atalet ve kaykılma partisi

atalete kapılan, üstüne bir de kaykılan, yayılıp uzanan, uzanıp sıkılan ve sonra yine uzanıp kanlıca'nın orta yerine bi' telaşe bırakan. dönüp arkasına bile bakmayan, önünü görmeyen ama önüne de bakmayan. mumdan uzun ömürlü olan ama mum gibi de kararan. kapkararan. karalar bağlatan. karşısında da asaletle haykırma parkası olan kimse bulunmayan. herkesin kaykıldığı bir ortam yaratan, biraz sevinseler hevesleri kursakta bırakan çünkü vaaz veren ve az veren. iyi dombra çalan ve hatta onu bile çalabilen...

nasıl sevineyim ey umutsuz umudum? nasıl coşayım? yine de temkinli olayım, umudum var ama çalanı da hala kapının ardında. duydum, duydum. bilerek açmadım kapımı ama korkarım hala, ya kapıyı da çalarsa?
ben bugün değil, o gün gelmeden inanmam. o gün tüm kedileri toplatın, trafolara sahip çıkın çünkü o gün kedidir kedi diye geçersek yine, çakalların yemi oluruz, kedi gibi pısarız bugünkü gibi. hatta o gün uçmağa varanlarınıza bile sahip çıkın çünkü olmaz olmaz demeyin, bir bakmışsınız merhum dedeniz bile basmış mühürü.
sevindim de sevinemedim işte. keşke ben de coşkuyla gülebilseydim.

atalete kapılıp kaykılmayalım. o gün geldiğinde biliyorum bizi ben. yine kavga kıyamet, yine ayrışma, yine rezalet. bir kez olsun stratejik hareket edelim, bir kez sadece. sonra kim kimi istiyorsa ona yönelsin. bir kez de bırakalım ideolojimizi bir kenara da stratejimizi koyalım yerine. umutsuzluk zerk etme niyetinde değilim asla ancak gerçeklere gebeyim.

o gün gelmeden sevinmem yoldaş, o gün gelmeden inanmam.

"gün gelir biz de görürüz deryaların yedi rengini" der ozan.. aslolan çıkmış olmaktır yola..
ve çıkıldıysa yola, bu gün değilse yarın , ya da öteki gün.. varılacaktır limana.. bakın, bir bir yıkılıyor kaleleri bu bezirgan saltanatın..
ve unutmayın.! daha bitmedi bu kavga, sürecek elbet.
"yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek..."