bayramda ilk hanımın tarafına gitmek

hanımcılık akaidinin gereğidir.

vaktiyle bir zat vardı.
evliydi. sükuneti severdi.
ramazan’ın ardından bayram geldiğinde eşi dedi ki:

“bu bayram ilk bizimkilere gidelim mi?”

adam içinden dedi:
“ya rab, bu bir sınavdır.
zira nefsim annemin dolmasında,
ruhum ise hanımımın huzurunda kalmak ister.”

o gece istihareye yattı.
rüyasında beyaz bir örtü,
üstünde zeytinyağlı sarma gördü.

sabah kalktı, eşinin elini öptü.

“ilk senin tarafına gidelim,” dedi.
“zira senin gönlünü almak, annemin böreğinden evladır.”

o gün ilk defa hanımın teyzesi “bu çocuk akıllı” dedi.
kaynanası içli köfteyi bir fazla koydu tabağa.

adam içinden şöyle dua etti:

“ya rabbi, bir bayram sabahı daha verdin.
eşim memnun, evim huzurlu…
annem yine kırılmadıysa, bu da senin lütfundur.”


kaynak:
ibn-i nefisü’l-mutfaki, “el-menakıbü’l-hanimiyye fi mevakıf’il-bayramiyyat”, cilt: 2, sayfa: 143,
bab: ziyaret-i evveliyyat ve rıza-i zevcat.

bayramda ilk hanımın tarafına giderseniz şu anki karınız büyük kavga çıkarır muhtemelen. siz en iyisi bayramda ilk, hanımın tarafına gidin

ben ikinci hanımın tarafına gidiyorum. malum o daha yeni.