cep telefonu icat edilmeden önce ilişkiler

sonda söyleyeceğimi baştan söyleyeyim. benim için nostalji güzel bir duygu olmakla beraber, dünün koşullarının bugünün şartlarında aynı hissi vermeyeceğini bilenlerdenim. o yüzden eskiden her şey güzeldi. teknoloji hayatımıza girdi ve biz büyüdük, kirlendi dünya tarzı yaklaşımında değilim. dün, dünde güzeldi ve o zamanlara dönsek muhtemelen sıkıntıdan ölürdük. koşullar nispetince iyiyiz veya kötüyüz. bu meyanda söyleyeceğim şey şu : aslında cep telefonu bizi değiştirmedi. içimizde var olan kötü nüveyi ortaya çıkardı.

cep telefonu öncesinde hayat nasıldı ? üniversitede bir ay annemleri ankesörlü telefondan aramadığım için sonunda mektup yollamışlardı. ilk telefonum, gece mavisi bir panasonic idi. reklamlarında yeni şöhret olmuş cem yılmaz oynuyordu. cep telefonundan önceki dönem 91-99 arası ailemden uzakta ve gurbetteydim. birisini görmek istersen kalkar oraya giderdin. önceden randevulaşma tabi ki vardı ama bizim arkadaşlarımızla ilişki tarzımız bir çeşit politik dava ortaklığı olduğu için ivazsız garazsız safiyane bir ilişki türüydü. birisinin seni gerçekten düşünüp, düşünmediğini anlayacak şartlardan yoksun olmak büyük bir nimetti. biz onu yaşadık. beni aradın aramadın kaygısı yoktu. ortak mekanlarda buluşulurdu. dolayısıyla kız-erkek ilişkileri de son derece iptidai ve dönemin ruhuna göre naifti. yine de o vakitler son derece flörtöz kişilerin, ellerinde cep telefonu olsa evli yahut bekar yapabilecekleri bugünden farklı olmayacaktı. hani genç neslin alay ettiği, o fake fotoğraflara yavşayıp, bozuk imlalarıyla yorumlar yapanan dayılar bu çağa ait bir vakıa değil. aslında kaçırılmış bir gençliğin patlaması da değil. bugün müge anlı veya esra erol'da ne görüyorsak aslında o yaşananlar, eski dönemin imkanlarınca da yaşanıyordu veya imkansızlıklar oranında yaşanamıyordu. dayılar dayı olmadan önce de öyleydi ve aslında siz de öylesiniz. sadece yaşınız genç olduğu için sakil durmuyor.

taş devri.

erkek: heoy, gel berober eğlönelim.
kadın: hoeyyyy hağgkaten ha.

dijital kıskançlıklar yoktu. " son görülme, çevrimiçi, hikayemi gördü mü? " gibisinden mevzular yaşanmazdı.

ev telefonundan arardık başkası açarsa bişi demeden kapatır, aradığımız kişi açana kadar denerdik şansımızı.

ev telefonunda aradığımız kişi çıkmazsa defalarca arayacak jetonumuz yoktu. abisi, babası falan çıkarsa sesi biraz inceltip kız sesi gibi seslenip, istediğimizi alırdık .hatta ben bu kız sesi deneme taktiğini ilk babamda denemiştim. babam " şu an evde değil akşam eve gelince söylerim seni arar" demişti. ve sistemi başarıyla test etmiştim. akşam eve gelince de babam " seni bir karı aradı" demişti. hatta bi kaç ay sonra "o gün seni arayan karı değil bendim" demişitm. "sktir lan ne seni kafa bulma başkasıydı o" demişti.