çay mı demlesem kendimi mi assam karar veremiyorum

anton çehov'un "ne kadar harika bir gün. çay mı demlesem, kendimi mi assam karar veremiyorum." sözünden gelen, yaş ilerledikçe mi yoksa derdini paylaşamadıkça mı ortaya çıkan hissiyattir bilinmez. ancak bu lafı anlayacak noktaya gelmek tehlikelidir diye düşünüyorum. insanın düştüğü boşluk, inatla gülümseme çabası ve kimsenin hiçbir şeyden haberinin olmadığı; yeterli cesareti bulana dek de bu bilinmezlik içinde sürüklendiği dönem kendisi diye de tanımlayabilirim sanırım. günlerim böyle geciyorken ne okumaliyim, ne yapmaliyim diye o boşluk hissinin içinde hiçbir yere carpmaksizin ilerliyorum, ya da ilerlediğimi sanıyorum. zamanin akıp giden bir olgu(?) olduğu düşünülecek olursa sanırım buna ilerlemek denirdi herhalde. yazardan bir tavsiye; siz bence bugün kendinize bir çay demleyin ve olup bitenleri gözden geçirip kendiniz için en iyisi neyse onu yapmaya devam edin. belki bir gün benim bu yazım da benimle birlikte yakılacak ve o zamana dek kimsenin hiçbir şeyden haberi olmayacak