benim en sevdiğim

bu başlığa entry girmem gerektiğini hissettim, biri profilime bakarsa içi bayılabilir bu depresifliğimden. ama napayım işte anonimim ve içimi döküyorum, delirmemek için. gayet tatlı bir insanım aslında da neşe saçamıyorum bu aralar.

çağış çağış çağış, pava ? pava yok.

insan hakları diye bağıran avrupa ve amerika'nın hiçbir müdahale etmemesi sonucunda binlerce insanın sırf müslüman diye öldürüldüğü katliamdır. bu mudur medeniyet? bu mudur insanlık? bu mudur batılık? bu mudur ilericilik?

sevdiğine bağlılık gösterdiği andır

ne desin mahmut mu desin?

tehcirdir o, soykırım olsa bir tane ermeni kalmazdı bölgede.

tabi bakanım tabi dediğim başlıktır.

tabi oğlum manyak mısın bunlar hep zimbabve ekonomisinin etkileri.

aklınız, fikriniz zimbabve sizin.
tamam sakinim.

''tek bir çiçeğin açması için, ne kadar gözyaşı dökmen gerekti?''
güzel bir hayat sürmem için kendi gençliğinden vazgeçen, o çiçeği yetiştirmek ve hiç solmamasını sağlamak için yeri geldiğinde kendi gözyaşlarıyla besleyen kişiye minnettarım.

''bak bana güzelce çiçek açtım,
yere düşsem bile seni yalnızca çiçekli yollarda yürüteceğim.''
o gözyaşlarınla, gece uykusuz kaldığın zamanlarla, ben üzüldüğümde üzülmenle ve asla yalnız bırakmamanla güzelce çiçek açtım. düşsem bile çiçekli yollara düşmem ve geri sağlam kalkabilmem için çok uğraştın. umarım ben de seni çiçekli yollarda yürütebilirim. gerçi senin için, benim olduğum her yol çiçeklerle dolu bir yol oldu her zaman.

''kış geldiğinde bile kalbim bahar kokularıyla dolacak,
sevgin sayesinde hiç solmayacak.''
bu hayatı sevmemi sağlayan en büyük nedensin. bahar da, çiçekler de, kurumuş yapraklara basarken çıkan o ses de, yağmurlu hava ve kışın o soğuk günleri de sen varken güzel. hiç tükenmeyecek sevgin sayesinde, son nefesine dek yıpransa da hiç solmayacak bir yüreğe sahibim. dünyanın en büyük sorunuyla da karşılaşsa, asla korkmayacak ve senin sayende pes etmeyi düşünmeyecek bir yüreğe...

seni ilk gördüğümdeki ilk ifadeni hatırlayamıyorum fakat son anlarıma dek seni hatırlayacağım. sana hiçbir şey veremedim, tek bildiğim almak oldu. sana nasıl teşekkür edebilirim onu bile bilmiyorum. bu zamana kadar beni mükemmel bir şekilde yetiştirdiğin için teşekkür ederim. hep birlikte ve hep huzurlu olalım. seni çok seviyorum.

sürekli olarak hayal kurma hastalığıdır. hastalık olarak kabul etmeyenler de vardır. şizofreni ile karıştırılmaması gerekir. kişi hayal kurduğunun farkında olmakla birlikte hayalinde kurduğu dünyayı tercih eder. bazıları evlenir çoluk çocuğa karışır hayallerinde, bazıları fantastik dünyalardaki kahramanlar olup çıkıverirler. bu durum fazla abartıldığında gece uyuyamama, gerçek dünyadaki insanlarla iletişimde sıkıntılar, sorumlulukların yerine getirilememesi gibi sonuçlar doğurabilir. bu insanlar sokakta yürürken ejderhalarla savaşabilir, yatakta uzanırken kafalarında uydurdukları senaryolarda kaybolabilirler. her gün bir senaryo seçerler, bazen birkaç gün devam ettirilir aynı senaryo, hatta birkaç yıl devam ettireni de vardır.

yatmadan önce kitap okumak.direkt gözler düşüyor hem dertlerini düşünmeye fırsatın olmuyor bir güzel de yatıyorsun.

yemeklerimi beğenmiyordur paranoyası.

muhtemelen pişmanlıklar içerecek tavsiyelerdir.
derslere girin arkadaşlar, sıkılsanız da patlasanız da bir şey öğrenmiyorum deseniz de derslere girin. zaten bilgi kolektif bir şekilde oluşuyor. bugün o dersten hiçbir şey anlamadığınızı düşünüyor olabilirsiniz. okulun sonunda arkaya dönüp bakınca size ne kadar çok şey kattığını anlayacaksınız. okul bittikten sonra kimse size bir şeyler anlatmak için kendini yormuyor.
üniversitede yaptığınız geziler edindiğiniz arkadaşlar girdiğiniz ortamlar bir şekilde geride kalır, üniversite bitince arkadaşlarınızın çoğunu bile görmeye vakit kalmaz. ama kazandığınız yetenekler ve tecrübeler ömür boyu sizinle gelecek. ortama aldanmayın lütfen. varsın size inek desinler.

"daha çorba olmadı, şununla idare et" rezaleti...

gün ayacak da, çorba yok çorba!!!
size günaydın, bana biraz daha vakit var.

brezilyalılar'ın (bkz: zombi yürüyüşü) gibi, ölüm ile yaşam arasındaki çizginin aslında çok zayıf ve belirsiz olduğuna dikkat çekmek için yapılan meksikalılar'ın geleneksel etkinliğidir. iskelet ve zombi kıyafetleriyle geçit töreni yaparak, bir günlüğüne de olsa ölülerin yakınlarına uğradığını kabul eder ve onlara sevdikleri yiyecekleri hazırlar.

sistem öğrencileri tembelleştirdi evet, ama okula gidip topluluğa karışıp virüs kapmalarından bide onu evlerine taşımalarından yine iyidir diye düşünüyorum. yalnız bir üstteki tanıma takıldım; aga o iş türkiye de nasıl olacak allasen?

fazla romantize edilen zihinsel afallama hali. eğer gayet basit ve doğal olan düşünme eylemi kişiye yük olacak seviyede karmaşık ve yorucu bir niteliğe bürünebiliyorsa, bu kişinin kendi pasaklılığından kaynaklıdır.

fazla düşüncenin bir 'sorun' olması, yalnızca net düşünemediğinizi gösterir.

öyle bir şikayet etme, dramatize etme eğilimi mevcut ki.

"fazla düşünme sorunu" o ne öyle, grip mi bu? istemeden mi yakalandın? gafil mi avladılar seni? zihninin temel soyutsal görevlerini bile sağlıklı bir şekilde yerine getirememesi senin değil de kimin suçu olabilir? bu herhangi bir tür zeka veya üstün akıl belirtisi değildir arkadaşlar, olsa olsa zihinsel istikrarsızlığınızın, öz farkındalık seviyenizin yansımasıdır.

küfür gibi algılamayın, ben dahil hepimiz yer yer düşüyoruz bu çukura. bazen şartlar öyle oluyor ki sadece insanlık hali olabiliyor. ama bunun zekayla hiçbir alakası yok.

bunu ben de yapıyorum... ama karşı taraf azıcık ısrar etse pat pat anlatırım. zaten beni tanıyan biri sorunum olduğunu direkt anlar. neden böyle bir şey yaptığımı bilmiyorum. belki de gerçekten merak edip etmediğini anlamaya çalışıyorumdur. çünkü başkası bana yok dese de ben umursadığım için biraz zorlarım. sanki mecburen soruluyor gibi hissediyorum ve bundan kurtulamıyorum. o yüzden gerçekten bilmek istiyor mu anlamaya çalışıyorum sanırım...**

bilgili olup dışlanmak gibi bir şey ancak cahil bir ortamdaysan söz konusudur onun dışında bilgilerini insanların gözüne göstere göstere anlatıyorsan dışlanırsın. çünkü her şeyi bildiğini belli etmek zorunda değilsin bazı şeyler insanın kendisinde kalmalı

asla asla kacirmayacagim yayindir. o zaman ne yapiyoruz, dort gozle yayin zamanini bekliyoruz...saat 23:00'den son istasyona kadar seninleyiz makinist