şerruh, bilinmeyen bir zaman yaşında, göbekli, kel ve kendi deyimiyle çekiciliği sadece nüfus cüzdanında yazan t.c numarasında ibaresinden ibaret bir adamdı. her sabah kahvesini alıp pencere kenarına geçer, karşı apartmanın 3. katındaki pencereye gözlerini dikerdi. çünkü orada o vardı.

ela gözlü, kumral saçlı, sanki rüzgar bile ona daha nazik esiyordu. pencere önünde kitap okur, bazen uzanır, bazen kedisini severdi. kel şerruh’un kalbi her gün biraz daha fazla çat çut sesleri ile inlerdi. ona göre bu aşk değilse, hiçbir şey aşk olamazdı.

bir gün, cesaretini topladı. gömleğini pantolonunun içine soktu gömlek hemen dışarı kaçtı tabii koca göbek sayesinde, saç olmayan o kel kafaya şapka taktı. kendini aynada süzdü.

valla kelim parlamıyor bugün iyi işaret dedi kendi kendine

bir kağıda not yazdı:

merhaba güzel hanım, ben pencere komşunuz. size şiir yazmayı düşündüm ama kelime dağarcığım menemen’le sınırlı o da bir somun ekmek ile. yine de bir çay içsek, belki kelimeler açılır. şerruh

notu bir drone siparişiyle penceresine uçurmayı düşündü ama drone'a mektup bağlamak yasal mı acep ? endişesiyle vazgeçti. en sonunda klasik yöntemle ilerledi: uçurtma

evet, şerruh, kendi göbeğine bağladığı ipin ucuna geniş bir uçurtma yaptı, ucuna mektubu bağladı. ama rüzgar o gün ters esti.

mektup kızın penceresine değil, iki kat üstteki dayının balkonuna indi. dayı notu okudu, kahkahayı bastı ve sonra pencereye çıktı:

lan şerruh ! o kız benim kızım, ama ben senin niyetini beğendim! yalnız önce biraz spor yap, kalp dayanmaz bu hızla ilerlemeye.

ertesi gün, pencere kızı (adı ece'ymiş), camdan dışarı baktı ve şerruh’a gülümsedi.

şerruh o an hissetti aşk, bazen kel bir adamın göbeğinde uçurtma uçarınca başlarmış.

devamını gör...

(7) (1)