bir insanı delicesine sevmenin verdiği mutluluk

modern zamanlarda bu da yalan oldu tabii...

sevgi neydi? emekti.
delicesine emek!

sevgi neydi? dostluktu.
delicesine dostluk!

sevgi neydi? iyilikti.
delicesine iyilik.

kolay mı şimdi böyle bir sevgiyle bağlanabilmek?
zor.

sürekli karşı taraftan bir şeyler beklemek domine ediyor artık hayatımızı.
bir verip, hemen karşılığını beklemek.

şöyle bir şey herhalde.

sanki delirircesine sevmekten daha cok, akli basinda, miktarindan/boyutundan ote her iki tarafinda kabul edebilecegi nitelikte sevmek daha bir mutlu eder/di.
delicesine sevmek'te kast edilen benlikten cikarak sekilde bir sevgiyse eger bu zaten basli basina bir zehirdir. kisinin kendine olan oz saygisini yok eder, kontrolcu, boğan, baskilayan biri haline donusturur. hem sevilene hem sevene zarardir bu.

dozunda olmasi gerektigi kadar, sınırlar icerisinde tutarak, durulmasi gereken yeri de bilerek sevmek- deger vermek her iki kesime de iyi gelir. aksi durumu hastaliklidir, ne umdum ne buldum dedirtebilir.

hormonal bir takım salınımların reaktive olmasından kaynaklı, geçer geçer çok romantize etmeyin.

başlık midede kelebeklerin uçuşmasının tanımı olmuş sanki

mutlulukda mi verebiliyomus ya ben sadece aci cekiyoruz saniyodum

delicesine diyemem ama gerçekten bağlı olduğunu , aşık olduğunu hissetmek ilginç bir duygu. beraber yapılan basit şeylerden bile ekstra keyif alıyor insan. mesela dün oturdum okuduğum 50-60 sayfalık bir kitabı anlattım sonra yarım saat boyunca kitabı tartıştık. hiç okumadığı normalde ilgisini çekmeyecek bir kitaptı halbuki. bana, ilgi alanlarıma bu kadar saygı duyması beni tekrar aşık etti. başkası yapsa bu kadar etkilenmezdim.

sonu hep hüsrandır. hiç kimseyi sevmeyin en iyisi .