bir kadının bağımlılık yapan özellikleri

bir kadına zaten bağlanmış kimselerin , özellikle sevdiği noktaların tamamını, aynı özellikleri bir başka kadına aktarmaya çalışması aynı etkiyi yaratır mı bilemiyorum ? elbette bunların tamamı kişiseldir, denemeyiniz.

işledik bu konuyu
(bkz: bir kadının bağımlılık yapabilecek özellikleri)

ek açıklamalara gerek bırakmaması, anlaşılmam için yormaması,

bağlanmaya ihtiyaç duyduğum anlarda yanımda olması. sorun onlarda değil bende yani.

kokusu ve ten rengi.

erkeğin beklenti ve ihtiyaçlarına göre değişir veya şekillenir. tersi durum muhtemelen kadınlar için de geçerli.

anlamayanlar için; yazar burada "kişi bağımlılığın" altında yatan nedenleri, karşı tarafa değil, bağımlı olan tarafa yüklemek istemektedir.

hala anlamayanlar için ; boşverin, anlamasanız da olur.

bu konuda herhalde sadece erkek yazarların yorum yapması amaçlanmamıştır diye düşünüyorum.

hayat bu ya, bazen insan kendine benim bu hayattaki tiryakiliğim ne, diye soruyor. benim cevabım çok net, hayatımda bağımlılık yapan, onlarsız nefes almanın tadı tuzu olmayacak iki kadın var. biri annem, diğeri kızım.

annem, benim bu dünyadaki güvenli limanım. onun bağımlılık yapan tarafı sadece o meşhur, eli lezzetli yemekleri değil, o yemeğin içine kattığı o devasa merhamet. ne anlatırsam anlatayım, ne hata yaparsam yapayım beni yargılamadan, sadece o anne şefkatiyle dinleyebilme yeteneği var ya, işte o paha biçilemez. insanın ruhu daraldığında, annem olsa anlardı demesi bile bir bağımlılık sebebi.. onun anlayışı, sanki dünyanın tüm gürültüsünü susturan bir melodi gibi.

kızım ise bambaşka bir dünya... aslında hiçbir şey yapmasına gerek yok, neticede o benim canımdan bir parça, varlığı yeter. ama onun karakterindeki o ince detaylar beni kendine öyle bir bağlıyor ki, bazen oturup hayran hayran onu izliyorum. yaşına rağmen o kadar duru bir zihni var ki, ben fırtınalar koparırken onun serinkanlı değerlendirmeleri beni kendime getiriyor. o tok gözlülüğü, her şeye tamah etmeyişi ve o dünyayı aydınlatan gülümsemesi... insan evladı hakkında sabaha kadar yazabilir, sayfalar yetmez..

hayatın merkezinde annem ve kızım olsa da, bu bağımlılık zincirinin çok kıymetli halkaları daha var: dostlarım, yol arkadaşlarım... onların bendeki yeri öyle üç beş günlük bir heves değil, uzun yılların, beraber aşılmış zorlu yolların ve o ağır deneyimlerin bir sonucu. bu dostlukların bağımlılık yapan tarafı ise kesinlikle o sapasağlam karakterleri ve bana verdikleri değer. hani insanın sırtını yasladığında burası sağlam dediği o güven hissi var ya, işte o bağımlılık yapıyor.. karşılıklı emekle, ilmek ilmek işlenmiş bir saygı bu. hayatın keşmekeşinde herkes bir yerlere savrulurken, onların duruşunu bozmadan yanımda kalmaları, bana olduğum kişi için değer vermeleri en büyük lüksüm.