köy okuluna kitap yardımı yapmamız zorlarına gitmiş birilerinin b***luyolar*. galiba gerçekten doğru yerdeyim canım kafa sözlük *

atatürk'ü sevmek zorunda değilsiniz. ama onun kurduğu cumhuriyet çatısının altında, onun ilke ve inkılaplarıyla yaşıyorsanız saygı duymak zorundasınız.

her şeyin bir ilki vardır, darbenin de. çekirdeğimi kolamı alıp izleyeceğim. gerektiği yerde de darbe destekçilerinin tanımlarının aralarına don, atlet sıkıştırıp ilerlemelerini engellemeye çalışıp kıllık yapacağım. kaos benim karakterimdir.

(bkz: doctor who) ile tanınan ve sonrasında birçok başarılı işe imza atan iskoç aktör. son zamanlarda des, good omens, broadchurch gibi çeşit çeşit dizide birbirinden farklı karakterleri canlandırmıştır. aktif tiyatro geçmişi vardır. ayrıca en sevdiğim aktördür kendisi.

dokuzlar olarak da anılan orta dünya'nın en şekli şemali bozuk züppeleri. bu züppelerin başında witch-king of angmar vardır ki bu kansız daha sonra éowyn tarafından öldürülmüştür. helheim'a kadar yolu var hepsinin çok dertliyim bu konuda sözlük.

tamamen ortadan kaldırmak belki mümkün değil ancak azaltmanın imkanı olduğunu düşünüyorum. öncelikle biranda çözülebilecek bir sorun değil bunu akıldan çıkarmamak lazım. yavaş yavaş ama fazlaca ertelemeden, sorunların üzerine giderek çözüm mümkün. kendimden örnek verecek olursam. her alanda sosyal fobi yaşayan birisi değilim ancak topluluk önünde konuşma konusunda ciddi anlamda sıkıntı yaşıyordum. bunun için bana fırsat yaratacak bir konuşma kulübünün olup olmadığını araştırdım. araştırmalarım sonucu toastmasters kulübünü keşfettim. asıl kuruluş amacı ingilizce konuşma kulübü olmasına rağmen. bazı şehirlerde türkçe olarakta toplantılar düzenlendiğini gördüm. çekincelerle katıldığım toplantılar sonucunda, kendimi hazır hissettiğim de katılımcılar önünde konuşmaya başladım. (kulüp üyeleri nasıl bir konuşma yapılabilir konusunda sizleri yönlendiriyor.)bu sayede topluluk önünde konuşma konusunda ilerleme kaydedebildim. kendim sorunun üzerine sabırla giderek aşama kaydedebildim. tavsiyem, sorun yaşadığınız konuyu nasıl aşacağınızı ve çözüm yollarını iyice düşünün. ilk etapta çok zorlanacağınızı, tam sorunun üstesinden geldim dediğinizde tekrar ortaya çıkacağını aklınızdan çıkarmayın. bir aşamaya geldiğinde ne kadar ilerlediğinizi fark edeceksiniz. mükemmeliyetçiliği bırakarak sadece deneyin. kişisel gelişim kitabı cümlesi gibi oldu ama başka türlü anlatmak zor.

paralel evrende yaşayan erdoğan'ın açıklamalarıdır.

touchpad'im aşındııı. sol baş parmağım ve orta parmağım nasır tuttu, sürekli yakışıklı çocuğun fotoğrafını büyütüp duruyorum.
eldivenle yapmayı denedim, olmuyor fakat doktor eldiveni işe yarıyor arkadaşlar.
malum dolar 1.7 olmuş bilgisayar alınmaz bu zamanda

adı, tiger ve lion kelimelerinden türetilmiştir, türkçesi aklandır.
erkek kaplan ve dişi aslanın çiftleştirilmesiyle dünyaya gelen melez yırtıcı hayvandır. ters melezi olan ligerlere göre daha küçük yapılıdırlar. bunun sebebi kedigillerde büyüklük faktörlerinin anneye bağlı olmasıdır. aslanlar kaplanlardan biraz daha ufak yapıda oldukları için bu melezlerden liger tigona göre daha iridir. dişi aslanların cinsel çekici olarak algıladıkları yele, erkek kaplanlarda olmadığı için dişi aslanlar, erkek kaplanlara karşı cinsel çekim duymazlar, bundan dolayı tigonlara daha az rastlanmaktadır.

o saatte orada ne işleri varmış.

beyin yerine kural koyar ve kural uygulardanız böyle saf şeriat olur çıkarsınız.

pek şaşırmadım.

yorgunum dostlarım.

o anı yaşadıktan sonra yaşamanı anlamlaştıracak ve daha mutlu olacağın şeyleri yapacağın listeyi gözden geçirirsin.her defasında dünya boş bak bunuda yapacağım onuda yapacağım dersiniz peki ya sonra yine aynı terane.defalarca yaşarsın bu boşluk ve acı hissizlik duygusunu da kendini değiştiremezsin.insanoğlu ne zor, ne anlaşılmaz.

ben hep istedim resim kolu, müzik kolu olayalım lakin popüler gruplardı bunlar bana sıra gelmiyordu.
hep yeşilay hep yeşilay...
okurken yeşillendim ben öyle de kaldım.öğretmenlerim içimdeki cevheri farkettiler demek ki.

mümkünse sınavlar bana değil ben onlara girmiş olayım sadece, tek beklentim bu. ha bi de kestiğim çocukla bi iki adım daha ileriye gidebilsek her şey mükemmel olur. yemede yanında yat, miss.

tanışmak isteyen tanışmak istediğine mesaj atsın arkadaşlar. herkes insan çekinmeyin.

bir tane daha anlatayım. ortaokul 7. sınıftayız.
öğretmen masasının hemen önünde "gogo" lakaplı kara-kuru diye tabir ettiğimiz tipten bir arkadaşımız oturuyor. fen bilgisi dersinde öğretmenimiz, gogo derste konuştuğu için (evde abisinin 2. dünya savaşından kalma mekanik saç kesme makinesiyle traş ettiği tren yolu kafasına) kafasına sağlam bir şaplak indirdi ve sıraların arasında yoluna devam etti. gogo, öğretmenin görüş alanından çıkmasıyla birlikte ayağa kalktı ve rezil olmuş hissinin verdiği sinirle öğretmenin arkasından senin a... der gibi parmak işareti yaptı ve bir hışımla öğretmen masasındaki dosyasının içinden bir kağıdı çekti aldı (sırf ona zarar ziyan olsun diye). kağıda şöyle bir baktı ve sınıfa dönerek sessiz ama kocaman bir sevinç ünlemi yaptı, şampiyonlar ligi finalinde gol atmış futbolcu edasıyla.
teneffüs vaktinin gelmesiyle birlikte gogo'nun başına üşüştük ve kağıdın, bir hafta sonraki yazılı sınavı kağıdı olduğunu gördük. hemen içimizden bir kişi gönüllü oldu ve kırtasiyeye giderek sınıf mevcudu kadar fotokopi çektirdi. bir hafta sonra sınavda, kağıdı dayadık döşedik. tabii bütün sınıf 5 aldı.
artık sınıfça kolaya alışmıştık. ikinci sınav vakti geldiğinde sınav kağıdını elimize geçirme planları yapıyorduk. sınava bir hafta kala ders esnasında, planlanan 10 kişi öğretmen ayağa kalktığı anda soru sorma bahanesiyle etrafını sardık. o anda gogo fırlayıp masadaki dosyayı açtı ve sınav kağıdını buldu. gözcü arkadaşa okeyi çaktı. gözcü arkadaş öğretmenin etrafını saran bizlere okeyi çaktı ve hepimiz yerimize geçtik.
teneffüs vakti gogo'nun yakasına yapışıp kağıdı aldık ve sınav testti. yine fotokopi ve yine 1 hafta sonra sınavda bütün sınıf 5 aldı. bir sonraki hafta, öğretmen sınıfta notları açıklarken dedi ki:
- sizi bir daha test yapmayacağım, birbirinize bakıyorsunuz :d :d

yıllar yılları kovaladı ve öğretmen oldum. hem de ortaokulda değil, lisede. kendime dedim ki: ortaokullular bunu yapıyorsa liseliler ne yapmaz. ve her sınavı sadece sınavdan önceki teneffüste kağıda döküyorum. fotokopiden aldığım çıktıları da, sadece öğrencilere dağıtırken elimden bırakıyorum.

izlerken şu düşünce geldi ne kadar doğru bilemeyeceğim.
bunu çeken ancak bu ülkeyi her detayıyla, her insanıyla, kötüsüyle iyisiyle çok seven ve katkıda bulunmak isteyen bir insan olmalı. zaten bir başkadır dizinin adı. belki bir başkadır benim memleketim şarkısından. belki de albert camus nün yabancı’ sındaki dünyayı insanları bir başkasını anlamamaktan. ümitle bitirdiği için müteşekkirim bu arada. biraz aydınlandı ışıklar son bölümde. belki de gerçek dünya böyle değil ama ümitlenmeye hakkımız var evet yönetmen bey.
özet olarak sevmeyi bilmiyoruz mesajını çıkardım ben bu diziden. sinan seviyor ama höt höt yaptığı iyi şeyleri bile dile getiremediği için karısını (anlaşılmadığını sandığı için) deliliğe sürüklüyor. bir kadın bir başka kadını örtüsünden dolayı sevmiyor. yalnız erkek kadınları sadece seks için kullanıyor kadın dünyasını bilmiyor, kadın sevmesini bilmiyor. annesine bile faydası yok annesini sevmeyi bilmiyor. gülbin bunları en net gören karakter ama o da sorun yaşamış, atılmış dışlanmış, bir başkası olarak görülmüş. birbirimizi sevmeyi bilmememiz hep başkası olarak görmemizden. hep şu denir; insan tanımadığından, yabancı her şeyden korkar. sadece insan değil aslında kendini korumak isteyen her canlı. reflekstir yabancıya, başkasına karşı temkinli davranmamız. bu olgu her devlet, her yönetici tarafından kullanılır. türkiye’nin durumunda da tamamem siyasetin elinde kullandığı değişmez politikadır. yıllardır cılkını çıkardığı ama bizim hala uyanmadığımız bir olgudur. günümüzde de hala işe yaramaktadır.

avuçlarımızdan kayıp gidendir.

dün daha bir koli oyuncağımı ve minik kilimlerimi sürüklüye sürüklüye bahçeye çıkarmış kendi evimi kuruyordum mutlu mutlu. ara ara okuma bayramında oynayacağımız tiyatro repliklerini çalışıyordum da bir yandan, o zaman kalbimi pır pır ettiren çocukla başrolü paylaşmanın verdiği heyecanla. :)

şimdilerde 30'a merdiven dayamış vaziyette her gün "nasıl yahu, ne ara bu yaşa geldik" şaşkınlığını yaşıyorum.