki istanbul'da yok mu? olm orada her halt var da bu olay ankara'da olduğu kadar yok.

kurala uymayı sıkıcı sanan ergen ya da ergen kalan kardeşlerimize peşinen söyleyeyim, çılgınlığı, asiliği başka alanlarda yapın. gidin 5 kişiyle aynı anda birlikte olun, ne bileyim ona buna borç takın, dağda tek başına yaşayın, evinizi satıp dünyayı gezin ama milletin canına kast etmeyin. trafik kuralına uymamak delikanlılık değil bazen cinayete teşebbüstür. akıllı olun!

neyse elaleme akıl dağıttıktan sonra kalanla işime döneyim. meh meh meh.

bu tipler daha sonra ekmeğimizi şöförlükten kazanıyoruz ehliyet affı diye bagırırlar.

işin kötüsü trafik polisleri de bunun doğru olduğunu sanıyor. sağa dönmedim diye polisin fırça attığını bilirim. yaka numarasını isteyince ceza yazmaktan vazgeçmişti.

ankara'da kırmızıda sağa dönülmesi serbest havası yaratılmış. ayrıca bazı yollarda bariz bir plansizlik var.
nato yolunun tuzluçayır'ı inen yol ayrımındaki dörtyol ağzında var bu durum. aşağıdan akdere istikametinden gelen araçlarla birlikte sağdaki araçlar tuzluçayır göbeğe kadar birlikte inmeye çalışıyor. çalışıyor diyorum zira gıdım gıdım ilerleyip kırmızıda duruyoruz. biz durunca bu sefer ilk dondugumuz yerde yeşil yandığında araçlar bizim yüzümüzden karşı yola gidemiyor ya da sola dönemiyor.
kırmızıda donmeyip beklense bu kez nato yolu ana baba gününe dönüyor ve sağa dönüş yolu bombosken biz boşuna beklemiş oluyoruz. garip bir yer bizim kavşak ya. anlatılmaz yaşanır türünden.

ankara'daki insanların şoförlüğünün olduğunu sanması. kimse kimseye ne yol veriyor ne de tolerans tanıyor herkes kasap herkes cellat resmen.

(bkz: en sağda iken ışıkta sinyal verip sola dönmek) ile kapışır.

ankara şoförleri ile trafikte kalmayı başaran her işi başarır.

ankara'ya her gittiğimde zihnimin derinliklerinden kopup gelen bir realitedir.
arkadaşlar, ankara'da sürücüler sağa dönüş yapacaksa, kırmızı ışık onlar için bir mani değil. dönüyorlar efenim.
enteresan gerçekten, koca şehirde öyle kanıksanmış bir durum ki bazen yayalar bile emin olamıyor "geçsem mi yeşil yanıyor bana ama" diye.

öyle bir garip vaziyettir.