emine pir zola yazar profili

her gün patates kızartması nereye kadar dedim ve bugün bir çılgınlık yaparak brokoli yiyeceğim. az sonra. buharda pişmiş, limon ve yağla harmanlanmış üzerine sarımsaklı mayonez ve acı sos dökülmüş müthiş brokoliler beni bekliyor.

açıkçası bir tutam brokoli 70 lira olmasa her sabah yerim. * mesela neden biberin kilosu da 300 lira? çok dertliyim.


sana aşığım.

rte'nin arapları etkilemek için söylediği cümle.

bilirsiniz ki güç denilince akla ilk gelen insan kimdir? emine tabii ki. irade konusunda da çok güçlü olduğum için şu an kuytu köşelere sakladığım cipsleri, çocuk uyuduğu için onları yemenin tam zamanı olduğu halde yemiyorum. yaa, işte böyle bir irade. *

krem uzatılırken kremlenecek misin sorusunun halk ağzında söyleniş hali.

kremlin.*

belki de sadece insan sevmiyordur.

farkı hakkında bilgim yok. elhamdülillah ikisi de bize uğramaz.

bazı insanlar doğuştan öfkelidir. bunları ayrı bir yerde tutuyorum. lakin! bakın burası çokomelli! benim gibi peygamber sabrına sahip bir insanı delirtip sonra onu sinirli olmakla itham etmek,... işte bu insan onuruna aykırıdır. sizi sinirli olmakla suçlayan insanı alıp 5 gün kavurucu sıcağın altında bekletip sonra da halı çırpar gibi dövmeniz artık size haktır.

durduk yere niye sinirlendim şimdi. ilginç.

kocama aşık oluşum. koskoca emine sen git bir erkeğe aşık ol. hiç yakışmadı. kendimi kınıyorum.

özür dilerim ama ben ismail için bir sigara yakmak istiyorum. * güldüm ama üzüldüm de.

tam benim yapacağım türden bir mallık.

fanlarım çok iyi bilir ki kızartma benim hassas noktamdır. patates kızartması daha çıtır olsun ve her sabah onu hazırlamakla uğraşmayayım diye bir sürü patatesi doğrayıp büyük bir kapaklı saklama kabının içinde suyla beraber dolaba koyuyorum.

bu başlık bana tanıdık geldi. ben ufak bir çocukkene... (siper alın gençler, emine nene yine anı anlatacak)

neyse efendim. nerede kalmıştık? * ben ufak bir kız çocuğu idim. iman tahtam inanç ile doluydu ve her ezan sesinde duygulanır gözlerim dolardı. büyüyünce ben de ezan okuyacağım gibi bir hayal edinmiştim. ne var canım, herkes astronot olacak değil! velhâsılıkelâm hayallerimiz allah'ın benim müezzin olmama çok karşı olmasını öğrenmemle yıkıldı. müezzin olmak isterken birden kendimi içine ateistlik tohumları ekilmiş burnu sümüklü bir kız çocuğu olarak buldum. çok kırdın kalbimi allah efendi. buna kul hakkı derler.

çocukken hepimizin* başına gelen his. aynı marka peynir bile bir başkasının evindeki kahvaltıda daha lezzetli gelir. örneğin benim kızım da evde yemediği şeyleri başkasının evinde 5 gün aç bırakmışım gibi yiyebiliyor.

bir anımı anlatayım madem. emine çelebi'den hatıratname. bir gün hiç tanımadığım bir eve misafirliğe gittik. evde bir sürü şey yapmışlar. ama bir tane milföyde takılı kaldım. sonuçta milföy nedir? her yerde satılan donuk bir hamur. ama öyle değil. o ortamda yediğim için ve başka koşullar da tetiklediği için dünyanın en güzel milföyü benim için oydu. üzerinden 20 yıldan fazla geçmesine rağmen (yoksa 30 mu) o milföyü unutamıyorum. şimdi bunu niye anlattın diyebilirsiniz? bilmiyorum aklıma geldi anlattım. kuru ekmekle başladığım düşünme sürecim bizi her yere götürebilir. birazdan çay nasıl demlenir adlı bir konferans konuşması da yapabilirim. yeter ayol.

kafama sıkacaktım. çok az kalmıştı.

güzellik görecelidir ama bilmiyorum. bilemiyorum.

geçen bir konu hakkında konuşurken dışarısı taş gibi hatunlarla dolu dedim. o iş öyle değil diyor. her şey görüntüyle ilgili değilmiş de bilmem ne, dırdır da dırdır. şu an düşünürken fark ettim ki işi gücü bırakıp bana dünyanın en taş hatunu sensin dememiş. ulan! sen ha! bir de filozof gibi açıklamalar yaparsın ha! sen şimdi naneyi yemedin mi? akşama kavga çıkarayım da gör.

yürürken paçalarımdan mübareklik aktığından ölünce emine ana türbesi olsa bana ne fayda dedim ve yaşarken kendimden faydalanmaya karar verdim. bir dileğim ve arzum varsa hemen ayna karşısına geçiyorum ve ey mübarek anacım sen bana akıl ver, sabır ver, bana yol göster diye dua ediyorum. o da yine ne yaptın acaba bakışıyla beni süzüyor. kendisi benden çok bunalmış bir durumda. ama yürüyen türbe olmak kolay değil. gel kız öpeyim seni. pazardan sana ince biber alacağım, kızartır yeriz. bizim o işi halledelim.

iyi bir kısır, sarma, yumuşak bir poğaça, tarçınlı kurabiye, ıslak kek, sigara böreği, mercimek köftesi, patates salatası.

yeterli, teşekkür ederim. biri de çayımı tazelesin.

kendisi corridos adası'nın kraliçesidir. adını ada halkı permanların taptığı tanrıça ferrania'dan alır. bu halkın kadınları matematik öğrenir ve özel bir eğitim görürler. erkekleri ise ağır işlere koşulur. on dört yılda yapılan bir şölende kadınlar matematik olimpiyatlarına katılır ve birinci olan kraliçe olur. ferrania ise iki kere kraliçe olmuştur. kraliçeliği adaya dışarıdan gelen bir adamın meydan okuması yüzünden son bulmuştur. gururu ile görevini terk etmiştir. var olsun.


ferrania tamamen bir hayal ürünü olup oğuz atay'ın tutunamayanlar kitabında geçer.

bunlardan birini dövememek içimde kaldı. geçen gün kolyemin ucuna takmak için harf bakıyordum. zaten uzun zamandır arıyordum ama beğendiğim bir şey bulamadım. gümüş istedim ama baktım olmayacak altına yöneldim. o sırada bir de pırlantalara bakayım diyerek birinden içeri girdim. sanki üzerimizden fakirlik akıyormuş gibi bir tavırlar. adamın yüz ifadesi sen bunu alamazsın der gibi bakıyor. zaten getirdiği e harfi de domestos mikrobuna benziyordu. sinir olarak çıktım. az ileride kuyumcuya gidip şen şakrak bir hanımla* sohbet ederek parayı altına gömdüm. oh, sefam olsun. sen de bok ye pırlantacı.

bazıları bu işi yapmasın.