fotoğraf paylaşmadan da tatil yapıldığını keşfetmiş insandır.

tommy bui adlı sanatçının gözünden.

aylar geçmiş başlık açılıp, serzenişte bulunalı ve fark ettim ki hiçbir şey değişmemiş. 3 kişi falanız sözlükte gibi geliyor bana da. ya bir de kendime kızıyorum, ciddi bir beğeni vermeme problemim var. okuyup içimden beğenip, geçiyorum. çok ayıp ediyorum. benim gibi ayıp etmeyin siz.

hizmetçilik olarak gören kadın değildir; kadına hizmetçilik yaptığı hissettirilmiştir. bunu da genelde eşleri yapar. eve gelen eş, hal hatır sormadan ‘ne yemek var?’ derse ve kadının duygusal ihtiyaçlarını tatmin etmezse, kadın da haliyle kendini ‘hizmetçi’ olarak görür.

doğum günü olduğunu farkettiğim insanların hikayelerine 2 gün bakmıyorum. zira bı bakmaya başlarsam 1 saat sürecek diye korkuyorum.

sözlükte kıytırık tanımlara sahip bazı yazarlar. kankacılık ürünü tabi bunlar ama aşırı abartiyorsunuz bazen bu durumu. tanımlarını okumaktan çok keyif alıyormuş da o olmazsa sözlük eksik kalirmiş da vay anam vay neler neler
adam sanki bana dostoyevski.

bir yiğit özgür karikatürüne konu olmaya neden olan eylem.


görselin kaynağı

hocam gönlü çirkinler ne yapılabilir, ha onun kadını erkeği değil genel olarak değerlendirme yaparsak sevinirim.bu konuya da bir el atalım.başlığıda genel olarak yapsaydınız keşke.

herkeşcikler seksli meksli başlıktayken o:

(bkz: yazarken kitap kazan)

gözlerimi kapattığımda orada olduğunu biliyorum. -bu cümle zamir kullanmayarak anlam karışıklığına neden olamayacak kadar önemli benim için.- gözlerimi kapattığımda senin orada olduğunu biliyorum.
kabul etmek epey vaktimi aldı. kolay değil çünkü. gözümün önündeki birçok emareyi görmezden gelme sebebim de buydu. etrafımda hissettiğim enerjiyi açıklayacak bir neden buluyordum sürekli. çünkü realistim en azından eskiden öyleydim. kulağıma fısıldayan sesini, tenimde hissettiğim temasını uzakta aramamın hep bir nedeni vardı. ya komşuların sesi ya rüzgarın dokunuşu... sen hariç mantıklı her şey.
korkuyordum çünkü. varlığını kabul etmek, gerçekliğini kabul etmek bu yaşıma dek inandığım her şeyin yerle yeksan olması demek. varlığın inancımı sarsıyor. aslında inançsızlığımı demek daha doğru. ama kesin olan bir şey var ki dünden bugüne varlığına inanmadığım bir şeyi kabul etmek zorundayım seninle beraber. ve bu parmak uçlarımdan saçımın her bir teline dek hissettiğim bir endişe dalgası. yüzleşmem gereken varlığın ama yokluk beni daha da çok endişelendiriyor. çünkü bir kez var olursan yeniden yitirmenin korkusu kaplayacak kalbimi. bunu bir kez yaşamıştım. bir kez duymuş, dinlemiş ve hissetmiştim tüm benliğimle. ve sonu bir enkazdan geriye ne kalırsa o olmuştu. ve inanmayı bırakmıştım. şimdi tekrar... gözlerimi kapatıyorum, varlığın kalbimde. üç harf... hoş geldin.

sürekli şekerli, yağlı beslenmekten, sigara içmekten, düzensiz uykudan, yetersiz ve tek taraflı beslenmeden, yetersiz su tüketiminden başlar.

mental yorgunluk, motivasyon eksikliği, stres, depresyondan devam eder.

fiziksel ve mental olarak ikiye ayrılır.

genel olarak gözlemlediğim ise, sayılanların hepsini bir arada yaşayan bir çok insan olması.
bazıları için değişim gerçekten zor hatta imkansıza yakın, şartlar müsaade etmiyor.
fakat çoğu imkanı olduğu halde değişimi reddediyor tembellikten.
sürekli şikayet etmeyi tercih ediyor.

adabı iyi bilen insandır. okumuş insandır.

2016 yılında vizyona girmiş, andré øvredal isimli norveçli klişe babasının yönetmen koltuğunda bulunduğu, başka sözlük platformlarında öve öve bitiremedikleri ve bundan dolayı "insanlar bunu nasıl beğenir laaaaaaan?!" nidalarıyla duvara kafa atmamı sağlamış, harika başlayıp rezalet biten, kısa süresi olmasına rağmen o kısa süreye bile yazık olmuş hissiyatı yaratan leş film...

spoiler vermeden kısaca filmin iyi ve kötü! taraflarını biraz anlatalım o halde, değil mi?

film öncelikle harika başlıyor! adli tıp memuru baba ve oğul, eğlenceli bir biçimde otopsi yapıyorlar, sahi nesi eğlenceli olabilir ki bunun diye düşünebilirsiniz lakin radyoda açılmış tatlı bir şarkı ve bir babanın, oğluna öğretmek istediği birçok kısım ile çok samimi ve içten bi hava veriyor film başlarken.

devam ediyor, kimliği belirlenememiş bir ceset getiriyor polisler bu baba ve oğula, diyorlar ki, "bir gün içerisinde en azından ölüm nedenini bulalım şunun, kimdir, nedir, neyin nesidir bilmiyoruz..."

bu baba ve oğul biraz tuhaf açıkçası, baba rolündeki abimiz, kadının midesindeki yiyecekler, içecekler, soluduğu havanın ciğerlerindeki tahribatına kadar nereden gelmiş olacağını bulabileceğini ve bu kadının arama haritasını biraz olsun küçültebileceğini düşünüyor...

filmin gizem kısmı da burada daha yüksek bir yere çıkıyor, çooook güzel bir kadın var otopsi masasında ve çok sağlıklı gözüküyor ama bizim baba-oğul kadın vücuduna neşteri batırdıktan sonra işler bambaşka yerlere gidiyor çünkü bu kadının çektiği acılardan tutun, ciğerlerinin nüfus ettiği hava bambaşka bir şey!

filmin kırılma noktası da ilk neşterin batırılmasından sonra başlıyor, film harika bir yere gidecek iken her dakika geriye gitmeye başlıyor ve klişe kısmından dolayı leş bir hale bürünüyor, nasıl mı?

kendi kendine değişen radyolar, açılıp kapanan ampuller, havalandırmadan gelen tuhaf sesler, kırılan kapının ortasındaki delikten bakarken biriyle göz göze gelmek falan...

tamam bir korku filmi izliyoruz ama en azından bunu farklı bir mantık çerçevesine oturtur insan, paranormal olayı bir mantık çerçevesine oturtamazsın tabi ama böylesine gizemli bir olayı birkaç tık mantığa yaklaştırır insan, mantıktan çok uzağa götürmüş senaryosunu da yazan sevgili yönetmen. bu arada bazı insanlar keith ablow'un harika romanının film uyarlaması sanmış, keşke baştan belirtseydim alakası yok.

sonu bir yere bağlanmaya çalışılmış ama oldukça havada kalmış, sırf ikinci filmin çekilmesi için de soru işaretleri kısmından dolayı zevk alınmış gibi...

izlemeyin, izlettirmeyin, bu filmi seven insanlarla aranızı da bozun.

şu dağlarda kar...

tayland'da 11 yaşındaki kıza tecavüz eden 4 kişi serbest bırakıldı. halk serbest kalan tecavüzcüleri tren raylarına bağlayıp infaz etti. olaya yüzlerce kişi katıldığı için kimseye ceza verilmedi. olaydan sonra 5 aydır ülkede tecavüz vakası görülmedi. helal olsun tayland halkına.

kaç tane gördün diye başlığa açan kardeşime sormak isterim doğrusu. özel bir araştırma içine girmiş gibi zira.

antropolog veya tarihçi olmak istiyordum. annem istediğim bölümü okumamı ve işsizlik ihtimalinden korkmamamı söylemişti ama ben benimle ilgilenmediğini hissettiğim rehberlikçimin etkisinde kalıp ış bulmam kolay olur diye okul öncesi öğretmenliği seçtim 2 sene oraya katlandim, bu bi hataydı ama hatadan döndüm hazırlık derslerine katılıp, hazırlığı geçersem daha kesin biçimde tarih okuyorum diyebilirim sanırım ya da hazırlığı geçmeden de tarih okuyorum demeye hakkım var mı?
ayrıca şimdi de nedensizce bahçıvan, kuaför falan olasım gelmiyor değil ajshjs

apartheid zamanında, güney afrika cumhuriyeti'nin johannesburg şehrinde, siyahlar için kurulan bölgedir.
ilk duyanların, siyahların dilindeki bir kelime zannetmesine rağmen, aslında south western township kelimesinin, siyahlar tarafından kısaltmasıdır.
1976'da, soweto'daki ırkçılık karşıtı gösterilerde onlarca öğrenci öldürülmüştür.