emine pir zola yazar profili

leopar desenli gömleğim ile yeterince eğlenceli olduğumu düşünüyorum.

haruki murakami tarafından yazılan 88 sayfalık bir hikaye. illüstrasyonlar da kat menschik elinden çıkma. onlar da kitaba ayrı bir lezzet katmış. çizimler hariç 68 sayfa kalıyor ve oldukça akıcı olduğu için bir oturuşta bitirebilirsiniz.

kitap on yedi gündür uyuyamayan bir kadını anlatıyor. bu uykusuzluk halinin en önemli nedeni var oluşunun gittikçe silinmesi ve bir robota dönüşmesi. kadının benliği isyan edip farklı bir şekilde de olsa ona yaşamda alan açıyor. kadın normal yaşam düzeninde her gün sabah kalkıp oğluna ve kocasına kahvaltı hazırlıyor, onlar gidince işleri yapıyor. öğlen yemeğe gelecek kocası için hazırlık yapıyor, o gidiyor tekrar akşam için bir şeyler pişiriyor. alışveriş ve küçük işler derken her gün aynı şekilde kendine vakit ayırmadan bir rutinin içine hapsoluyor. uyumadığı on yedi gece boyunca kendine vakit ayırıp sevdiği şeyleri yapıyor. anna karenina'yı üç kere okumak gibi. uykusuz kalmasına rağmen her gün daha iyi hissediyor, cildi güzelleşiyor, enerjisi hiç bitmiyor. çoğumuz uyumaya harcadığımız zaman yerine başka şeyler yapmayı tercih edebiliriz belki de. *

kitabın sonu çoğu insanı memnun etmese de ben çok sevdim. tam anlaşılmayan ve şimdi ne oldu sorusu sorduran kitaplar bana zevk veriyor. bir sürü seçenek oluşuyor kafamda. okuyunnn.

bu akşam sucuklu kaşarlı pide yaparken birini de yumurtalı yapayım dedim. dalgınlıkla yumurtayı pidenin içine koyup öyle fırına atmışım. * pide yumurtalı değil de haşlanmış yumurtalı pide oldu. kuruuuuuğğğ, boğazda takılı kalıyooooğğğrrrr. aman aman. iyi ki birini öyle yapayım demişim. diğerlerini kurtardık. (onu da ziyan etmedik tabii, yedim)

dünyanın en iyi limonlu kekini yaptım bu akşam. üfff, nerede benim şef şapkam? çabuk, çabuk.

şakayı anlamaya çalışırken şöyle oldum. ben bitmişim. yaşlanmışım. tabuta girme vaktim gelmiş. elveda.

uzun zaman önce yaşamıştır. toprağı bol olsun.

kişinin egosundan arınıp aciz bir varlık olduğunu kabul etmesi durumuna da bu harften yola çıkarak vavlanmak denir. teslimiyet güzeldir. *

görseli bulamadım o yüzden anlatacağım. (yordun beni google)

bir icat vardı. tübitak projesi gibi maşallah. gözyaşın yüzüne akıp seni rahatsız etmesin diye yağmur oluğu tarzı bir şey yapmışlar. onu görünce işte ihtiyacım olanın o olduğunu anlamıştım.

hayatın kaymıyor ama psikolojin yamuluyor diyebiliriz.

(bkz: ebeveyn olmanın dayanılmaz ağırlığı) *

iftar vaktine bir buçuk saat olmasına rağmen insanların pide kuyruğuna girmesi beni şok etti. bu ne istikrar yiğidolar. hem de bu soğukta. siz çıldırmışsınız.

samanyolu galaksisini ellersek ne olur? gibi sorulardır.

mantık dolu bir soru. çok çaresiz kalıyorum. zordayım.

aylık 300 bin lira sabit gelir ile dağ başında bir köy evinde yaşamak. ulan tamam, 100 bin de olur. çocukken daha azıyla dağ başında yaşıyorduk gerçi.

dağdan indim şehre, ruhum dağda kaldı. *

evime yakın ve büyük bir kütüphanenin eksikliğini çekiyorum. bir kitabı kütüphaneden almak için 100 lira yol parası vermem gerekiyorsa zaten satın alırım.

bu ülkede kütüphane sorunu var.

kadın bir şeye sinirlenmiş ve bu enerjisini atması gerekiyor. erkek kişisi sakin kalacak. evet sevgilim, haklısın karıcım gibi söylemlerle bir onay robotuna dönüşecek. bu kadınlara da yazık. adam mı dövelim kardeşim sokaktan çevirip, sen seçilmiş kişisin. kadın sinirini seninle atmayı seçmiş. iyi günde kötü günde lafı boşuna mı söylenmiş. ne demek ben ne yaptım ki diye sorgulamak? varsın işte.

yazık bu kadınlara, çok yazık.

allah'ım niyet ettim senin rızan için tanım girmeye.

annecim senin sesin ne kadar güzel. ?

dünya üzerindeki diğer tüm insanlık sesimin berbat olduğunu söyler. şarkı söylerken herkes nolur sus diye yalvarır. işte annene böyle hayran olacaksın. kızımız da olmasa ölmüşüz.

bir derdi olabilir. keyiflendim şimdi.

şans eseri denk geldiğim damak çatlatan, hangi gurme icat ettiyse her gün dualar ettiğim, bayıldığım bir cips. sadece bir markette gördüm. o günden sonra başka marketlere baktım yok. aa olmaz öyle şey. bu akşam sırf bunun için onu daha önce gördüğüm markete yürüdüm. o da ne? bir tanecik kalmasın mı? oysa ben stok yapacaktım. buna da şükür diyerek kasaya geçip öderken tee ötede bir alışveriş arabasının içinde lay's gördüm. uzaktan bile anladım onun olduğunu. çünkü paketin renk tonu tutuyordu. siz anlayamazsınız. 2 paket cipsim oldu ve dünyada benden mutlusu yok.

kaşar peyniri ve ızgara soğan çok uyumlu olmuş. müthiş ikili.