bakir olduğu için bir sözlük kadını tarafından zorbalanmak

her şey entryme gelen bir mesajla başlamıştı;

"güçlü bir klavyen var, kıvrımlı bir beyin erkekte en sevdiğim organdır"

tüylerimi diken diken eden bu mesajla birlikte mesajlaşmaya başladık. sohbet beklediğimden daha iyi ilerliyordu. ironiye bayılıyordu. yeri geldi felsefe konuştuk, yeri geldi hollanda altın çağı ressamlarından bahsettik, birbirimize romantik dönem bestelerinden gönderip kur yapmaya bile başlamıştık. gülücükler, emojiler, hatta bir keresinde "seninle konuşmak beni rahatlatıyor" bile demişti. çok heyecanlanmıştım, ilk defa birisi beni fiziksel özelliklerim için değil cümlelerim ve düşüncelerim için beğenmişti. sohbet ilerledikçe aramızdaki sınırlar türkiye'nin suriye sınırı gibi ortadan kalkmaya başlamıştı. gecenin sonunda aldığım cesaretle ben ona 'çamur zıpzıpım' diye hitap ederken o da bana 'yastık suratlım' diye hitap etmeye başlamıştı.

gece yarısını çoktan geçmişti saat, konuşmanın bir yerinde "zeka benim için en büyük afrodizyaktır" gibi bir cümle kurdu. ben de düşündüm, benim de iq idare eder. hem 30 küsur yıldır biriktirdiğim bir takım duygusal derinlik de var bünyede. olur be bu iş dedim. hadi oğlum bir cesaret diye gayret edip daha önce hiçbir kadınla birlikte olmadığımı ama ondan çok hoşlandığımı belirten bir yazı yazdım. o ana kadar her mesajıma ortalama 27 saniyede cevap veren çamur zıpzıpım o mesajdan sonra 2 saat boyunca cevap yazmadı. uzun bekleyişin ardından cevap gelmişti ama çok baştan savmaydı:

"aaa, gerçekten mi? şaşırdım açıkçası..."

utanmıştım ama belli de etmemeye çalışıyordum.

" yani birkaç kişiyle öpüştüğüm oldu ama daha ileriye gitmedim hiç. doğru kişiyi bekledim sanırım."

mesajların arası gitgide açılıyordu, sürekli sayfayı yenilemekten şarjım yüzde üç kalmıştı. sonunda yazdı:

"bilemiyorum yani, bu yaşta hâlâ tık yoksa ve sıfırsan... bilmiyorum ya..."

o cümle ruhuma öyle bir saplandı ki sanki ilkokulda arka sırada otururken altına doldurduğu için anlaşılmasın diye hiçbir teneffüste arkadaşlarıyla oynamak için dışarıya çıkamayan masum bir çocuğun sırasına çakılıp kaldığı gibi kalmıştım yatağımda. senin için değişirim diyemedim, nasıl değiştirecektim ki durumu. bu yaştan sonra gidemezdim öyle yerlere. ne derlerdi sonra arkamdan. benim de bir gururum var. ne kadar hoşlanmış olsam da sadece üzgün surat koyup gönderdim mesajı. bir daha hiçbir mesaj gelmedi çamur zıpzıpımdan. geceleri hâlâ 'bakirlik bir mahkumiyet sebebi olamaz' diye çığlıklar atarak uyanıyorum kabuslarımdan. bazen düşürüyorum da belki de o itirafta hiç bulunmamalıydım. o gece bir kadına ilk kez tamamen açtım kendimi, ve öğrendim ki dürüstlük enayiliktir.

yalan ve komik de değil.

(bkz: yine seks hikayesi mi yazıyorsun feridun abi)

kalbimi acıtan üzünçlü olay.
üzülme kardeşim.
kimseye muhtaç değilsin.
temu’da güzel şişme bebekler var.

bu bakirlik muhabbeti hiç gündemden düşmüyor hacılar..
sözlükteki bakir erkeklerin bakir olduklarını gizleme ihtiyacı duymamalarını her ne kadar takdir etsem de artık bu muhabbetin fazla uzadığını söylemek istiyorum..
kimse kimseyi bakirliğinden vuramaz. yok öyle bir şey. kompleks filan yapmayın.

ecnebiler ''man maker'' gibi bir tanımlama bulmuş, nedir efendim bu ''man maker''

bir oğlan çocuğunu alıp ilk cinsel birleşimini yaşatarak artık onu gerçek bir erkek yapan hanımefendilere söylenir. bit tittle'dır.

bu hikayede geçen kadın kişisi bu ululardan ulu yücelerden yüce ünvanı elinin tersiyle itmiştir. üzülmesi gereken kişidir.

ben 23+ yaşında bir erkek açık yüreklilikle bakir olduğunu söyleyince ona saygı duyuyorum. ne kadar kendisiyle barışık korkusuz biri diyorum kendime. çünkü bu devirde her erkek seks tanrısı günde 5 kızı yatağa atıyor. bütün kızlar peşinde falan. aslen abazan bunlar aslında, bakirim diyen değil.

bu arkadaşa asıl saygı duyma sebebim şu ama: internette orda burda kadınlar bakir erkekleri çok örseliyor. bakir erkeklerden korkarım, ardıma bakmadan kaçarım falan diyorlar. yargılamıyorum bu arada kırıcı bi üslup olsa da bi noktada haklı tarafları var. 30 yaşında bakir olmak dini nedenlerin yoksa çok anormal bir şey. bir sorununun olması lazım.

ama bu cesur arkadaş kimseyi s.klemiyor ve "bakirim arkadaşlar ben" diyor. ilan ediyor herkese. "benim hakkımda ne düşündüğünüz önemli değil" diyor aslında bi nevi. "ben kendimi biliyorum."

helal olsun.