babaannenin kullandığı mükemmel sözler

oğlum derdi, bir insanın sıfatına bakacaksın derdi.
yüzünde bir sıfat var mı? sıfatı ne?

yani tasvir. yüzüne bakıp ne tasvirliyorsun?

bakın bu kolay kolay şaşmaz. bir insanın sıfatından çoğu zaman doğru yola varırsınız.

* * *

-babaannenin bu kadar çok sözü var mıydı? hepsini nasıl hatırlayabiliyorsun?

81 veya 80 yılı olması lazım, rahmetli durmuş dedem bir kalp krizi geçiriyor ve kurtarılamıyor. babannem o günden itibaren vefat ettiği şundan kısa geçmişe kadar hep duldu ve evinde çoluk çocukları evlenip gittikten sonra * hep tek yaşadı.

babannemi çok ziyaret ettim. hep konuşurduk ve bana para da verirdi. membank'ını açıp. bazen babaanemde kalırdım.

mesela ben rahmetli mücella teyzemde daha fazla kalmışımdır ama ondan hiç atıf etmem. çünkü babannem ne derse çıkardı ve ne diyorsa biz tutardık.

vefat etti. sözleri bana kâr kaldı. ve halen hepsi aktif.

babaanne değil de anneanne sözü vereyim. kalabalık bir ortamda sürekli kendisini azarlayan dedeme hitaben:

“galebelikte* bağırıp çağırıyon ama tenhada da kurban oluyon.”

*

sevdiği, onayladığı iyi insanlar için kullanırdı:
"yel değmesin yüreğine.."
çok şiirsi değil mi sizce de.. para pul mal mülk makam zenginlik vs değil dilediği.. daha ince, insanca kadınca bir duyarlık.. demekki hepsinden önemli görüyordu bir insanın 'yüreğine yel değmemesi' halini. halâ hatırladıkça burkulur yüreğim..

babaanne ne yeniyor mu?
hiç babaannemi tanımadım. nazikom(kız kardeşi)'a tüm çocuk sinsiliğimle, asla hatırlamıyorum, sen benim nenem ol demişim. kocası yusuf dedem de dedem oldu bir anda. öyle ki kamerasını elime verip vasiyetimi çek diye kendine kazdığı mezarda çeşitli pozlar ve vasiyatnamesini vermişti. allah belanı.* hollanda'da yaşayan oğlu ekber abiye hiçbir şey bırakmamıştı. bana da bir şey bırakmadı ama hep beni atakule'deki joyland'e götürmüştü. kaç kere. ekber abi(benden 20 yaş falan büyük) videoda güldüğüm için bana hala gıcık. ama komikti. yusuf dedem bile videoda "gülme kız" diyordu bir yerde.

üniversiteye başlamadan hemen önce yanına uğradım. türk kahvesi eşliğinde hâlâ kulaklarıma küpe olmuş, hiç unutamayacağım sözler dudağından çıkıverdi;

“ ne kadar az yer, içer, kitap okursan; tiyatroya, dansa, meyhaneye ne kadar az gidersen; ne kadar az düşünür, sever, kuram yaratır, şarkı söyler, resim ve eskrim yaparsan, o kadar fazla sermaye biriktirirsin. hazinen öyle büyür ki ne böcekler ne de toprak onu yok edemez. ne kadar az kendin olursan, o kadar çoğa sahip olursun; kendi hayatını daha az yaşadıkça, yabancılaşmış hayatını uzaklaşmış varlığını o kadar çok yaşarsın.”

ışıklar içinde uyu…