anne babaya beni niye dünyaya getirdiniz demek

genelde, ne bilelim böyle mal olacagını, bilsek getirmezdik herhalde şeklinde yanıtlanan soru.

sormak neyi değiştirir ki? zaten bu soruyu belirli bir yaşa gelene kadar, hayatın dertlerini, sorunlarını sırtına alana kadar sormuyorsun, daha sonra hayatın zorlaştığını görünce "bana iyi bakamayacaktınız veya bğyğtemeyecektiniz, neden dünyaya getirdiniz" diye soruyorsun öyle mi? e iki yüzlüsün sen kardeşim hoşgeldin aramıza, evet ben de sordum bunu ama kendime, ilk bir kendi içimde mülakata girdim ama emin olun hiçbir cevap o soruyu annenize sorduktan sonraki hayal kırıklığından önemli değil, saygılar ve sevgilerle.

dün böyle tek 1 tane çocuğun huysuzluğunu görüp ikisine de dedim ki siz bizi niye yaptınız. hadi bir çocuk yaptınız ki o ben oluyorum ikinciye nasıl cesaret ettiniz. çünkü ben çok hareketli ve yaramaz bir çocuktum. sesleri de çıkmadı, pişmanlık diye yorumladım.

ergen çocuğu olan, her anne babanın duyacağı sözdür. istedikleri olmayınca, acımadan yapıştırırlar bu sözü…

ben sizin genetik hatalarınızı miras almak zorunda mıyım? niye beni oyuna dahil ettiniz zalimler! diyerek odanın kapısını çarpmak...

üzgün anne babanın da salonda sessizce suçlu, mahcup ve pişman bir şekilde konuşması...

bakın bu ağlatır.. yapmayın lan böyle şeyler. onlar da böyle olsun istemezdi muhtemelen. boşverin. çok dayanılmazsa insanın kendi biletini kesme hürriyeti var. tavsiye etmem ama var yani bu opsiyon. öyle düşünmek lazım. oyuna dahil oldun diye oyunda kalmak zorunda da değilsin.