joaquin rafael phoenix, 2019 yılında çekilen ve başrolünü oynadığı joker filmindeki performansıyla oscar'a 4. kez aday olmuş ve "en iyi erkek oyuncu" seçilmiştir.

kafa izninde olduğum dönemde bir sürü ukdemi doldurmuş müthiş şahsiyet.

ukdelerimi bir bir açıkladığı için kendisine teşekkür eder, ışıklar içinde yaşamasını* temenni ederim.

robin tam bir oğlak kadını. kariyerim de kariyerim dedi durdu. iş hayatında varabileceği zirveden sonra ted'e yer ayırdı hayatında. lily'nin affedilebilecek tek hatası vardı o da malum yaz stajı olayı. onu da ancak marshall gibi mülayim bir insana yapabilirdi. lily'nin bütün esip gürlemeleri ona eyvallah diyen aile kurumu iliklerine kadar işlemiş marshall'a söker ancak. onun dışında yaşananlar, bireyliği ile aile olma arasında sıkışıp kalmış olan lily ile yaşamanın zor olduğunu gösteriyor. lily tam bir instamom. üstüne üstlük arkadaş grubunu tamamen kendi egosunu besleyecek halde şekillendirmekten çekinmemesi gibi sosyopatlıkları var. bunlar zaten lily gibi ufak tefek şirin bir kadından beklenirdi.

dünyadaki son iki kadın bunlar olsa yine de lily'i tercih ederdim. herşeye rağmen aşk var, sevgi var kadında. robin gibi bir buzdolabı ile sevişeceğime lily gibi yere yakın ama tehlikeli bir insanın sıcaklığının kırıntılarıyla doymayı tercih ederim.

o dizide ted'in naked man numarası çektiği vicky'den başka ilişki kurulabilecek düzgün bir insan yok. kendini olmadığı biri gibi göstermeyen, gösteriş budalası olmayan ciddi vaatlerde bulunmayan ama kasılıp güzel bir flörtü zorlamayan insan gibi insan vicky. değerin elbet bir gün anlaşılacak reis. ben de pablo neruda sevmem zaten.

tam uykuya dalmamıştım da kendimden geçer gibi olmuştum ama çok acı bir uyanıştı. tarih 17 ağustos 1999

günaymamışken uyanıp şu saate kadar dolanmaktan başka hiçbir şey yapmadım. yine başladı yüksek gerilimli boş geçen yorucu günler. şikayet etmiyorum daha fenaları da gelecek biliyorum. ama hastayım da biraz bi kırıklık var üstümde. negatif dünyam dahada negatifleşiyor böylece. öyle işte günaydın bu arada.

kitabın adı güzel kendi ayrı güzel. veda üçlemesi'nin ikinci kitabı düş hırkası. içinde o kadar çok hayat var ki ve hepsi de öyle güzel anlatılmış, okuyunca öyle güzel içimize işleyip bizden biri oluyorkar ki bayıldım. her karakterin sizi etkileyecek bir hikayesi var. her karakterin ruhuna bir pencere açılmış. küçük büyük demeden herkesi tanıyoruz. onların korkularına, düşlerine, sevinçlerine konuk olup aynısını yaşıyoruz sanki okurken. yazarın en güçlü özelliği bir şeyi anlatış tarzı. beş yüz sayfa yazsa sıkılmadan okursunuz. bu beş yüz sayfanın içinde sizi etkileyecek bir şey olmasa bile sırf anlatımı için bile çok seversiniz. bu kitapta bir de bu anlatım yeteneğinin üstüne etkileyici hayatları koyun. çok sevdim. tabii ki en çok sevdiğim karakter de kitabın ilk sayfalarında karşımıza çıkan deli cevat. sonrasında ise cevat'ın bacak kadarken arkadaşlık kurduğu reyhan. ikisine de üzülmekten beter oldum. cevat'ı alıp pamuklara sarasım, ona analık yapasım, yaralarını iyileştiren bir dost olasım geldi. yaktın bizi cevat. bir de bu kitapta korku benim sahibim kitabındaki ana karakter sude için yazılmış mektuplar karşımıza çıkıyor. ilk kitapta olduğu gibi bu kitapta bağımsız okunabilir. yine de benim tavsiyem hepsini art arda okumanız. nasıl olduğunun önemi yok ama bu kitabı mutlaka okuyun.

ağlarlar efenim pek de güzel ağlarlar, hem de istedikleri yerde istedikleri zaman. demek isterdim ama pek de öyle değil maalesef. evet, erkekler de ağlar. ama nedense toplumun bir kesimi erkekleri güçlü(bir makine gibi), ağlamayı da güçsüzlük ilan etmiş. mesela yolda giderken ağlayan bir kadın görmek normal gelirken nedendir bilinmez ağlayan bir erkek görünce yadırgar. yadırgamaktan öte ayıplayan bile çıkabilir. bundan ötürü bir kadına oranla ağlarken daha çok saklanmaya çalışıyorlar. zira her an bir yerden "erkek adam ağlar mı?" diye biri çıkabilir.
ne diyelim erkeklerin de çekinmeden, yadırganmadan ağlayabildiği zamanlara. umarım o güzel zamanlarda bu ve benzeri gereksiz kalıplar kaybolup giderler.

hepimiz bir şeyler bırakma peşindeyiz.belki kendimize, belki de başkalarına.
burası kısa notlarımızın, hayatımızdan sayfaların,isteklerimizin, şikayetlerimizin canlandığı bir yer.

geceye bir şarkı bırak
güne bir kedi bırak
geceye attila ilhan şiiri bırak
ve daha pek çokları…

kötüdür. sesimiz iyi olsa popçu olurduk, kötüydü sözlük yazarı olduk.

tek tek bakıyorum. liste var tik atıyorum. şahsıma yapılan beğenisi 800 e ulaşacak ilk 100 yazara kitap hediyesi vardır.*

peluş bozkurt.*

birazdan gelir sapık sever ve savunucu kitle ve şunu der; "barlarda da rörörörö oluyor" diye.

ne zaman bu şer yuvalarında böylesi iğrenç bir olay olsa ve buralar kapatılsın dense, hemen savunmaya geçiyorlar zira. bir kez eleştirdiklerini görmedim. yok içki içen de yapıyor da, o zaman tekeller de kapansın bile diyorlar.

tanım: şaşırtmamış olayı. zira cemaat/tarikat !!.

yalnızca, yazda olsa kışta olsa ellerim cebimde nereye gittiğimi düşünmeden yürümek.

tarhana çorbası.
küçükken sevmezdim hiç. çok güzelmiş aslında ya tadı.

yasal süre bu gibi durumlarda dikkate alınmayabiliyor diye biliyorum. lütfen öyle olsun. yoksa kızcağız kendi kardeşini doğuracak. çıldırırsın ya. deli olur insan.

allah'ın evi midir yoksa allah'ın erkek evi midir?

öncelikle ben sinirliysem hızlanırım; daha hızlı konuşur, hep konuşur, çok konuşur ve hareket halindeysem de daha hızlı yürürüm. *

şimdi sinirden sinire ve sinirlendiğimiz kişi ve duruma göre verdiğimiz tepkiler farklı oluyor.
ben yaptığım iş sebebiyle çok fazla insanla muhatap olduğum için örneğin bazen doğru bilgiye ulaşmak için o kadar uzun vakit harcıyorum ki bir süre sonra bana gelmeye başlıyorlar. işte o an bence çok itici birisine dönüşüyorum. sesim, karşımdaki kişi beni asla ve asla anlamıyorsa, sürekli aynı şeyi söyleyip çözüm üretmiyorsa işte o zaman yükseliyor. ama buraya gelene kadar rahatlamak için çeşitli laf ebelikleri olsun, laf sokmalar olsun tarafımca havada uçuşturuluyor ki anlamıyor işte, bu neyin çabası acaba? anlasa zaten çözecek belki...

ama eğer sevdiğim, değer verdiğim insanlardan birisi ile sorun yaşıyorsak ve tüm çabalarıma rağmen çözemiyorsak genelde ağlıyorum.
gidip temiz lavaboları falan temizlemeye başlıyorum, evde birikmiş market poşetlerini katlarken kendimi kaybetmişliğim var.
ama genel olarak eğer içinden çıkamıyorsam yürüyorum. çok yüksek sesle müzik dinlemek de o andan koparıyor beni. bazen yürürken ağlıyorum. ama düşününce ben üzgünken de aynı şeyi yapıyorum. en çok ağlıyor ve yürüyorum. sakinleştiriyor beni.

şu arabayı adam gibi kullanmayı öğrenip cesaret edersem, sinirlenince çok havalı şekilde arabaya binip olay mahallini tozu dumana kata kata terk etmeyi düşünüyorum. havam kime acaba?

bana hava atmaaa... *

dipnot: bu tanım başka bir tanımda gireceğim bilgiye kaynak olması için girilmiştir. benim gibi viktoria devri de nedir diye merak edenler için.
tam kapsamlı bilgim olmadığı için wikipediadan alıntıladım.