beş dakika daha deyip iki buçuk saat uyumak

vurdum duymazlığın, aymazlığın son noktası. artık her şey için çok geçtir.

asla yapamadığım olay. tam tersine, bugün kalkmam gereken saatten 1 saat önce uyandım. o vakti uyuyarak geçirsem? yok. bünye streslere boğularak 1 saat boşluğa bakmayı seviyor.

gamsizlığın dibini yasayan insan davranisidir. yada işsizdir.

yaş alınca geçen bir durum.

bir üst seviyesi; beş dakika derken yıllardır uyuyan insanlarımız var. tamam ama alarm da bu kadar ertelenmez ki?

uyuyana 5 dk. gibi gelmektedir o 2,5 saat.

onu ben başka şeyler için yapıyorum .d

5 dakka daha demek yerine yataktan fırlarım

sabah kabusum.

kaç kere laf yedim o beş dakikadan vazgeçemedim.

mazeretim einstein'dan;
zaman görecelidir.

zaman göreceli bir kavramdır evet.. de bu kadar da deel yav.. (desek mi demesek mi..)

haftanın en az bir gününde yaşadığım elim olay. iki buçuk saat kadar olmasa da servisi kaçıracak kadar oluyor. ancak ilginçtir bunu erken * yattığım günlerde daha çok yaşıyorum. rutinimden daha geç yattığım günlerde en fazla o günü uykusuz geçiriyorum. bu da sanırım daha geç yattığım günlerde sabah geç kalkma korkusuyla beraber gelen oto kontrol mekanizmasının devreye girmesi. ilginç bir paradoks.