başka evde yenen kuru ekmeğin daha güzel gelmesi

çocukken hepimizin* başına gelen his. aynı marka peynir bile bir başkasının evindeki kahvaltıda daha lezzetli gelir. örneğin benim kızım da evde yemediği şeyleri başkasının evinde 5 gün aç bırakmışım gibi yiyebiliyor.

bir anımı anlatayım madem. emine çelebi'den hatıratname. bir gün hiç tanımadığım bir eve misafirliğe gittik. evde bir sürü şey yapmışlar. ama bir tane milföyde takılı kaldım. sonuçta milföy nedir? her yerde satılan donuk bir hamur. ama öyle değil. o ortamda yediğim için ve başka koşullar da tetiklediği için dünyanın en güzel milföyü benim için oydu. üzerinden 20 yıldan fazla geçmesine rağmen (yoksa 30 mu) o milföyü unutamıyorum. şimdi bunu niye anlattın diyebilirsiniz? bilmiyorum aklıma geldi anlattım. kuru ekmekle başladığım düşünme sürecim bizi her yere götürebilir. birazdan çay nasıl demlenir adlı bir konferans konuşması da yapabilirim. yeter ayol.

o evde misafir olduğumuz için özel hissettiriyorlar, üstelik o kuru ekmek de özel bir sunumla önümüze geliyor, öyle evdeki gibi tabaksız, masa üstünde yenmiyor. ondan olsa gerek.

bu işten bi kez ağzım yandığı için artık bana daha güzel gelmiyor arkadaşlar.

anneciğim hepimizin annesi gibi gerçekten çok hamarat bi kadındır ve sağolsun küçüklüğümüzden beri envaiçeşit pastayı böreği yapar üşenmeden. birgün bir misafirlikte çikolatalı ıslak kek vardı, ev sahibi abla da "bi tane daha alır mısın vientocuğum?" dedi. benim de hoşuma gittiği için "alırım" dedim. meğer bu 10 kusurlu hareketten biriymiş, ben nereden bileyim... eve geldik annem "viento ben daha geçen gün yaptım aynı kekten, yemedin annecim" ile bir girdi mevzuya, size yaranılmaz, saçını süpürge etsen az, elalem de sanacak ki hiçbir şey yapmıyoruz, hayır yani neyiniz eksik falan beni bi güzel haşladı. o gün bugündür misafirlikte ikinci tabakları istemiyorum.

yeri uçmağ olası anannem efsane pilav ve sarma yapardı, ne zaman ki bi yere gittiğimizde evde bir tencere yiyebildildiğim bu yemekler tencere ile önüme gelmediği için çok leziz gelirdi. güzel kalpli anannem de bunu anladığı için ertesi güne misafirlikte ne yenmişse pişirip tencereyle önüme koyardı. ziko tabaksız kazandan ye emi oğlum derdi bir de. *