annem beni seviyor mudur seviyorsa ne kadar seviyordur sorusu

yetişkin erkeklerin yine çok üzerinde durmak istemeyecekleri sorulardan biridir.

kimsenin kalbini açamadığımız için %100 emin olamayız.. ben bazen annemin bana olan sevgisinin arttığını bazen de kendi ruhsal halinin seyrine göre azaldığını düşünüyorum.
ben bir bebek değilim, küçük bir çocuk da değilim...
onun büyümüş evladıyım. benim duygusal ihtiyaçlarım artık gözardı edilebiliyor. çünkü ben büyüdüm. çocukken olduğu gibi başımı annemin kalçasına koymuyorum. annem de sevgi gösterme ihtiyacını nadiren hissediyor artık. çünkü fiziksel olarak çocuğa benzer bir halim kalmadı.

annem ile babam hala benim küçüklüğümü seviyorlar. bazen duyuyorum aralarında konuşuyor. ne güzel çocuktu diyorlar. sanki ölmüş birinden bahseder gibiler.
büyümek acı.

her gun anneme sordugum soru

annen, baban seni seviyordur da, sen onlara ne kadar değer veriyorsun? genç yaşlarda çoluk çocuk derken heba etmişler kendilerini. bir de yetişkin oldular bu koca danalar ama sorunları hiç bitmedi şimdi de çok mutsuzlar... bazen şımarıklık yaptığımızı düşünüyorum. herkes sevgi peşinde ama sen ne kadarını veriyorsun?
seviyorlar. ..seviyorlar da sen de biraz sevsen iyi olacak... tabii yazdıklarım iyi ebeveynler için.. çocukluktan travma yaratanların dışında bırakıyorum..

aslında okuması da üzerine düşünmesi de bir cevap bulması da ne kadar saçma değil mi?

saçma bir soru yani, nereden bakarsan bak saçma..

sevdiğini sanıyor bence.. bu sanma hali de çok olabilir.. gerçekten de seviyor olabilir ama bana gelene kadar en çok kendini sevdiğine ve benimle ilgili herhangi bir konuda en çok kendini düşündüğüne çok eminim..

canı sağ olsun.. başka türlüsünü bilse öyle olurdu diyerek avutuyorum kendimi ben de..

annem beni istediği gibi yaşadığım sürece sever, sesim çıkmazsa iyi evlat olurum. artık annem beni bir kaşık suda boğmak istiyor. önemli değil. artık bu karşılıksız verilmeyen sevgiye ihtiyacım da yok.