bazen pazar arabalı bazen de brandalı lojman balkonları

bulunduğum muhitte ne vakit lojman görsem dikkatimi hızla çeken balkonlardır. bu balkonlar özellikle askerî lojmanlara aitse hepsinin biçimi, rengi, boyutu aynıdır. pek tabii, dahil oldukları apartmanlar da lojmanın mitoz bölünmüş hâli gibi tıpatıp aynıdır. bu aynılık insanı sıkmaz, ruhunu daraltmaz, bilakis geçmişe özlem duygumuzu pekiştirip bizi eskiye dönme isteğine iter. o balkonların kiminde muhtemelen 1980'lerde alınmış ve hâlâ işlevini yitirmemiş bir pazar arabası durur, kimindeyse masmavi bir branda. kiminde de çamaşırların güneşte tam bir biber gibi kurutulmasının amaçlandığı bir çamaşırlık...

sıradan yaşamın en net görülebileceği yerlerdir bu lojmanlar, apartmanları ve balkonları. fakirlik hissi de vermez zenginlik tadı da. içini buruk bir hüzün de kaplamaz o lojmanların tek tip balkonlarına şöyle bir bakarken, arap prensi gibi de kabarmazsın. sıradan, ortalama, günlüktür tüm o binaların içindeki hayatlar. nostalji deyince aklımıza belki 80'ler, 90'lar gelir. fakat 2000'lerin dahi zamanın hızlı akışına karışıp nostaljileştiği şu dönemin bence en esaslı temsilcileridir lojmanlar, apartmanları ve balkonları. gördüğün an 2026'dan koşar adım uzaklaştırır seni o göremediğin zaman makinesi. yıl kaç olursa olsun, o lojmana ayak bastığın an 2008'e döner. ayak basmak dahi fazla aslen. bakınca bile bir 2011 civarına gidersin. yıl kaç olursa olsun, güldür güldür oynamaz bu evlerde. çok güzel hareketler bunlar oynar. akşamki maçta hiçbir çocuk guendouzi'den kante'den gol beklemez. 2026'da dahi olsak o lojmanlarda o golü appiah atar, lugano atar, mehmet yozgatlı atar. whatsapplar, instagramlar birer facebook'a, msn'e dönüşür.

güneşin sarısı keskinleşir, kıyafetler sıradanlaşır, makyajlar kaybolur, saç tıraşları apaçileşir, rap gider pop gelir, şarkı klipleri bile her fotoğrafında dramatik anların ve dokunaklı sözlerin yazdığı birer slayt hâlindedir bu lojmanlarda, apartmanlarında ve balkonlarında. binaların dış cephe boyası soluk pembeleşmiştir. balkonların boyası daha koyu pembe seyretmekle birlikte binanın geneli 1960'lı yıllarda yapılmış, o günlerden beri varlığını sessizlikle korumaktadır. evet, sessizliktir lojman. kabulleniştir, iddiasızlıktır. bu kabulleniş sanmayın ki küslükten ve fark edilmemişliktendir. bu kabulleniş sadeliğin ve herkesliğin özgüvenini taşır bünyesinde.

eğer o lojmanın içindeysen hayat yavaşlar. durmaz belki ama sakin, yavaş ve ıssız işler bütün hayat trafiği. kalabalıklar içindeki yalnızlıktır lojmanlar, apartmanları ve bazen pazar arabalı, bazen brandalı, bazen başka ev eşyalı balkonları. hayatının merkezinin illa gürültü içermediğinin fizikî bir anlatısıdır. bir miktar geçmiş yaşamak isteyenlerin sığınağı ve ışınlayıcısıdır. hayat içinde hayattır o açık pembe lojmanlar, birbirinin karbon kopyası apartmanları ve az metrekareli dar balkonları.