(bkz: nina simone)

racon kesmiyorummmm. pattiii kesiyorummmm

annenmaykantereit coverı ile öğrendiğim şarkı. açıkcası alman çocuk bu işi iyi yapıyor.

benimdir efenim. bu çağın insanı olduğumu düşünmüyorum. çok küçük örnekle açıklayayım;
tik tok şarkılarından haz almıyorum. zeki müren,orhan gencebay,müzeyyen senar dinlerken ruhum arşa çıkıyor. bu çağda şarkılar ruhu arşa çıkarmaya yönelik değilde (bkz: uçkur) u arşa çıkarmaya yönelik.

üni yeni bitmiş, staj yaptığım yerden iş teklifi almışım keyifler yerindeydi. aldığım avansla darbe girişiminden 5 gün önce otostopla önce erikli’ye oradan gökçetepe’ye ordan da gelibolu’ya oradan da çanakkale’ye gitmiştim. darbe günü çanakkale’den çıkıp yine otostopla edremit körfezine gitmek için beni bir emekli polis almıştı. izmir’e gidiyordu. nerde ineceğimi sordu bende bilmiyorum yol nereye ben oraya demiştim akşama doğru 5 gibi akçay’a varmıştım. yorgundum. çadırı kuracak bir yer ararken sahilde bir kır düğünü yapılan bir yerin yanı yanındaki ağaçlık alana çadırımı kurmuştum. ben kurduktan yarım saat sonra bir kaç kişi daha gelip kurdu üstümü değiştirip denize koştum, soğuk suyla duş almıştım. geldiğimde neredeyse 15 çaldır kurulmuştu. bir iki kişi gelip sohbet etmişlerdi ekipmanı eksik olanlara yardımcısı olmuştum. karanlık çökmesiyle birlikte üstümü değiştirip kordon denilen sahil kenarı yere gitmiştim. oturduğum pubda tv yoktu herkesin keyfi yerindeydi bir yaz akşamı mutluğu vardı. saat 11 doğru durduğum yerden çıkıp orada sohbet ettiğim serapla başka bir yere geçmeye karar verdik. kalabalık bir caddeden geçerken o zaman ki başbakan binali yıldırım’ın konuşmasını duyduk serapla. ben inanmadım keyfimize bakalım dedim. o da eşlik etti. 5 dakika geçmemişti ki serap’ın ailesi aradı o telefonu açtı. bizimkiler de arkasından aradı. ya boşverin sıkıntı yok dedim. bakın keyfinize dedim. iyiyim felan dedim. tekrar tekrar aradılar. sokağa çıkma yasağı ilan edilmiş eve gelmelisin dediler. bende temam deyip yarin sabah geleceğim dedim. serap eve gideceğini söyledi ve ayrıldık. herkesi bir telaş sarmıştı. insanların yüzündeki korkuyu gördüm. alkolün etkisi miydi bilmiyorum ama gülüyordum. herkes oturduğu yerden kalkıp bir yere gitmeye çalışıyordu. bende çaldıra geldim. geldiğimde benim çadır dışında iki kişi kurulu çadırlarını topluyordu. orda korktum arka arkaya arayan aile üyelerimin korkusunu hissettim. bende çadırımı ekipmanımı toplayıp sırtıma atıp bir taksi aramaya kordona tekrar indim saat on iki buçuktu. otogara giderkene yol kenarında gördüğüm atm kuyruğu ve insanların tatil beldelerini terk edilişlerini, korkularını unutamıyorum.
o geceyi unutamıyorum. kötü bir geceydi. araba bulamayıp orda tekrar karşılaştığım camp yerindeki çocuklarla bir otobüs tutup balıkesir merkeze ancak geldik. balıkesir e geldiğimizden saat üç civarıydı. sırtımızda bir hayatla otogara yürürken karşılaştığım insan seline, atılan sloganlar beni hayret etmişti. şarjım bitttiği için kimseden haberim yoktu. ertesi gün öğlen eve gelmiştim. ondan sonra üç yıl boyunca hiç istanbul’dan ayrılmadım.

yaa ben de diyorum ki bugün sözlükteki bu kaliteli ve güzel hava nereden geliyor.
meğerse mahlassızım nickli yazarımız geri dönmüş sayın seyirciler.
çok iyi yapmıştır, lütfen bir daha gitmesindir.
son olarak daaa hoşgelmiştir.*

kendi adıma özür dilediğim çocuktur. geçenlerde twitter'da bir sınav kağıdı paylaşılmıştı: öğretmenin sorduğu hayaliniz ne sorusuna "babamın iş bulması, borçlarını ödemesi" yazılmış. dünya en azından çocuklar için eşit olmalıydı. böyle bir dünya kurmak mümkündü yalnız yapamadık, yapacak gibi de değiliz.

idrar kesesi olarak da adlandırılır , idrar çıkmadan önce burada depolanır.

2400 karma puanım olmasına karşın tek bir kafa store ürünü almamam.

doom günüsü kutlu olasıca kıvırcık kızım. iyi ki doğmuşsun, çok güzel günlerin olsun. *

hayatımda çok saçmalık gördüm de, bu kadarını da görmemiştim. darısı atatürk ve ismet inönü hakkında iki ayyaş diyebilen, eline geçen her fırsatta cumhuriyetin kurucu kadrolarına saldıran, tarihçilik adı altında kokuşmuş hayal güçleriyle propaganda yapmaya çalışan yaratıklara hürmet gösterenlerin başına.

yazılarını paylaşımlarını ilgiyle takip ettiğim değerli bir yazar. ayrıca mahlası kulağa hoş geliyor. beğenileri için de teşekkür ederim.

ne yapsınlar avrupayı gösterseler insanların ne diyeceğini biliyorlar o yüzden afrikayı gösterip halinize şükredin demeye getiriyorlar. bence biz millet olarak daha kaliteli bir hayatı hakediyoruz, yanlış anlamayın şükretmeyin demiyorum ama daha iyi bir seçenek varken niye kötüsünü yaşayıp şükredelim daha iyisini elde edersek belki hem kendimize hem de başkalarına daha fazla yararımız olur. o yüzden bu fakirlik edebiyatını bırakıp bu bizim imtihanımız demeyi bırakmalı daha fazla çalışmalı daha fazla bilim ve teknoloji üretmeliyiz.

asıl adı google scholar olan, aranılan alanlardaki akademik yazıların yani makalelerin bulunabileceği arama motoru.

ingilizcesi " the elephant in the room" olan deyim aslında herkesin bildiği ama gerek toplumsal tabular gerek de başka konular yüzünden kimsenin konuşmaya yanaşmadığı, çekindiği şeyler için kullanılır. örnek verecek olursak seks türk milletinin tabusudur özellikle muhafazakar ailelerde. çocuk yapan bir çiftle konuşurken nasıl seviştiklerini soramazsınız, çocuk yapmak için sevişmiş olmaları gerektiğini bilirsiniz ama bu bir tabu yani odadaki fil olmuştur herkesin toplumun belirlediği ahlak çerçevesinde görmezden gelip yok saydığı şeylerden biri.

varoluşçuluk yada egzistansiyalizm'in içinden çıkamayan büyük düşünür.

bir şeyi yapamayacak gibi kendimizi hissettiğimiz an ile "ya ben bu işin üstesinden gelirim " dediğimiz an arasındaki tek fark, o anda kendimizi iyi hissediyor oluşumuz aslında çünkü baktığımızda koşullarda değişen bir şey olmasa da insan, kendini iyi hissettiğinde daha cesur oluyor. o zaman "kendini sürekli iyi hisset, sürekli her şeyin üstesinden gel, öyle saçma şey olur mu" diyebilirsiniz. bir kere insanın kendini sürekli iyi hissetmesi mümkün değil, bir de kendini tanımak da bir süreç.. zamanla neyi yapıp neyi yapamayacağını çözmek de bir süreç.. mesela ben asla araba kullanamam çünkü küçükken bir gözümün görme yetisini kaybettim, o yüzden asla kendime güvenemem, şimdi kalkıp da bugün kendimi harika hissediyorum, gidip biraz araba kullanayım diyemem. niye mi bunları anlattım? aslında harekete geçmemizi belirleyen ilk şey duygular bence.. ama sonrasında mantığı devreye sokup kendini tanıyor olmak, neyi yapıp neyi yapamayacağına dair farkındalık geliştirmek ve karar almakla süreç tamamlanıyor diye düşünüyorum.

sözlükte 1 2 pagrafla açıklanamayacak bir konudur. kısaca demem gerekirse her makro molekül ihtiyaç kadar alınmalıdır. ihtiyaçtan fazla alınan her şey vücudumuzu olumsuz etkiler.
doymuş sağlar kötü kolesterolü arttırırken, iyi kolesterolü azaltır. herkesin dilinde olan tereyağı da doymuş bir yağdır. yok çok sağlıklı, yok köyden organik falan denir. sağlığınız, özellikle kalp ve damar sağlığınız için tereyağı gibi besinleri çok tüketmeyiniz.

insanların cinsel tercihi ne olursa olsun benim gözümde farklı ama aynıyız. bundandır ki evlat edinmelerine karşı olabilmem mümkün değil. ülkemizde böyle örneklerin olmasını isterim ki normal olduğu anlaşılsın.

keşke susmasaydım.*