birdenbire gelen neşet ertaş dinleme isteği

ne zamanki dünya dar gelse, koştuğumdur. yeri gelir neşelendirir, yeri gelir hüzünlendirir. anadoludaki her insanın istisnasız yaptığı eylemdir. belki de öbürsüleşmediğimiz tek alandır.

neşet ertaş dinlemeye doyulur mu?

gerçekten böyle bir istek var ve bu istek canının aşırı tatlı çekmesi ya da buz gibi biraz çekmesi gibi şiddetli olabiliyor. günlerce dinlemeyip bir anda yaşadığım farkındalıkla; heh bugün neşet dedemin günü, diyerek ve büyük bir hazla koşuyorum bulutut hoparlörün yanına.

dün gece yarısından beri gelmemişti bu istek, iyi oldu hatırlatılması.

dinleyelim madem;

"beni eller gibi görme
sen benimsin, ben seninim.
gel, seni benden ayırma
sen benimsin, ben seninim.

senin kalbin, benim kalbim
sana malumdur her hâlim
kaçma benden nazlı gülüm
sen benimsin, ben seninim."

bir nesillerden gelen yakarış, isyan gösterisidir