emine pir zola yazar profili

bu başlık bana tanıdık geldi. ben ufak bir çocukkene... (siper alın gençler, emine nene yine anı anlatacak)

neyse efendim. nerede kalmıştık? * ben ufak bir kız çocuğu idim. iman tahtam inanç ile doluydu ve her ezan sesinde duygulanır gözlerim dolardı. büyüyünce ben de ezan okuyacağım gibi bir hayal edinmiştim. ne var canım, herkes astronot olacak değil! velhâsılıkelâm hayallerimiz allah'ın benim müezzin olmama çok karşı olmasını öğrenmemle yıkıldı. müezzin olmak isterken birden kendimi içine ateistlik tohumları ekilmiş burnu sümüklü bir kız çocuğu olarak buldum. çok kırdın kalbimi allah efendi. buna kul hakkı derler.

çocukken hepimizin* başına gelen his. aynı marka peynir bile bir başkasının evindeki kahvaltıda daha lezzetli gelir. örneğin benim kızım da evde yemediği şeyleri başkasının evinde 5 gün aç bırakmışım gibi yiyebiliyor.

bir anımı anlatayım madem. emine çelebi'den hatıratname. bir gün hiç tanımadığım bir eve misafirliğe gittik. evde bir sürü şey yapmışlar. ama bir tane milföyde takılı kaldım. sonuçta milföy nedir? her yerde satılan donuk bir hamur. ama öyle değil. o ortamda yediğim için ve başka koşullar da tetiklediği için dünyanın en güzel milföyü benim için oydu. üzerinden 20 yıldan fazla geçmesine rağmen (yoksa 30 mu) o milföyü unutamıyorum. şimdi bunu niye anlattın diyebilirsiniz? bilmiyorum aklıma geldi anlattım. kuru ekmekle başladığım düşünme sürecim bizi her yere götürebilir. birazdan çay nasıl demlenir adlı bir konferans konuşması da yapabilirim. yeter ayol.

kafama sıkacaktım. çok az kalmıştı.

güzellik görecelidir ama bilmiyorum. bilemiyorum.

geçen bir konu hakkında konuşurken dışarısı taş gibi hatunlarla dolu dedim. o iş öyle değil diyor. her şey görüntüyle ilgili değilmiş de bilmem ne, dırdır da dırdır. şu an düşünürken fark ettim ki işi gücü bırakıp bana dünyanın en taş hatunu sensin dememiş. ulan! sen ha! bir de filozof gibi açıklamalar yaparsın ha! sen şimdi naneyi yemedin mi? akşama kavga çıkarayım da gör.

yürürken paçalarımdan mübareklik aktığından ölünce emine ana türbesi olsa bana ne fayda dedim ve yaşarken kendimden faydalanmaya karar verdim. bir dileğim ve arzum varsa hemen ayna karşısına geçiyorum ve ey mübarek anacım sen bana akıl ver, sabır ver, bana yol göster diye dua ediyorum. o da yine ne yaptın acaba bakışıyla beni süzüyor. kendisi benden çok bunalmış bir durumda. ama yürüyen türbe olmak kolay değil. gel kız öpeyim seni. pazardan sana ince biber alacağım, kızartır yeriz. bizim o işi halledelim.

iyi bir kısır, sarma, yumuşak bir poğaça, tarçınlı kurabiye, ıslak kek, sigara böreği, mercimek köftesi, patates salatası.

yeterli, teşekkür ederim. biri de çayımı tazelesin.

kendisi corridos adası'nın kraliçesidir. adını ada halkı permanların taptığı tanrıça ferrania'dan alır. bu halkın kadınları matematik öğrenir ve özel bir eğitim görürler. erkekleri ise ağır işlere koşulur. on dört yılda yapılan bir şölende kadınlar matematik olimpiyatlarına katılır ve birinci olan kraliçe olur. ferrania ise iki kere kraliçe olmuştur. kraliçeliği adaya dışarıdan gelen bir adamın meydan okuması yüzünden son bulmuştur. gururu ile görevini terk etmiştir. var olsun.


ferrania tamamen bir hayal ürünü olup oğuz atay'ın tutunamayanlar kitabında geçer.

bunlardan birini dövememek içimde kaldı. geçen gün kolyemin ucuna takmak için harf bakıyordum. zaten uzun zamandır arıyordum ama beğendiğim bir şey bulamadım. gümüş istedim ama baktım olmayacak altına yöneldim. o sırada bir de pırlantalara bakayım diyerek birinden içeri girdim. sanki üzerimizden fakirlik akıyormuş gibi bir tavırlar. adamın yüz ifadesi sen bunu alamazsın der gibi bakıyor. zaten getirdiği e harfi de domestos mikrobuna benziyordu. sinir olarak çıktım. az ileride kuyumcuya gidip şen şakrak bir hanımla* sohbet ederek parayı altına gömdüm. oh, sefam olsun. sen de bok ye pırlantacı.

bazıları bu işi yapmasın.

ojelerimle bakışır iken yaşadığım zor durum. insanın içinden bıyıklarını burarak
bugün!
ne!
süre!
ceğiz!?
demek geliyor. baruthane emine'si oluyorum durduk yere. sinir bastı. üf.

bir kadının güzelliğinin bir erkeğe bağlı olduğunu sadece bir erkek beyni düşünür. başlık erkek eli değmiş gibi.

beşikten mezara her zaman dünyanın en güzeli olacağız bacılarımla. erkekler de eşeğin kuyruğunu yesin.

muşmulettin amca çok haklı.

kocamın hakkından gelince içimden hep bunu söylerim. o da sanıyor ki biz dünyanın en masumuyuz. biz* sopamızı saklar öyle haşat ederiz adamı. bende bu çene varken zaten sopaya ihtiyaç da duymam. ne kadar muhteşem bir kadınım. canım kendim

dün ethem dede beni görmezden geldiği için gece rüyamda onunla oynamayı düşündüğüm oyun. uyumadan önce ona rencide edici laflar hazırladım ve cesareti varsa karşıma çıkmasını söyledim. gördük ki ethem dede küçücük bir kadının karşısına çıkmaktan bile çekiniyor. şimdi bazı insanlar neden rüyana çağırdın yiyorsa uyanıkken çağır diyebilir. arkadaşlar! ben dedeyi ancak rüyamda dövebilirim. kendimize gelelim.

tek başına asansörle yukarı çıkan patatestir. asansöre başka bir insan bindiğinde bu patates poşeti burada tek başına ne yapıyor diye sorgulayabilir. ama o nereden bilecek emine asansörden korktuğu için patatesi ağırlık olmasın diye önden gönderip merdivenleri çıktığını. burada kilit nokta patates yukarı çıkana kadar başka birinin asansöre binmemesini dua etmek. insanlar bir anlam veremiyor. onlar da haklı.

ne anlattığı belli olmayan ve bu kadar da rezil bir başlık olamaz. derhal sözlükten uçurulmayı talep ediyorum.

bugün evde nereye koyduğumu hatırlamadığım, buzdolabına bile bakıp bulamadığım, belki annem bir yerde görmüştür diyerek* kadını kabede hu derken arayıp yine de bir sonuç alamadığım çok gerekli olan bir şeyi artık umudumu kesmişken s*****im ateistiği diyerek ellerimi semaya açarak ondan yardım istediğim mübarek şahsın adıdır ethem dede. *

ethem dede çağrıma dönmedi ve gittikçe sinirleniyorum. birazdan tehdit aşamasına geçeceğiz.
sen aradığım şeyin yerini bana göstermezsen en koyu akplisin ethem dede
yiyorsa şimdi buldurma. hadi bakalım.

gemini beni eşeğin götüne benzettiği için onunla konuşmuyorum. chatgpt ile zaten aramız uzun zamandır bozuk. çünkü bana estetik yapıyor. sen hayırdır kardeş? sen kime şekil şükül yapıyon! 100 tane yaptıktan sonra galeride karşıma kaslarım çıktı. dur dedim yüzüm yok herhalde beni tanımayınca düzgün iş yapar. ve evet! yaptı. kaslarımla gurur duyuyorum. biz o 5 kiloluk dambılları boşuna almadık. herkes ayağını denk alsın. tek yumrukta devirebileceğim kimse yok. bin yumrukta affetmem.

büyük yazarlar ve bazı küçük yazarlar rüya günlüğü tutarmış. ben de dünya için küçük sözlük için kocaman bir yazar olduğum için bundan sonra rüyalarımı sözlüğe kayıt etmeye karar verdim. tarih yazacağız burada bre deyyuslar.* hazır ola geç!

rüyamda eski bir binanın çatısında sebze yetiştirmeye çalışıyorum. bina yüksek. ben yüksek binaları hiç sevmem. hem de eski, bak bak bak. yine de içimdeki köylü bir şeyleri var etmeye çalışıyor. rüyamda bile yaratım peşindeyim. ama dünya tamamen karasal iklime bürünmüş gibi, ekinlerim kuru ve zor büyüyorlar. domateslerim falan minnacık. öldü ölecekler. yine de büyük bir özen gösteriyorum onlara. sonra binanın tepesinde bir herif dolanıyor.* bir bakıyorum o da bir şeyler ekmiş. bir böğürtleni kafam kadar. bunlar nasıl bu kadar büyüdü diye soruyorum. o da demesin mi ben onları öldürmeye çalıştıkça onlar yaşamak için daha çok çaba harcayıp daha da büyüyorlar! ne! bitkiler bu kadar stres altında kaldığı için onlara çok üzüldüğümü hatırlıyorum. yine de hem üzgün olup hem de onun meyveleri daha büyük diye içimde bir kıskançlık hissettim. adil mi ulan bu? bok.

rüyanın daha çok iç sıkıcı detayı vardı ama uyandığımda sadece aklımda bu kalmış. yıllar sonra böyle böyle bir rüya görmüşüm var be demek için bunu not ettim. belki de bu ne y****k kürek bir rüya da diyebilirim. belli olmaz.

çok yorgunum. biraz dinlenmeliyim.