bir anneye verilecek öğütler

senin çocuğun dünyadaki herhangi bir çocuktan daha kıymetli değil.
atomu filan da parçalamayacak.
akademik başarısı değil ahlaki başarısı onu yüksek mevkili insan yapacak.

çocuğunu çok sev. onu diğerleri ile kıyaslamaktan vazgeç. mecbur kalmadığın sürece onu küçük yaşta çok yalnız bırakma. yere düştüğünde başını kaldırdığında ilk seni görsün. yarasını öp "bak geçti" de. ve ondan "seni çok seviyorum" cümlesini esirgeme. böylece çocuk büyüdüğünde içinde yaralar açılmamış olacak.

prens veya prenses değil insan yetiştir. ayrıca çok korumacı davranarak çocuğa iyilik yapmıyorsun, bırak sorunlarla kendisi başa çıkmayı öğrensin.

lütfen çocuklarınıza şiddettin hiç bir zaman çözüm olmadığını, birey olmanın sorumluluklarını ve sevmenin gücünü öğretin.

lütfen evlatlarınızı bilinçli vatana millete faydalı biri olarak yetiştirin. onu bazı konularda kısıtlayın bazı konularda özgür bırakın. çocuk dediğimiz kavram çevresine göre kendini tanımlar yetiştirir. size bu öneriyi verme hakkını kendimde görmesemde naçizane öğüt vermek istedim. bilinçli bir evladınız olduğu zaman çok mutlu olacağınızdan eminim. derdim .

bir anneye ancak yine bir anne veya ehlinin verebileceği öğütlerdir. aksi durum bekar birinin evli birine vereceği öğütten farksızdır.

sevgiyle büyüt çocuğunu. sevgiyi öğret. ona kendini yalnız hissettirme hiçbir zaman. bu dünyada sevgisine gerçekten inandığı bir annesi olduğunu hissettir.

çocuğun bırak çocuk kalsın yetişkin gibi davranmasını,haddinden fazla verdiğin o sorumlulukları kaldırmasını bekleme. küfürün ve şiddetin her türlüsünden sakın çocuğunu. ve lütfen lütfen sokakta gördüğü o hayvanlarla sevgisini paylaşmasına engel olma.

aslında sadece bir anneye bir annenin öğüt vermesi gerektiği yanlış bir kanı.
çünkü hepimiz bir ananın evladıyız, hepimizin etrafında doğruları ve yanlışları ile bir çok anne var.
ve belki yanlışı yapan anne yaptığının farkında bile değildir.
bunun için bu başlık önemli.
bir anne ne yapmalı da daha güzel bir toplum yetiştirmeli?
bunun cevabını aradığımız bir başlık olsun.

ben buradan potansiyel her ebeveyn adayına seslenmek isterim. arkadaşlar baskıdandır öyle olması gerektiğini düşünmektendir çocuk yapmayınız. pls

siz baskıcı oldukça çocuklarınız potansiyel psikolojik rahatsızlık taşıyan bireylere dönüşüyor. hicbir çocuk sınavdan 100 almadı diye değersiz değildir, cezayı da hak etmez. hicbir çocuk sizin olmasını istediğiniz formda olmak zorunda değildir. sizden ayrı bir bireydir. kararları, hobileri, fobileri, istekleri vardır ve bunları hepsi kendi karakterinin parçasıdır. lütfen çocuğunuzu kendi karakterinize hapsedip orada buyutmeyin. bırakın hayal güçleri yön versin onlara.

nasıl bir çocuk yetiştirmek istiyorsan, öyle bir anne ol.

evladına başka insanları incitmemesini öğret.

beni bilmiyorum ama küçük kuzenim (11) "her derste başarılı olamayız" diye öğüt verirmiş.

anne, çocuğun dünyaya açılan penceresini bu yüzden çocuk yetistirirken perspektifinizi geniş tutun.

çocuğun senin malın değil.
onun özgürlük alanına zorla giremezsin.
hayır, annesi olsan da giremezsin.
her şeyden önce çocuk yetiştirmiyorsun, bir birey yetiştiriyorsun.
çocuğunun kendi zevkleri olacak, o da ilerleyen yaşlarda kendini bulmaya çalışacak. buna engel olma. senin istediğin hayatı bunu yaşamalısın diyerek atma önüne, onun hayallerinin önüne kendi hayallerini koymaya çalışma. erkek diye maviyi, kız diye pembeyi dayama mesela. bırak o yeşili seviyorsa yeşil olsun. ders,ders diye küçücükken başlayıp zorlamak yerine otur mesleklerden bahset mesela ama öyle benim yavrum doktor olacak, dünyayı kurtaracak da şöyle böyle diyerek değil. onunla sohbet et. kendi fikrini sun, onun fikrini de öğren. mesela doktor bir arkadaşından bahset, oralara gelmek için çok çalıştığını ama hak ettiğinden bahset. sorumluluk bilincini aşıla ama o fark etmeden. bunları yaparsan, bunları kazanırsın gibi. sonra ekleyiver ama avukatlar da çok çalışıyor bak, ne güzel. zaten hâkimi de sorar, pilotu da o çocuk sana. büyüdükçe kafasında tartar zaten x olmak istiyorum, yarın y olacağım diyebilir. neden olmasın de, elbette olabilirsin de. ama çocuk aklıyla kendini bir tutup hayır x ol deme. ona bir birey gibi hissettir. onu avucunda sıkma, hatta mümkün olduğunca açık bırak o avcu ama hiçbir zaman uzaktan göz etmeyi de unutma. (ona tanıdığın özgürlüğün, ona sunduğun imkanların ve duyduğun güvenin farkına varınca zaten kendisi avucunda durmak isteyecektir zaten. zorla eline almaya çalıştığın bir kuşu düşün, birde eline kendisi gelen bir kuşu.) daha doğrusu ona kendini göz etme imkanını ver, nasıl yapacağını öğret ne gözün arkada kalsın ne de sen çocuğunun boğazına yapışmış ol. bir sorunu olduğunda gelip sana anlatabilsin. "eyvah, annem kızacak! ne yapacağım?" diye yanmasın yavrucak. "ne yapmam gerektiğini anneme sormalıyım belki de." diyebilecek durumu olsun hep işin içinden çıkamadığında. ve her şeyden önemlisi. en en önemlisi onda yaralar açma. ailenin açtığı yaralar iyileşmiyor, kabuk bağlamıyor, bağlasa da en ufak şeyde tekrar daha da derinden kanıyor. çoğu ebeveyn çocukluk dönemine eğitim olarak yüklenip ergenlik döneminde çocuk ergen olduğu için ne yapsa yanlışı onda bulmaya başlıyor ve eğitim kısmını sanki çocuk almamak için direniyor gibi düşünüyor ama hayır asıl eğitim o zaman başlıyor. hatta hayattan almaya başlıyor çocuk eğitimi bu sefer. bir birey olmanın eğitimi bu, hayatta dik durmanın, acıların, ilklerin, en berbat dönemlerin. hayır çocuk ergen olduğu için zor gelmiyor. çocuk hayata adım attığı için, zor olduğu için zor. illaki destek olmayacaksanız bile çocuğunuzun aklı ermeye başladığı dönemden bu dönemin sonuna kadar olan süreçte yara bırakmayın. lütfen yapmayın bunu çocuğa. geçmiyor, silinmiyor izleri. bu dönemde karakter oluşur, içine işliyor. çocuğunun içine güzellik işle, mutluluk, huzur nakışla. huzursuzluk, hırçınlık, dolu dolu nefretle baş etmek zorunda bırakma çocuğu. insan olarak değerlerini ciğerine işle, nefes aldıkça değerli olduğunu bilsin. insan olduğu için. kızsa değerini işle, kız olduğu için. diğer kızlara, erkeklere nasıl davranmalı öğret. erkekse değerini işle, erkek olduğu için. kızlara, erkeklere, insanlara nasıl davranılır öğret. cinsiyet eşitliğini zorla da olsa sok kafasına! karşısındakine insan olduğu için saygı duymayı öğret. özellikle erkekse masumane bir kadın sevgisi işle yüreğine. birey olduğu için değerli hissettir çocuğunu. kız, erkek fark etmez. kendine yetebilen bir insan yetiştir. yemeğini de yapabilsin, kendine yetecek kadar temizliğini de. ekonomik gücünü eline alması gerektiğini anlamasını sağla. yarın bir gün birilerine muhtaç olmasın. erkekse canı bir şey istediğinde mutfağa gidip yapabilmekten aciz olmasın mesela. kızsa sevgilisinin ona karışabileceği sınırları bilsin. kendini aşanı kabul etmesin. dostluk nedir öğretin, anlatın. hiç sahip olamasa da- ki yüksek ihtimal bu - yine de bilsin. kültürlü bir çocuk yetiştirmeye çalıştırın. istediği "güzellikleri" imkanınız yettiğince verin ama her istediğini de değil. çocuğunuz yanınızda kendisi olabilsin. aksi halde çocuk evde de dışarıda olduğu gibi bir savunma kalkanıyla yaşamak zorunda kalıyor ve ona ulaşamamaktan yakınıyorsunuz. ve anneler, çocuğunuzu size değer verecek şekilde yetiştirin, size yardım etsin, ona yardım edin. aranızdaki mesafe o büyüdükçe artar büyük ihtimalle işte bunun olmaması için onun kalbini kendinize yakın tutmaya çalışın. eğer zorla varlığını yanında tutmaya çalışırsanız o kuş uçmayı öğrendiği an gözü dışarıda olur. ama kalbine ulaşırsanız ne kadar uzak olursa olsun çok yakın olursunuz. bütün yükü de sırtınıza almaya çalışmayın. tek başına çocuğun yükü kaldırılmaz. babası için de geçerli bu şeylerin hepsi. aslında ebeveynler için geçerli.
üzmeyin ulan çocuğunuzu!
tek üzülen sizmiş gibi de davranmayın.
acısını küçümsemeyin, yalnız kalmak istiyorsa bırak kalsın biraz. içinde halledip geri döner sana o çocuk mutlu hissettirirsen.karakteri biraz farklıysa kabul et. sen bu çocuğu kabul etmek zorundasın. sen istedin onu ama o seni istedi mi? böyle bir şansı var mıydı? farklı diye yargılama. onun çocuğuyla bunun çocuğuyla ilgilenme. kendi çocuğuna ver ilgini,sevgini, zamanını. ve yine unutma senin çocuğun özel ama bu atomu parçalayacağı, insanlığı kurtaracağı anlamına gelmiyor. o kendisi olduğu için özel. bunu anlayın, yapmak istediklerinde destek olun, olmuyorsanız bile asla köstek olmayın. yine sıkça yapılan bir şey daha sırf çocuğun diye sevme, onu kendisi olduğu için sev eğer yalnızca annesi olduğu için seni sevmesini istemiyorsan. o çocuk baktığında gurur duysun benim annem şöyle diye. hayır bu statü,maddiyat, güç değil. bazen annen misafir çocuğu hatalı olmasına rağmen sana kızdığında oldukça mutlu olursun çünkü bilirsin neden yaptığını. yüreği güzeldir, gurur duyarsın.
anneler güzeldir, özeldir ama çocuklarına yara olmasınlardır...

bu kadar fedakar olma biraz da kendini düşün...

sevgili anne: senin düşünebildiğin çoğu şeyi ben çoktan düşünmüş ve her senaryo için planımı yapmış oluyorum. lütfen endişelenmekten ve değiştiremeyeceğin şeyler için üzülmekten vazgeç.

fazla iyi niyetlisin çabuk harcarlar seni annemmm.

çocuğunda seninde yollarınız ayrı. sen anne olarak ona yol göster ama ne senin yoluna girsin ne sen onun yoluna gir. kendinide unutma çocuğunuda.