son nefesimi vereceğim an " güzel bir hayat yaşadım, yakınlarıma ise sevgiyle hatırlayacakları güzel anılar bıraktım." diyebilmek.

problem şuradan kaynaklanıyor güzel kardeşim, iyi kötü okuyan, yazan bireylerin çoğunluğu mevcut hükümeti desteklemiyor. bana oy oranlarıyla gelme, çünkü mevcut iktidarı destekleyenlerin bir çoğu bu tarz platformlarda yazmıyor. cahil demiyorum ya da küçümsemek için söylemiyorum. kendi çevremden destekleyenleri toplu olarak düşündüğümde hiç biri bir sözlükte yazacak insanlar değil. hem yaş hem yaşantı olarak. yoksa akıllı insanlar da var, neyse. diğer sıkıntılı durum da şu ki sizin akp yi desteklemeyen herkesi chp li yapan hastalıklı zihniyetiniz. kutuplaştırma olayı o kadar işlemiş ki hücrelerinize herhangi birini bir zümreye yaftalamadan muhatap alamıyorsunuz. sizin bir suçunuz yok. örnek aldıklarınız da aynı yolu izliyor. nitekim canını çok sıkma, arka bahçe falan değil burası. rahat ol, düşüncelerini istediğin gibi yaz, eleştiriye açık ol.

bence her meslek grubunun illaki faydası dokunur ya, hiçbir meslek grubu bu sınıflandırmanın içinde değildir.

işte benim başlığım, işte benim dramım. alın şipşaklı, şapşikli rütbemi, karmalarımla birlikte dağıtın nolur. böyle rütbe olmaz olsun. püh. daha da bir şey istemiyom.

ekleme: dram bitti, mutlu son.

tartarus emeğin için teşekkürler. kendi profil resmimi görünce bir duygulanmadım değil. turuncu renk portakallı kafa çadırı (sözlüğü)temsil ediyor benim için. kuzey ışıklarına bakmak için kamp kurdum buraya. ışıklarınız daim olsun...

(bkz: didier drogba)

şayet görürseniz arpa şehriye koyun pencerenizin önüne, kısa sürede alışacaklardır. kumrular ile serçeleri bu şekilde alıştırdım.

şahsen kapanmayan gönül yaraları ile .

hayatım düşüncelerimi aktaracak hayallerimi yaşayacak kadar uzun olmayabilir yolda yürürken birinin hedefi olabilirim,yanlış zamanda yanlış yerde olduğum için beni öldürebilir.otobüste tek başıma kalırım, şoför aklım karıştı şeytana uydum diye ifade verebilir. hayır dediğim için istemediğim için bile öldürülebilirim. yolda yürürken aniden yüzüme kezzap atılabilir. okulda öğretmenlerim bile buna sebep olabilir.tırnaklarımda dna kalma sebebine karşılık ellerim bile kesilebilir.tek anlık heveslere isteklere ömrüm alınabilir,hayallerim çalınabilir,bir hiç yerine koyulabilirim. öldükten sonra arkamdan giyimime inancıma tercihlerime dil uzatılabilir. katilimin cezası hafifleyebilir bu yüzden son öldürdüğü kişi ben bile olmayabilirim.peki bunların önüne geçmek için sebebim var mı? hayır bence yok... bugün yaşıyorum hayattayım ve olanları kınamakla yetiniyorum.yarın benim için bir baskası bunları yapacak belki. kim bilir... lütfen birgün böyle birşey olursa beni de, bunları yazarken nefes aldığımı da aklınızdan çıkarmayın.unutmayın ki yarın ne olacağımız hiçbirimiz için kesin değil.

artık insanların çocuk sahibi olmak için de incelemelerden geçmesi gerekiyor dedirten olaydır.

biraz bakıştık bu güzelliklerle.

"hem bu dünyada öyle güzellikler var ki şu çiçeklere, ağaçlara bak onları koparıp ezip çiğnemek günah değil mi? dünyada sevgi denen bir şey var."

(bkz: uçan halı)
piknik sepetini hazırladık güzelce. bindik halımıza, havalandık şöyle, istikamet mesela italya olsun. vardık ve attık kendimizi şöyle roma'da yeşil bir parkın içinde. orada keyfimize keyif katarak döndük geri. sonra halımızı bir güzel silkeleyip rulo yaptıktan sonra koyduk yerine. ne güzel direksiyon, vites, gaz, pedal ile uğraşmak yok, lpg ya da benzin masrafı yok. alkol, ehliyet, ruhsat kontrolü de yok. tabi alkol muayenesi olmayınca çakırkeyfler orada istediği içkiyi de içer ve döner.
uçan halıdan daha güzel vasıta düşünülebilir mi? teknolojinin yetişemediği ve masallarda kalan bir ütopya. gerçekleşse belki halı kadar fiyatları da uçacaktı.

dünya doyumluk değil tadımlıktır. doyamıyorum dese anlarım, illaki tadı kalmıştır damağında bir şeylerin.

ben haklı olan her eleştiriyi kabul ediyorum. objektif görüşe saygım sonsuz.

otobüsteki son oksijen tükenene kadar yolcu almaya devam eden şofördür bence bu.
arkalara doğru ilerleyelim ve boşlukları dolduralım derken ağzının ortasına pıtıklamak gerekir. pandemi sonrası biraz değişti tabi, keşke genele yayabilsek bunu.

ağlarken kendi göz yaşını silmek..

çoğu bebenin yaptığı oyun dekor ve sahnelerinden biridir.
elektronik eşya kolileri ve dev poşetlerle ev içinde seyahat de diğer iki favorimdi...