artık görüşülmeyen yakın arkadaş

beynimin tozlu sayfalarında yerini almıştır. birlikte yaptığımız nice etkinlikten sonra instagramdan takip ettiğim herhangi bir kişi olarak görüyorum.

eski günleri yad etmek ne kadar güzel de olsa artık mazindir senin. bıraktığın gibi değildir artık o yüzden duygusallığa gerek yok, herkes kendi yolunadır artık.

hiçbir kırgınlık olmadan bu duruma geldiğin bir insan varsa aklına geldikçe üzülür insan. hayat iki tarafı farklı yollara savurur, hayat yoğunluğunda eskisi kadar paylaşmazsın sevinç ve hüzünlerini, zaten hem senin hem de onun yeni yakın arkadaşları olmuştur. bir kere karşılaşabilsek tekrar kaldığımız yerden devam ederiz konuşmaya ama şu an için o mutluysa sorun yok demekle yetiniyorum. onun da bu şekilde düşündüğüne eminim.

ne zaman ki onlara onlar gibi yaklaşmaya başladım ve bıraktım, çabanın sadece benim tarafımdan zorla yürütüldüğünü fark ettiğim an çoğu şey için geç kalmıştım. üzgünüm. artık görüşmeyip geride bırakarak önümüze bakmak en doğrusu.

defansın arkasında kendini unutmuştur. top gelse ofsayta düşecek forvettir. o yüzden top istemez. unutulur gider. defansın arksında

öylece sessiz sessiz uzaklaşırsınız birbirinizden. kimsenin ruhu bile duymaz. nedenini bile bilemezsiniz. öyle yabancılaşırsınız işte birbirinize. bu durum sevgilinizin sizi terketmesinden daha acıdır. çünkü yeri gelir kardeşinizden öte görürsünüz, birlikte hata yapıp birlikte eğlenirsiniz ama gün gelir sizden nankörce uzaklaşıverir. size de çığ gibi nefret kalır geriye.

araya soktuğunuz arkadaş dediğiniz 3. şahıs kişiler ile iyi oldukları zaman zaten sizden uzaklaşacaklar eğer dostluğunuz 2 kişilik ise araya 3. kişiyi sokmayın saygılar.

zamanla çokta yakın olmadığınızı fark ettiğin o an

eski zamanlar özlenir güzel yad edilir emme gelmeyene gidilmez. iyiliğini istersin karşılaşınca tatlı bir tebessüm, hepsi bu. :)

canlı ve cansız herşeyin bir ömrü olduğu gibi; duyguların, arkadaşlıkların da bir ömrü var. kimisi 1 ay, kimisi 4 yıl, kimisi iki taraftan biri ölene kadar...

her gece sabaha; her yaz da kışa ulaşıyor, ne hüzne ne mutluluğa ne de herhangi bir kavrama bağlanmamak, onun da bir müddet sonra yerini zıttına bırakacağının farkında olmak gerek.

ister dargın şekilde olsun isterse de araya zaman girsin, fark etmez. ölümün sadece canlılar için olmadığını en çok duygular sayesinde fark ederiz. hayat bu, tek mutlak gerçeğin sadece bize özel olduğunu düşünecek kadar bencil olmamak lazım.

ve bazen bazı arkadaşlarla görüşmemek, görüşmekten çok daha hayırlıdır...

arada balkonumun altında gülüşmelerini duyuyorum biraz üzmüyor değil. bir zamanlar can yoldaşı olduğum, mutluluğunu elimle ilmek ilmek işlediğim insanın beni öylece hayatından çıkarması koymuyor değil. demek ki ben onun yakın arkadaşı değilmişim ki ben yazmayınca o da yazmadı, aramadı. kıymetimi ölçmek için aramamazlık yapmam hayatımdan 2 yakın arkadaş sildi. yerleri doldu mu? doldu. ben hep alttan aldım, hep ben aradım sordum ama bir yerde "kendine gel, sürekli sen arayacak değilsin." düşüncesi kafama dank etti. velhasıl kelam, kendi değerimi anladım. yalnız kaldım bu şehirde belki ama hayatımdan iki samimiyetsiz çıkmış oldu.

artık görüşülmüyorsa o kadar da yakın arkadaş değildir. sadece siz öyle olduğunuzu zannetmişsinizdir.

lisede 4 yıl beraber dirsek curuttugum kisidir. ınanilmaz derecede iyiydik ikizler diye hitap ederlerdi. mezuniyet sonrasi sinavimin iyi gecmedigini dusunup kimseyle konusmadim o da anlayisla karsilamadi sonra araya sogukluk girdi. dogum gunu gelenegimizi bozmayip yine de hediye alsam da o bana almadim olsun cani sagolsun. buraya kadarmis bizim arkadasligimiz da.

çok üzüldüğüm bir konudur. yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezken bir merhaba demeye çekinir olmak.

10 küsür yıldır tanıştığımız en yakın arkadaşımla 1 yıldır hiç konuşmuyorum. eskiden gerçekten iyi bir dosttu ama bir süre sonra bana faydadan çok zarar vermeye başladı. onun yüzünden 4-5 arkadaşımla aram bozuldu. sürekli modumu düşüren birine dönüştü. kendisiyle bu konuyu konuşmama rağmen düzelmedi arkadaşlığımızı bitirmek istediğimde de kabul etmedi. ben de her yerden engelleyip telefon numaramı değiştirmek zorunda kaldım. gerçekten onu hayatımdan çıkarınca inanılmaz huzur duydum. her ne kadar hoş ayrılmasak da yeri bende hep ayrı kalacak.

yakın arkadaşlarımla görüşmem ben. çünkü benim arkadaşım yok.

uzak arkadaştır. bir tanıdıktır. el olmuş gitmiştir.
hakkında oluşan duygular türlü çeşitlidir. düşünce ise şöyle söyler : o artık arkadaşın değil senin.

bir baktım ben hal hatır sormadığımda tavır alıyor ancak kendisi bana yazmıyor. sonra mesafe koydum. ve hala benim yüzümden konuşmadığımızı iddia ediyor. aslında hiç yakın olmamışız.