babaanneden yadigar yüzük

"zenginlerde vardir biz hep fakirdik, herkes para lazım olunca satar"
evlât demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

babaannenim tek yüzüğü var o da alyansı. altın ilk yeraltından çıkarıldığında yapılmış. öyle eski. babaannem de mumya gibi bir şey zaten. yüzük kimseye kalmaz diye düşünüyorum çünkü vücudu ile bütünleşmiş. insan bari kocası ölünce çıkarır. niye 30 yıl daha takmaya devam ettin ki? insan biricik torununa verir.

çok özendiğim bir item bu.
bunun gibi "bir hikayesi olan" eşyaları çok seviyorum, çok daha köklenmiş hissettiriyor insana yani bir yere ait olduğunu, senin ve ailenin bir hikayesi olduğunu iliklerine kadar hissettiriyor sanırım o yüzden bu kadar seviyor ve özeniyorum.
bana babannemden yadigar bir yüzük ya da eşya kalmadı maalesef, babannemden bana kalan tek şey insanları kınarken ya da yargılarken olan yüz ifadem, o çok benziyor. tabii rahmetli çok daha fettan biriydi, ben arada takınıyorum o yüz ifadesini ama kendisi ömür boyu öyle gezdi.*

olanlara maşallah. bize yadigar bir yüzüğü geçtim herhangi bir yadigar bile yok

babannemden yadigar sadece babam var, ona da bazen* tahammülde zorlanıyorum.

babannemden yadigar çok eşya var ahdettim alacağım ama bir tane siyah makas var ki onu çok seviyorum, modacı süryani bir kardeşe hediye edeceğim.