bir film klişesi yaz

bir çocuk koşar elinde gazetelerle yazıyor yazıyor diye. özellikle tarihi filmlerin en büyük klişesi.

korku filmlerinde seks yapan çiftlerden en az biri ölür. hiç şaşmaz.

seni hafta sonları kilise de göremiyorum john.

seri katillerin süt içmesi. trajik bir sahne öncesi bir meyvenin belirmesi ör. good father da portakal sahnesindeb sonra ya biri oluyor yada trajik bir olay oluyor.

senaryodaki saçmalığı oyuncuya söyletmek.

(bkz: benim oğlum sakattır)

iyi şeyler şerit halinde geçer kötü şeyler olunca film yavaşlar ve sahne başlar.

yani, olucem denilen adamin olmemesi ya.

önce şişkolar sonra gözlüklüler en başta da siyahiler ölürdü. şimdi woke akımı falan siyahiler biraz daha fazla yaşıyor.

eski dövüş filmlerindeki "önce dayak ye sonra döv" klişesi.

fakat pek mantık çerçevesinde de işlemiyor bu klişe. sıkıntı orada.

misal, geçenlerde van damme filmlerinden birinin dövüş sahnelerini izledim. van damme, yarım saat falan dayak yedi. hani dayak dediğim de öyle sıradan dayak değil. onun aldığı darbelerden sadece bir tekiyle komalık olacak bir ton adam var sokakta. neyse üstünden kamyon geçmişten farkı olmayan van damme o haliyle bir anda "gaza gelerek" rakibin ağzını burnunu kırdı. nakavt etti. gaza gelmek burada kilit nokta. zira eski dövüş filmlerinde bir karakterin gaza gelme butonuna basılırsa mezarda bile olsa kalkar döver herkesi. bu da böyle bir şey işte.

bu da böyle bir anımdır.
(van damme)

bir insan doğru anda doğru yerde olur ve hayatının aşkı ile tanışır, tanıştığı anda o kişinin 'o kişi' olduğunu anlar, birileri yolculuğa çıkar ve hiç bilmedikleri bir kasabada bir anda herkesin kendilerini kabullendiği, sevdiği geniş bir çevre edinir, atıl bir işletmeyi yeniler ve herkes bu anı bekliyordur, bam çok zengin olur. alınan tüm riskler tam da olması gerektiği gibi sonuçlanır. gösterilen emeğin her zaman karşılığı alınır.
ama mutlu son yoktur demek istiyorum. ya da hayatın bundan sonrası daima mutluluk evresi yoktur demek daha doğru olur. sadace biz hikayenin devamını görmedik.

romantik konulu filmlerde olaylar çok hızlı gelişiyorsa kahramanlarımızdan biri kesin hastadır ve ölecektir. hasta olmasa bile ölecektir.

maalesef şaşmadı bu zamana kadar film izlerken bunlardan biri ölecek tahminlerim.

"senin o beyaz kıçını tekmelemeden önce hemen buradan defolup gitsen iyi edersin adamım" repliği.

kalabalık olanlar inananlara kaybeder.

bir şeyden kaçarlarken, içlerinden biri yere düşer.
diğerine der ki 'beni bırak. sen kaç kurtul! ' hatta bu gerizekalı yerden kalkmaya bile çalışmaz.anında 'beni bırak sen kaç! ' der denyo.

biraz gerçekçi olun yahu.
yıllardır şu klişeyi yapmaktan vazgeçmediler. böyle bir şeyi kimse kimseye söylemez. böyle bir şeyi ancak bir anne, çocuğuna söyler. (ayrıca her anne de söylemez. üfürükten teyyare anneler de var)
ben yere düşsem ve yanımdaki beni bırakıp gitmeye çalışsa
' hortlayıp geri gelmezsem şerefsizim' diye arkasından bağırırım.
sonra şerefimle ölürüm.
sonra hortlar geri gelirim.
şayet geri gelemezsem, izin vermezlerse diğer tarafta büyük sıkıntı çıkarırırım.

en duyulmaması gereken konuları filmin en gereksiz en avel karakteri kapı arkasından duyar ve olaylar gelişir.

her zaman önce güzel ve aptal karakter ölür.