aynı insanlarla tekrar tekrar tanıştığını hissetmek

ortaokul, lise ve şimdi üniversite. her seferinde yeni tanıştığım insanlar eski hayatımdaki insanlarla aynı özellikler taşıyor. her insan biriyle eşleşiyor, bu benim paranoyam mı bilmiyorum ama bire bir aynı özelliklere sahip insanlarla tekrar tekrar tanışıyor gibi hissediyorum.

basligi okuyunca aklima bazi insanlarla iki kez tanisirsin sozu geldi maalesef. beynimin isleyisinden olsa gerek mi bilmiyorum ama tanidigim dedigim insanlari bazen taniyamaz duruma geldigimde ya da farkli halleriyle tekrardan tanistigimda hissedebiliyorum bu durumu. ama belki de sen hep ayni ozellikte kisileri sevdiginden ve sectiginden karsina gelen insanlar da oyledir. farkli kisilikte insanlari tanimak istememeyi, karsina ayni karakterde insanlarin gelmesini de ya da artik daha fazla insanlarla tanismak istemeyip elindekilerle mutlu olmayi da ben konfor alanindan cikamamaya benzetiyorum. tanidiklik ve o seylerin verdigi rahatliktan vazgecememeyi iyi bilirim

tam olarak pandemi dönemi aktivitesi.

tüm insanlarla maskeli tanışmıştım. sonra bir de maskesiz olarak tanıştım. çünkü yani kusura bakmayın ama sırf gözler kalbin aynası olmuyormuş, herkes değişti başka biri oldu.

herkes birbirinin aynısı yav normal.

herkesin ismi ayşe fatma hayriye, ahmet murat sercan. herkes aynı müzikleri dinliyor, aynı dizileri izliyor, aynı zevksizlikte giyiniyor ve aynı zincir mekanların müdavimi.

ve her surat ile saç şekli herkesin aynı. kızlar aynı, oğlanlar aynı.

aynı fabrikadan çıkmış toyota corolla gibiler.