asıl haz bir şeyin peşine düşmektir

elde edilmeye görsün her şey biter.
asıl haz bir şeyin peşine düşmektir.(bkz: william shakespeare)

asıl amaç yolda olmaktır varabilmek değildir. bir şeyleri elde edince aslında bir amacı kaybetmiş oluyor ve hazdan mahrum kalıyorsun.

ilişkide de böyledir.

her şey hazdır.
kadın-erkek fark etmez, haz peşindesiniz.
haz alırsanız mutlu olursunuz -

ben haz alamıyorum - benim haz alacaklarım öldü.

yeni bir leylâ şarkısı veya şiiri peşinde koşmak - büyük bir haz gibi görünse de, kahır.

shakespeare bildiğimiz anlamıyla batı insanını icat etmiş denilebilir, harold bloom'a sığınarak fakat bu cümlenin karşısına yüzyıllar sonra nietzsche "oysa her haz sonsuzluk ister - derin, derin sonsuzluk ister"* diyerek çıkagelmiştir. shakespeare ile nietzsche'nin bu tümcesini sentezlediğimizde de varılacak sonuç şudur: asıl haz bir şeyin peşine düşmek değildir, hazzın geçiciliği ile biteviye sınanan kişi, bir hazzı bırakıp da başkasına önünde sonunda yönelir çünkü söylendiği üzre, "haz sonsuzluk ister". sonsuz bir hazzın olmadığını kişi kendisi de bilir mamafih yaşam istenci ya da eros, adına ne dersek diyelim, öylesine görkemli ve kudretlidir ki yılan kendi kuyruğunu ısırmadan duramaz, günün sonunda da herkes lacan'ın objet petit a'sında buluşur; arzunun, sonsuzluğu kendisinden menkul olan o imkansız nesnesi, kendi veçhelerini dış dünyada sürekli olarak yeniden üretir, ve nefsi de peşisıra ardından sürükler.

ne demişti şair: "insan acizdir, muhtaçtır. çok da artistlik yapmamalıdır."