birine söylemek istenen şeyleri söyleyememek

en ağır ukdedir.

içinde kalır. kimse de dolduramaz. kendin bile.

tanım: sonucu hastalık olan eylem bknz: burksizm diş sıkması

söyleyebilsem ama söyleyemiyorum. ben galiba daha uzun yıllar eski sevgilimle muhatap olmaya devam edeceğim. keşke vicdansız bir oe olsaydım.

icinizde kalır sonra bu sizi sömürdükce sömürür her gecen gun soyleyemedikleriniz tarafindan dövülürsünüz. kendinizi yıpratırsınız. gerek yok o yuzden. soyleyemediginiz seyleri soyleyip kavga edin onun yerine. kendinizle beraber karsiyi da yıpratmıs olursunuz en azindan. bos yere yıpranmamıs olursunuz

çok stres altındayım şu anda.

o konuda bende r yok adamın içinden geçerim. yok aram bozulacakmış, yok cart olacakmış, yok curt olacakmış hiç sallamam.

beğenmeyen silktirsin gitsin.

söylemesem de gösteriyorum. yani görünen köy kılavuz istemez, mimiklerim ele verir kendini.

kendimi sayid olarak hayal edip hayalimde ona türlü türlü işkenceler ediyorum. evet, ben bir psikopatım.
sayid kim diyenler için görsel de bırakalım.

yüz ifadem sağ olsun her şeyi naklen anlatıyor.

söylerim ama üzülür.
üzüleceğini bildiği için de karşıma çıkmaz

(bkz: içinde fırtınalar kopmak)

bir durum.

mesela ben bunu üşengeçlikten yapmıyorum. çünkü söylediğim şey vurucu ve devamı olmayacak bir şey olmuyor genelde. bir konu üzerine patlamış oluyorum ve beni o raddeye getirmiş bu durum hakkında konuşmanın başlangıcını yapmış oluyorum ofansif bir şekilde. sonrası ise bilinmez. konu nereye kadar uzayacak, nasıl savunmalar gelecek, haklıyken haksız konuma düşmemek için denge tutturmak gerekecek. gemileri yakamayacağınız biriyle bu konuşmayı yapmak zorundaysanız hele bence durum çok daha zor oluyor. ben üşeniyorum. doğru değil belki ama öyle maalesef. kim uğraşacak diyerek görmezden geliyorum. sadece olayı değil, olayı yaşadığım kişiyle de minimal bir ilişki kuruyorum.
belki de bütün bunların benim yorgunluğumla bir ilgisi olabilir.

tillahına kadar söylerim. küsmüş, kırılmış zerre umrumda olmaz. asla içimde tutamam hem neden tutayım. söylemişsem, küfretmişsem kesinlikle haketmiştir. ha bazen elimde olmayan nedenlerden dolayı hakettiğini söylemeyemediğim durumlar oluyor, o mevzu dışı. ne yani küsecek, darılacak diye yavşağa yavşak, gevşeğe gevşek demeyelim mi?

şarkısı var bunun;

(bkz: senden gizledim)

birçok nedeni olabilir ama en ağırı ölmüş birine söylenmek istenenlerin söylenememesi.

babam öldükten birkaç gün sonra yeğenim doğdu. istemsizce babama doğdu sağ salim demeye hazırlanırken buldum kendimi ama….

yani sanki böyle vurdulu kırdılı bi yüzleşme yaşansa ben her şeyi geride bırakıcam gibi. çünkü ben normalde lafını sakınan biri değilim o yüzden içimde tutmak inanılmaz ağırıma gidiyor. şimdi yazsam da onca ay sonra götü kalkar diye yazmam. o da bana yazmaz. bakalım ben ne zaman geride bırakıcam

ya utanıyordur özgüven yoktur veya karşısındakini kırkmaktan korkuyordur, gerçekler acıdır diyemiyor.

döner dolaşır sonra yuttuğunuz ve söyleyemediğiniz her şeyin karşı tarafa vermiş olduğu cesaret sizi pişman eder. söyleyin.

korku ve endişe kaynaklı bir sorun. hayat cesurları yazar unutma. kafanda kur düşünceleri ve yardır. alacağın olumsuz sonuçta da yılma. en azından denedin ve içinde kalmadı, atlatırsın. bir de her zaman ya olursa ihtimali var? bu ihtimal bile denenmeye değer.

sözlüklerin var olma nedeni.